เบาะแสจากช่างภาพเก่า

กลิ่นอายอับชื้นของฟิล์มกระจกและน้ำยาเคมีล้างภาพเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่เต็มห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลอดผ่านมู่ลี่กันแดด "ผมไม่ได้จับกล้องฟิล์มมาเกือบสามสิบปีแล้วคุณกรณ์... และเชื่อเถอะว่า มีความลับบางอย่างที่ควรปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับซากฟิล์มไหม้ๆ เหล่านั้น" เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทรายถูกับเนื้อไม้ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ชายชราในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดจนแทบกลายเป็นสีเหลือง นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกล้องถ่ายรูปโบราณและเศษชิ้นส่วนเลนส์ระเกะระกะ ดวงตาฝ้าฟางหลังกรอบแว่นหนาเตอะคู่นั้นไม่ได้มองมาที่กรณ์โดยตรง หากแต่จ้องเขม็งไปยังกล่องไม้สักบานหนึ่งที่วางอยู่บนตักของเขาเอง กรณ์นั่งตัวตรงบนเก้าอี้ไม้หวายที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับตัว ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นตระหนกในอก มือหนาทั้งสองข้างประสานกันไว้บนตักอย่างสำรวมเพื่อปิดบังอาการสั่นไหวเล็กน้อยจากการเดินทางอันยาวนานและการเผชิญหน้าครั้งสำคัญนี้ "แต่ฟิล์มม้วนที่พ่อผมถ่ายไว้ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต... มันไม่ได้ถูกทำลายไปพร้อมกับเหตุการณ์คืนนั้นใช่ไหมครับ ลุงวุฒิ" กรณ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ทอดสายตาไปยังชายชราผู้เป็นอดีตช่างภาพคู่ใจของบิดาในอดีต ลุงวุฒิ หรือ วุฒิชัย อดีตช่างภาพสารคดีชื่อดังผู้ผันตัวมาเปิดร้านล้างอัดรูปเล็กๆ หลบมุมในย่านเมืองเก่า ชะงักมือที่กำลังหมุนแหวนเงินเกลี้ยงบนนิ้วก้อยไปชั่วขณะ รอยย่นบนใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับความทรงจำอันเจ็บปวดกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง "พ่อของคุณ... สุรชัย เป็นคนละเอียดรอบคอบมากนะคุณกรณ์" วุฒิชัยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและแห้งผาก "เขารู้ดีว่าสิ่งเขากำลังบันทึกผ่านเลนส์ Leica ตัวโปรด มันไม่ใช่แค่ภาพทิวทัศน์หรือโบราณวัตถุในพิพิธภัณฑ์ แต่มันคือ 'หลักฐาน' ที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของใครหลายคนในประเทศนี้ได้... รวมถึงคนที่คุณไว้ใจที่สุดด้วย" คำพูดสุดท้ายของช่างภาพเฒ่าทำเอากล้ามเนื้อสันกรามของกรณ์กระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนผุดขึ้นมาในหัว รัญยา นักข่าวสาวผู้ปราดเปรื่องและเจ้าเล่ห์ ยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงานของเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความลับ เธอกล่าวเตือนเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมว่า *'ระวังตัวไว้ให้ดีกรณ์ คนที่คุณดิ้นรนตามหาความจริงอยู่นั้น อาจไม่ได้อยากให้คุณเจอตั้งแต่แรก'* "คุณหมายถึงใครครับ... รัญยาอย่างนั้นหรือ?" กรณ์ถามต่อทันทีโดยไม่ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ น้ำเสียงของเขายังคงรักษาความสุภาพไว้ได้ แต่นัยน์ตาคมกริบกลับฉายแววคุกคามอย่างปิดไม่มิด วุฒิชัยส่ายหัวช้าๆ แว่นตาหนาเตอะสะท้อนแสงไฟสีส้มวับวาม "ผมไม่ได้เอ่ยชื่อใครทั้งนั้น... แต่จำไว้เถอะคุณกรณ์ ในโลกของการเดินทางข้ามผ่านกาลเวลาและความโลภของมนุษย์ ไม่มีใครสะอาดบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก แม้แต่ตัวคุณเองที่กำลังนั่งถือตั๋วเที่ยวเดียวเพื่อขุดคุ้ยอดีต ก็อาจจะกำลังทำลายปัจจุบันของตัวเองอยู่เช่นกัน" ช่างภาพเฒ่าเอื้อมมือเหี่ยวย่นไปหยิบกล่องไม้สักบนตัก วางมันลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้า เสียงไม้กระทบพื้นโต๊ะดังทึบ หนักหน่วง และชวนให้อึดอัด ราวกับเสียงฝังโลงศพ "เปิดดูสิ... นี่คือฟิล์มเนกาทีฟชุดสุดท้ายที่สุรชัยฝากไว้กับผม ก่อนที่เขาจะโทรศัพท์มาหาผมเป็นครั้งสุดท้ายในคืนก่อนเกิดเพลิงไหม้บ้านพักนักโบราณคดี" วุฒิชัยผายมือออกเล็กน้อย "เขากล่าวกับผมไว้ประโยคหนึ่ง ซึ่งผมยังจำมันได้ขึ้นใจจนถึงทุกวันนี้" กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เขายื่นมือออกไปสัมผัสฝากล่องไม้สักที่เย็นเฉียบ "ท่านว่าอย่างไรครับ..." กรณ์ถามเสียงพร่า "พ่อของคุณบอกว่า... *'ถ้าผมหายไป ให้ส่งฟิล์มชุดนี้ให้กับคนที่จะไม่ยอมจำนนต่ออดีต... แต่ถ้าคนๆ นั้นคือลูกชายของผมเอง จงบอกเขาว่า อย่าไว้ใจเงาที่สะท้อนในกระจก'* " กรณ์ชะงักงัน นิ้วมือที่กำลังจะเปิดฝากล่องค้างเติ็งกลางอากาศ ความหมายของประโยคปริศนาตีวนอยู่ในหัวสมองจนแทบระเบิด เงาที่สะท้อนในกระจกหมายถึงอะไร? หมายถึงตัวเขาเองอย่างนั้นหรือ หรือหมายถึง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ทำลายความเงียบงันภายในห้องมืดลงทันที ทั้งกรณ์และวุฒิชัยสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังบานประตูกระจกฝ้าที่ปิดทึบ ภายใต้แสงไฟสลัว เงาร่างของใครบางคนกำลังยืนทาบทับอยู่หลังกระจก ร่างนั้นสูงโปร่ง เส้นผมยาวคลอเคลียไหล่ และท่าทางการยืนที่คุ้นตาจนน่าใจหาย รัญยา... เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ในเวลาวิกาลและในสถานที่ลับแห่งนี้ ที่เขาไม่ได้บอกใครเลยแม้แต่คนเดียว! วุฒิชัยหันมามองหน้ากรณ์ แววตาของช่างภาพเฒ่าเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มือที่เหี่ยวย่นรีบคว้าปิดฝากล่องไม้สักแล้วผลักมันมาทางกรณ์อย่างแรง "หนีไปทางประตูหลัง... เร็วเข้าคุณกรณ์!" วุฒิชัยกระซิบเสียงสั่นเครือ "นั่นไม่ใช่รัญยาคนเดิมที่คุณรู้จัก... และฟิล์มในกล่องนี้ กำลังจะทำให้เราทุกคนกลายเป็นเป้านิ่ง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ