แผนการขั้นต่อไป

กลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกผสมผสานกับคราบสนิมเหล็กในห้องใต้ดินเก่าแก่ ให้ความรู้สึกอับทึบจนแทบหายใจไม่ออก กรณ์ใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยแตกบนรูปปั้นสำริดโบราณชิ้นนั้น รอยร้าวที่เกิดจากแรงกระแทกเมื่อหลายปีก่อน เปรียบเสมือนรอยแผลเป็นในใจของเขาที่ไม่มีวันจางหาย เบื้องหน้าของเขาคือรัญยา หล่อนกำลังยืนไขว้แขนพิงชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสไม่ได้มองมาที่ตัวเขา แต่มันกำลังจดจ่ออยู่กับแผนที่เมืองหลวงกางอยู่บนโต๊ะไม้สัก ซึ่งถูกขีดเส้นด้วยหมึกสีแดงโยงใยราวกับใยแมงมุม "คุณแน่ใจแล้วหรือครับ รัญยา ว่าการเดินกลับเข้าไปในดงพยัคฆ์ตอนนี้ จะไม่ใช่การเดินเข้าสู่ปากเหวโดยสมัครใจ" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันมาร่วมชั่วโมง รัญยาเงยหน้าขึ้น ช้าๆ มุมปากของหล่อนยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่อ่านยากและมักจะซ่อนแผนการบางอย่างไว้เบื้องหลังเสมอ "ถ้าเรายังหลบซ่อนตัวอยู่ตามชายขอบของเมืองแบบนี้ พวกมันก็มีแต่จะบีบเราให้จนมุมไปทีละนิด กรณ์... คนอย่างท่านอภิชาติไม่มีวันหยุดตามหาบันทึกหน้าสุดท้ายนั้นหรอกครับ ทางเดียวที่เราจะรอด คือการเป็นฝ่ายเปิดเกมรุกเข้าหาตัวการใหญ่ด้วยตัวเอง" กรณ์ถอนหายใจยาว แววตาของชายหนุ่มสะท้อนความลังเลและความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด ภาพเหตุการณ์วันที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตอย่างไร้สาเหตุยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทุกเบาะแสชี้ไปยังตระกูลผู้มีอิทธิพลกลุ่มนั้น และบัดนี้ เขากำลังจะพาตัวเองเดินกลับเข้าไปในรังของพวกมันด้วยความสมัครใจ "ผมไม่ได้กลัวตายครับ... แต่ผมกลัวว่าความพยายามทั้งหมดของเราจะสูญเปล่า หากเราเดินเข้าไปโดยไม่มีแผนการที่รัดกุมพอ" กรณ์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะ วางมือลงบนแผนที่จุดที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลอภิชาติ "คุณก็รู้ว่าพวกมันกุมอำนาจครึ่งหนึ่งของกรมศิลปากรและตำรวจมือปราบไว้ในมือ การเข้าหาพวกมันโดยตรง เท่ากับการเอาหลักฐานชิ้นสุดท้ายไปส่งให้มันทำลายทิ้งคามือ" รัญยาโน้มตัวลงมา ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนจุดกึ่งกลางของแผนที่ ซึ่งคือตึกบัญชาการใหญ่ใจกลางมหานคร น้ำเสียงของหล่อนราบเรียบแต่ทรงพลัง "ใครบอกว่าเราจะเอาหลักฐานไปให้มันล่ะครับ... เราจะเอา 'เหยื่อล่อ' ไปต่างหาก" กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น "เหยื่อล่อ? หมายความว่าอย่างไร" "หมายความว่า เราต้องทำทีเป็นยอมจำนน" รัญยาหันมาสบตากรณ์ตรงๆ แววตาของหล่อนจริงจังจนน่ากลัว "เราจะปล่อยข่าวรั่วให้อภิชาติรู้ว่า บันทึกโบราณอยู่กับคุณ และคุณต้องการเจรจาต่อรองเพื่อแลกกับความปลอดภัย... เมื่อพวกมันส่งคนมารับเรา เราถึงจะหาจังหวะแทรกซึมเข้าไปในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ เพื่อค้นหาความจริงเรื่องการตายของพ่อแม่คุณ และเปิดโปงเครือข่ายลักลอบค้าโบราณวัตถุทั้งหมดทีเดียว" แผนการนี้บ้าบิ่นเกินไป มันคือการเดินเข้าไปเล่นเกมบนกระดานที่อีกฝ่ายกุมความได้เปรียบทุกประตู หากพลาดพลั้งแม้แต่น้าวเดียว ชีวิตของทั้งคู่คงไม่มีแม้แต่โอกาสได้แก้ตัว กรณ์จ้องมองรังสีความเด็ดเดี่ยวในแววตานสตรีตรงหน้า เขาพบว่าแม้ผู้หญิงคนนี้จะไว้ใจได้ยากเพียงใด แต่ความกล้าหาญและความเฉียบคมของหล่อนก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงยอมรับ "ก็ได้ครับ... ถ้ามันเป็นหนทางเดียวที่จะกระชากหน้ากากพวกมันออกมา ผมก็จะเล่นเกมนี้กับคุณ" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมแลกทุกอย่าง คืนนั้นเอง ทั้งสองตัดสินใจออกเดินทาง รถยนต์คันเก่าแล่นฝ่าความมืดของถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวง แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องลงมาสะท้อนกระจกรถ บรรยากาศภายในรถเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำด้วยความตึงเครียด เมื่อรถแล่นมาถึงจุดนัดพบตามที่รัญยาได้ส่งสัญญาณลับออกไป ทันใดนั้น รถตู้สีดำติดฟิล์มทึบสามคันก็พุ่งเข้ามาประกบล้อมหน้าล้อมหลัง บังคับให้รถของพวกเขาต้องหยุดจอดสนิทริมถนนที่เปลี่ยวร้างไร้ผู้คน ประตูกลางของรถตู้เปิดออกอย่างรวดเร็ว ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบคนก้าวลงมา พร้อมกับอาวุธครบมือ รัญยาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ส่วนกรณ์กำหมัดแน่นเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ทว่า... ก่อนที่กลุ่มชายฉกรรจ์จะทันได้ประชิดตัวรถ กระจกฝั่งคนขับก็ถูกเคาะเบาๆ สามครั้งด้วยปลายนิ้วเรียว พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาจากความมืด "ไม่ต้องลำบากตามหาผมถึงคฤหาสน์หรอครับ... คุณกรณ์... คุณรัญยา" กรณ์หันขวับไปมองตามเสียง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าบุคคลที่ยืนอยู่ข้างกระจกรถเวลานี้ คือคนที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... และนั่นคือคนที่กุมความลับทั้งหมดของตระกูลเขาไว้แต่เพียงผู้เดียว ด้วยความเคารพรักจากใจจริง - นาโนบอทมาสเตอร์ -