การตอบโต้จากผู้มีอิทธิพล

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานไม้สักทองสะท้อนแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ รัญยาจ้องมองตัวอักษรสีแดงบนหน้าจอที่กำลังถูกแทนที่ด้วยข้อความแจ้งเตือนระบบอย่างต่อเนื่อง ไฟล์ข้อมูลลับเกี่ยวกับเส้นทางการเงินของมูลนิธิบูรณะโบราณสถาน ซึ่งเธอใช้เวลาแรมเดือนในการเจาะเข้าระบบและรวบรวมหลักฐาน ค่อยๆ เลือนหายไปทีละบรรทัดต่อหน้าต่อตา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังกวาดล้างร่องรอยทั้งหมดให้สะอาดหมดจด "บัด 0x80070005... การเข้าถึงถูกปฏิเสธ" รัญยาพึมพำกับตัวเอง เสียงคีย์บอร์ดกระทบปลายนิ้วรัวเร็วเพื่อพยายามตรึงข้อมูลเหล่านั้นไว้ แต่ไร้ผล เสียงเปิดประตูห้องทำงานอย่างกะทันหันทำให้เธอสะดุ้ง กรณ์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบด้วยสายเรียกเข้าที่ไม่แสดง "คุณก็โดนเหมือนกันใช่ไหมครับ" กรณ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ซ่อนอยู่ภายใน "สำนักพิมพ์ที่ผมส่งบทความสรุปหลักฐานเรื่องการลักลอบค้าโบราณวัตถุข้ามชาติ แจ้งยกเลิกการตีพิมพ์กะทันหัน อ้างว่า 'เหตุผลด้านความมั่นคงและนโยบายองค์กร' ทั้งที่เราเซ็นสัญญาตกลงกันเรียบร้อยแล้ว" รัญยาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า ดวงตาคู่คมมีความเหนื่อยล้าฉายชัด แต่ประกายแห่งความท้าทายยังคงลุกโชน เธอนั่งพิงพนักเก้าอี้หนัง ช้าๆ ไขว่ห้าง แล้วประสานมือไว้ที่หน้าตัก "ไม่ใช่แค่สำนักพิมพ์ของคุณหรอกค่ะ—เอ๊ย... ครับ" รัญยาแก้ไขสรรพนามและน้ำเสียงทันทีเมื่อเห็นหางตาของกรณ์เหลือบมองด้วยความระ3แวดระวังเรื่องความเป็นมืออาชีพ "ช่องโทรทัศน์ที่ฉันสังกัดเพิ่งโทรมาแจ้งด่วนเช่นกัน ผู้อำนวยการสั่งพักงานฉันไม่มีกำหนด อ้างว่ารายงานข่าวเชิงสืบสวนชิ้นล่าสุดขาดความน่าเชื่อถือและเสี่ยงต่อการถูกฟ้องร้องหมิ่นประมาทจากผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ" กรณ์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน วางมือลงบนขอบไม้หนักแน่น สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว "พวกเขาไม่ได้แค่ปิดกั้น... พวกเขากำลังทำลายทุกเส้นทางที่เราพยายามสร้างขึ้นเพื่อเปิดโปงความจริง" กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง บ่งบอกถึงความโกรธที่ถูกควบคุมไว้ภายใต้ความสุขุม "คุณคิดว่าใครคือตัวการใหญ่ที่สั่งการเรื่องนี้ได้รวดเร็วและเบ็ดเสร็จขนาดนี้" รัญยาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "คุณยังต้องถามอีกหรือครับ, คุณกรณ์ ในประเทศนี้ มีสักกี่คนที่มีอำนาจมากพอจะสั่งปิดปากสื่อกระแสหลักได้ในเวลาเพียงชั่วโมงเดียว แถมยังสามารถใช้ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองในการบล็อกการเข้าถึงข้อมูลทั่วประเทศได้ทันที" รัญยาโน้มตัวเข้าหาแสงไฟ "ท่านอรรณพ... รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมผู้ทรงเกียรติ และอาจารย์ใหญ่เบื้องหลังเครือข่ายค้าโบราณวัตถุเถื่อนที่พ่อแม่ของคุณเคยพยายามขุดคุ้ยอย่างไรล่ะครับ" ชื่อนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่ง กรณ์รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดลงฮวบฮาบ ภาพความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ปริศนาที่พรากชีวิตพ่อแม่ของเขาไปผุดขึ้นมาในหัว สมاردทโฟนในมือของชายหนุ่มสั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ เขาพลิกหน้าจอขึ้นดู ปรากฏข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกไม่มีชื่อ: *“หยุดเสียเถอะครับคุณกรณ์ ความจริงบางอย่าง... มีไว้ให้ฝังกลบ ไม่ใช่ขุดขึ้นมา หวังว่าคุณจะรักชีวิตของตัวเองมากกว่าซากอิฐปูนเก่าๆ เหล่านั้น”* กรณ์แค่นยิ้ม ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรัญยาที่กำลังจ้องมองข้อความในมือถือของเขาเช่นกัน "พวกเขากลัว" กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ถ้าความจริงไม่มีค่าพอจะทำให้พวกเขาต้องดิ้นรนถึงขนาดนี้... พวกเขาคงไม่พยายามปิดปากเราด้วยวิธีสกปรกแบบนี้หรอกครับ" รัญยาผุดลุกขึ้นยืน แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความทะเยอทะยานในตัวเธอถูกปลุกเร้าให้กลายเป็นความกระหายในความยุติธรรม "ถ้าประตูทุกบานถูกปิดตาย... เราก็แค่ต้องพังหน้าต่างเข้าไปครับ" รัญยาหยิบแฟ้มเอกสารกระดาษธรรมดาๆ เล่มหนึ่งออกจากลิ้นชักลับใต้โต๊ะ ซึ่งเป็นสำเนาชุดสุดท้ายที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบอินเทอร์เน็ต "ฉันยังมีข้อมูลอีกชุดที่ท่านอรรณพคาดไม่ถึง และเชื่อว่ามันจะสั่นคลอนเก้าอี้ของเขาได้แน่" แต่ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากตอบรับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—เป็นจังหวะที่หนักแน่นและเย็นชาเกินกว่าจะเป็นแขกทั่วไป ทั้งสองคนหันขวับไปมองบานประตูไม้สักที่ปิดสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่หยุดยืนอยู่หน้าห้อง พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านในกำลังหมุนวนอย่างช้าๆ ด้วยความเคารพรักจากใจจริง - นาโนบอทมาสเตอร์ -