ภาพถ่ายฟิล์มกระจก

เสียงกุญแจเหล็กบิดกระทบกับแม่กุญแจทองเหลืองขึ้นสนิมดัง *แกร็ก* เบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและน้ำยาเคมีล้างภาพโชยแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณการระแวดระวังภัยในตัวผมให้ตื่นตัวถึงขีดสุด "คุณกรณ์... วางกล่องนั้นลงก่อนเถอะครับ แสงรอดมาจากช่องหน้าต่างด้านบนแล้ว มันไม่ปลอดภัยที่เราจะอยู่ตรงนี้นานเกินไป" เสียงแหบพร่าของลุงวุฒิชัย ช่างภาพเฒ่าผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งค่อนชีวิตดังขึ้น เขากำลังใช้มืออันสั่นเทาหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ลมหายใจของเขาหอบถี่จนผมรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจชายแก่คนนี้อย่างหนักหน่วง ผมหันกลับไปมองชายสูงวัยที่เคยยืนหยัดอยู่เบื้องหลังเลนส์กล้องบันทึกประวัติศาสตร์มานับไม่ถ้วน แว่นตาหนาเตอะของเขาฝ้าัวด้วยไอน้ำ ร่างกายที่เคยผึ่งผายตามประสาคนทำงานศิลปะบัดนี้กลับห่อเหี่ยวลงราวกับคนใกล้หมดแรง "คุณวุฒิชัยครับ... บอกผมมาเถอะ ว่าฟิล์มกระจกแผ่นนี้มันเชื่อมโยงอะไรกับรัญยา และทำไมคนที่เคยเป็นมิตร ถึงได้กลายเป็นคนที่พร้อมจะล่าพวกเราเหมือนสุนัขป่าแบบนี้" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุขุม แม้ในใจจะร้อนรุ่มราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ วุฒิชัยถอนหายใจยาวนานราวกับต้องการขับไล่ความอัดอั้นทั้งหมดออกไปจากอก เขาเดินช้า ๆ ไปที่โต๊ะไม้สักตัวใหญ่ที่มีหลอดไฟสีส้มสลัวส่องลงมา แสงไฟดวงนั้นทำให้เงาของเขาทอดยาวไปบนผนังห้องที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายขาวดำโบราณ "คุณยังจำอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อนได้ไหมครับ... อุบัติเหตุที่พรากชีวิตพ่อแม่ของคุณไป" วุฒิชัยเริ่มต้นด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบลงชั่วขณะ ผมชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก "ทำไมคุณถึงพูดถึงเรื่องนั้นขึ้นมา?" "เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น... ไม่เคยมีอยู่จริง" วุฒิชัยกล่าวคำที่เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เขายื่นมือที่สั่นเทาหยิบกล่องไม้สนซีดาร์เก่าคร่ำครึขึ้นมา เปิดฝาออกอย่างทะนุถนอม เผยให้เห็นแผ่นกระจกใสขนาดสี่คูณห้าฟุต ที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระดาษไขสีเหลืองกรอบตามกาลเวลา "นี่คือต้นฉบับฟิล์มกระจกที่พ่อของคุณถ่ายไว้ในคืนก่อนวันที่ท่านจะเสียชีวิตครับคุณกรณ์" ผมก้าวเข้าไปใกล้ แสงสีส้มจากหลอดไฟสะท้อนลงบนผิวแผ่นกระจกเงางาม ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่บนนั้นกลับทำให้ผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มันไม่ใช่ภาพวิวทิวทัศน์ หรือภาพโบราณสถานอย่างที่ผมคาดคิด แต่เป็นภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานลับของคฤหาสน์ตระกูลเก่าแก่แห่งหนึ่ง ชายสองคนกำลังยืนเจรจากันโดยมีเอกสารกองโตอยู่ตรงหน้า และหนึ่งในนั้น... ใบหน้าของเขาชัดเจนเสียจนผมแทบหยุดหายใจ ชายคนนั้นคือผู้มีอิทธิพลระดับประเทศที่เพิ่งจะบริจาคเงินสร้างพิพิธภัณฑ์ให้ผมเมื่อเดือนก่อน และยืนอยู่เคียงข้างเขาในมุมมืดของห้อง คือหญิงสาวผมยาวที่สวมเสื้อโค้ดสีเข้ม... รัญยา ภาพนั้นบันทึกเหตุการณ์การส่งมอบเงินสินบนก้อนโต เพื่อแลกกับการบิดเบือนโฉนดที่ดินประวัติศาสตร์และการเซ็นอนุมัติรื้อถอนโบราณสถานเพื่อสร้างคอมפلي็กซ์ธุรกิจ "รัญยาไม่ได้เป็นแค่นักข่าวอิสระอย่างที่คุณเข้าใจหครับคุณกรณ์..." วุฒิชัยกระซิบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น "เธอคือทายาทสายตรงของคนที่อยู่ในภาพนั้น เธอแทรกซึมเข้ามาใกล้ชิดคุณ เพื่อตามหาฟิล์มกระจกแผ่นนี้... หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะลากคอคนที่อยู่เบื้องหลังการฆาตกรรมพ่อแม่ของคุณลงมาได้" ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อย ๆ ปะติดปะต่อขึ้นในหัวของผม ภาพรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเธอ แว่นตาที่เธอสวม และท่าทีที่ดูเหมือนจะเข้าใจผมทุกอย่าง แท้จริงแล้วเป็นเพียงหน้ากากที่สร้างขึ้นเพื่อหลอกลวง เพื่อเข้าถึงสมบัติชิ้นนี้ที่ซ่อนอยู่ในการดูแลของผมเอง "แล้วตอนนี้... เธอรู้แล้วใช่ไหมครับว่าฟิล์มนี้อยู่ที่นี่" ผมถาม เสียงของผมเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่รุนแรงจนน่ากลัว "ครับ... และเธอก็ไม่ได้มาคนเดียว" วุฒิชัยตอบพร้อมกับเบนสายตาไปที่ประตูเหล็กหนาทางเข้าห้องใต้ดิน ทันใดนั้นเอง... *ปัง!* เสียงกระแทกอย่างรุนแรงจากด้านนอกทำให้โต๊ะไม้สั่นสะเทือน หลอดไฟสีส้มกะพริบไหวรุนแรงก่อนจะดับลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกแทนที่ด้วยแสงไฟฉายสาดส่องผ่านช่องกระจกฝ้าของประตู เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่กำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบของผู้หญิงคนหนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "คุณกรณ์คะ... เล่นซ่อนหากันพอหรือยังคะ? เปิดประตูให้ฉันเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้น... ฉันคงต้องให้คนพังมันเข้ามา และคุณก็รู้ใช่ไหมคะว่าผลลัพธ์มันจะเป็นอย่างไร" เสียงของรัญยาผ่านบานประตูเข้ามา ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเยือกเย็น ดุดัน และไร้ความปรานี ผมหันไปมองสบตากับวุฒิชัย ชายชราพยักหน้ารับอย่างรู้ชะตากรรม มือข้างหนึ่งของผมกำกล่องไม้บรรจุฟิล์มกระจกไว้แน่นจนเจ็บฝ่ามือ ในขณะที่อีกมือหนึ่งเอื้อมไปหยิบประแจเหล็กขนาดใหญ่บนโต๊ะเครื่องมือขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังบานประตูนั้น ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในกาลเวลาด้วยกันเสมอนะครับ