กลิ่นอายแห่งความตาย

คราบโลหิตบนกำแพงศิลาของเมืองป้อมปราการเหล็กกล้ายังไม่ทันแห้งสนิท กลิ่นอายคาวคละของความตายก็แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ยามเมื่อระฆังเตือนภัยดังขึ้นระลอกที่สาม ประตูเมืองทิศบูรพาที่หล่อด้วยเหล็กกล้าผสมนิลกาฬก็ถูกปิดตายด้วยกลไกอักขระโบราณ หลี่มู่เหวินยืนนิ่งอยู่บนหลังคาเรือนไม้เก่าแก่ ร่างของเขาสวมชุดคลุมสีเทายับยับ แต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนอยู่ในฝัก ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์หมุนวนรอบกายเป็นละอองแสงสีครามจางๆ ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบลงถนัดตา "กองกำลังล่าสังหารของพรรคมารโลหิตเคลื่อนพลเร็วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้สามั่วยาม" เสียงหวานใสราวกับกระดิ่งเงินท่ามกลางหิมะโปรยดังขึ้นจากเบื้องหลัง เซียนจื่อหยางก้าวเท้าเข้ามาอย่างแผ่วเบา ราวกับนางลอยอยู่เหนือกาลเวลา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่แผ่ออกมาสะกดข่มจิตสังหารรอบด้าน "พวกมันไม่ได้ฉลาดขึ้นหรอกครับ... แต่ข้าต่างหากที่ประเมินความโลภของมนุษย์ต่ำเกินไป" หลี่มู่เหวินเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทุ้มลึกแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันในโชคชะตา "การจะก้าวออกไปจากกรงขังเหล็กนี้ มีเพียงเส้นทางเดียวคือการเหยียบย่างผ่านซากศพของพวกมัน" เบื้องล่าง เงาร่างนับร้อยในชุดดำสนิทกำลังเคลื่อนไหวราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ผู้นำหน่วยคือ "ผู้เฒ่ากระดูกโลหิต" ผู้ฝึกวิชาดูดกลืนวิญญาณจนผิวหนังเหี่ยวย่นติดกระดูก นัยน์ตาของมันพ องโตด้วยความกระหายใคร่รู้ในคัมภีร์กระบี่ที่หลี่มู่เหวินครอบครอง "หลี่มู่เหวิน! เจ้าหนูโง่เขลา เจ้าคิดว่าป้อมปราการเหล็กนี้จะขังสุนัขจนตรอกเช่นเจ้าได้หรือ? ส่งคัมภีร์กระบี่ไร้ลักษณ์มาเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตให้พวกเจ้าตายอย่างสบาย!" เสียงแหบพร่าของมันดังสะท้อนก้องไปทั่วตรอกซอกซอย บีบคั้นจิตวิญญาณของผู้ฟังจนแทบกระอักเลือด เซียนจื่อหยางมิได้เอ่ยวาจาใด นางเพียงยกมือเรียวดุจหยกขึ้นวาดกลางอากาศ ไอเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกไปเป็นวงกว้าง หยาดน้ำค้างบนหลังคากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับพันเล่ม ลอยเคว้งคว้างพร้อมส่งเสียงคำรามในลำคอราดรดด้วยจิตสังหารอันบริสุทธิ์ "ความตาย... มักมาเยือนผู้ที่พูดมากเสมอ" เซียนจื่อหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว นางมิใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องพึ่งพาการปกป้อง นางคือยอดฝีมือแห่งหุบเขาเหมันต์ผู้ใช้ความตายเป็นบทเพลงกล่อมทารก *ฟรึบ!* ร่างของเซียนจื่อหยางพุ่งทะยานออกไปดั่งหงส์ขาวร่อนลม เกล็ดน้ำแข็งนับพันพรั่งพรูออกไปราวกระแสธารแห่งความตาย เสียงกรีดร้องของเหล่ายอดฝีมือพรรคมารดังระเบิดขึ้น ทว่าผู้เฒ่ากระดูกโลหิตกลับตวัดกรงเล็บสีเลือดทำลายม่านน้ำแข็งนั้นจนแตกกระจาย มันคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าหมายปลิดชีพสตรีผู้นั้นก่อน "เจ้าเด็กไร้น้ำยา กล้าหลบหลังสตรีหรือไร!" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บโลหิตกำลังจะคว้าถึงร่างของเซียนจื่อหยาง ร่างของหลี่มู่เหวินก็หายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้เฒ่ากระดูกโลหิตราวกับภูตผี เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝัก หากแต่ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางผสานเป็นดัชนีกระบี่ พุ่งทะลวงเข้าใส่จุดชีพจรกลางหน้าอกของมันอย่างแม่นยำ *เปรี้ยง!* คลื่นปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกภายในร่างของผู้เฒ่ากระดูกโลหิต เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีดำทะลักพุ่งออกมาจากทวารทั้งเจ็ด ร่างของมันแข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อตระหนักว่า วิชากระบี่ที่แท้จริงหาจำเป็นต้องมีรูปกายไม่ "วิชา... อะไรกัน..." มันเอ่ยได้เพียงแค่นั้น ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะแตกสลายกลายเป็นละอองเลือดท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของเหล่าสมุนพรรคมาร "ไปกันเถอะครับ" หลี่มู่เหวินหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้หญิงสาว ดวงตาของเขาอ่อนโยนลงวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยที่สะท้อนเงาของเขาไว้เพียงผู้เดียว ทั้งสองทะยานร่างผ่านกำแพงเมืองที่สูงชัน มุ่งหน้าสู่อิสรภาพเบื้องหน้า ทว่า ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะข้ามพ้นเขตแดนอาคมของป้อมปราการ ท้องฟ้าเบื้องบนกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เมฆหมอกม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับแรงกดดันระดับราชันย์ปราณที่กดทับลงมาจนพื้นดินใต้เท้าปริแตกเป็นเสี่ยงๆ เสียงหัวسเราะแหบแห้ง เย็นยะเยือก และทรงอำนาจจนจิตวิญญาณแทบแตกสลาย ดังสะท้อนก้องมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า... "ฆ่าคนของเรา แล้วคิดจะหนีไปง่ายๆ เช่นนั้นหรือ... หลี่มู่เหวิน เจ้าสำนักกระบี่คนสุดท้าย..." หมื่นกระบี่คืนรัง ขอขอบคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดครับ