เส้นทางที่สวรรค์ทอดทิ้ง

"ถอยหลังอีกก้าวเดียว... เจ้าก็จะตกลงไปสู่ห้วงอเวจีที่แท้จริงแล้วนะ หลี่มู่เหวิน" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกของร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ดังสะท้อนก้องกราบฟ้าดินจนแผ่นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือน เปลวเพลิงสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นจากหลุมลึกร้อยจั้งแผดเผาบรรยากาศจนบิดเบี้ยว ไอสังหารรุนแรงดั่งคลื่นมหาสมุทรโถมกระหน่ำเข้าใส่ร่างทั้งสองที่ยืนอยู่ริมหน้าผาชันของหุบเขาปีศาจ เบื้องหน้าคือขุมนรกมืดมิด เบื้องหลังคือค่ายกลปิดตายที่ถูกถักทอขึ้นด้วยอักขระเวทโลหิต ไม่มีทางให้ถอย และไม่มีหนทางให้หลบหนี หลี่มู่เหวินกวาดสายตามองเบื้องล่างด้วยแววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก มือขวาที่กุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แม้ทั่วร่างจะเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ยืดเยื้อข้ามวันข้ามคืน แต่กระดูกสันหลังของเขายังคงตั้งตรงดั่งทวนเหล็กกล้าที่ปักค้ำฟ้า "หุบเขาปีศาจแห่งนี้... แท้จริงแล้วไม่ได้น่ากลัวเท่ากับจิตใจที่บิดเบี้ยวของพวกเจ้า" หลี่มู่เหวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องราวกับคมกระบี่ที่กรีดผ่านความเงียบงัน "สวรรค์ทอดทิ้งผู้คน หรือมนุษย์ต่างหากที่ทอดทิ้งคุณธรรม" "ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นวาจาที่คมคายยิ่งนัก! แต่ในยามใกล้ตาย วาจาอันสวยหรูเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับเสียงร่ำไห้ของมดปลวกหรอก!" ผู้อาวุโสพรรคโลหิตทมิฬผู้ซ่อนกายอยู่หลังเปลวเพลิงสีดำแผดเสียงหัวเราะลั่น มันสะบัดมือครั้งหนึ่ง อักขระเวทนับพันบนพื้นดินก็เปล่งแสงสีเลือดสาดส่องทาบท้องฟ้าให้กลายเป็นสีฉาน แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของหลี่มู่เหวินจนเข่าแทบทรุด ทว่า ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะแรกฤดู กลับก้าวขึ้นมาเคียงข้างเขาอย่างมั่นคง เซียนจื่อหยางมิได้เอ่ยคำใด นางเพียงแต่ชายตามองศัตรูเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ลมปราณเหมันต์บริสุทธิ์แผ่พุ่งออกจากร่างของนางจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เปลวเพลิงสีดำที่กำลังลุกลามเข้ามาใกล้ถูกความเย็นเยือกนี้ต้านทานไว้จนเกิดเสียงดัง 'ซ่า' คล้ายน้ำเดือดราดลงบนแผ่นน้ำแข็ง "มู่เหวิน" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา แต่กลับหนักแน่นราศีก้อนศิลาศิลาผา "เส้นทางนี้... เจ้าเลือกที่จะเดินเคียงข้างข้าหรือไม่" หลี่มู่เหวินหันไปสบตากับนาง ประกายในดวงตาคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความระห่ำและรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ต่อให้เบื้องหน้าคือปรโลก หรือแม้แต่สวรรค์เบื้องบนพยายามขัดขวาง หากมีเจ้าร่วมทาง... กระบี่ในมือข้าก็พร้อมจะผ่าฝ่ามันไปให้สิ้นซาก" สิ้นคำพูดของเขา บรรยากาศรอบตัวก็ระเบิดออกด้วยพลังปราณที่แผדพุ่งขึ้นถึงขีดสุด หลี่มู่เหวินแผดเสียงคำรามก้องฟ้า เคล็ดวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ขั้นที่เจ็ด 'หมื่นฟ้าไร้เงา' ทะยานออกจากร่าง ร่างกายของเขาหลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่าจนมองไม่เห็นตัวตน เหลือเพียงจิตกระบี่อันคมกริบที่พร้อมจะตัดขาดทุกสรรพสิ่ง "รนหาที่ตาย!" ผู้อาวุโสพรรคโลหิตทมิฬแผดเผาโลหิตในกายเพื่อกระตุ้นอักขระเวทขั้นสูงสุด มังกรเพลิงสีดำทมิฬขนาดมหึมาพุ่งทะยานออกจากหลุมลึก อ้าปากกว้างหมายจะกลืนกินทั้งสองให้สลายกลายเป็นธุลีในพริบตา ตูーム! แรงปะทะระหว่างปราณเหมันต์ จิตกระบี่ไร้ลักษณ์ และเปลวเพลิงทมิฬระเบิดสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น หุบเขาปีศาจสั่นไหวราวกับจะพังทลายลงมา เศษหินและฝุ่นผงคละคลุ้งปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทว่า ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและพายุเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา... *ก้าว... ก้าว... ก้าว...* ไม่ใช่เสียงของศัตรู และไม่ใช่เสียงของคนทั้งสอง แต่มันคือเสียงฝีเท้าของบุคคลปริศนาที่เดินฝ่าม่านพลังอันน่าสะพรึงกลัวเข้ามา ราวกับว่ากฎเกณฑ์และอักขระเวททั้งหมดในหุบเขาแห่งนี้ไม่มีตัวตนสำหรับเขาผู้นั้น ร่างในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าปรากฏขึ้นตรงหน้าหลุมอเวจี มือข้างหนึ่งไขว้หลัง อีกข้างถือขลุ่ยไม้ไผ่ธรรมดาๆ เล่มหนึ่ง "วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ของเจ้า... ยังฝึกฝนได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของความไร้ลักษณ์ที่แท้จริงเลยนะ เจ้าหนูตระกูลหลี่" บุคคลปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังยิ่ง ทันทีที่เขาโบกขลุ่ยไม้ไผ่ในมือเบาๆ มังกรเพลิงสีดำที่ดุร้ายที่สุดกลับหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นไอสีดำแล้วเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย! ผู้อาวุโสพรรคโลหิตทมิฬเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้ เมื่อมองเห็นใบหน้าใต้ฮู้ดของชายชราผู้นั้นชัดเจน "นะ...นั่นมัน... ท่านผู้นั้น... เป็นไปไม่ได้!" หลี่มู่เหวินและเซียนจื่อหยางต่างชะงักงัน ดวงตาของทั้งคู่หรี่แคบลงทันทีเมื่อตระหนักว่า บุคคลที่ก้าวเข้ามาในยามวิกฤตินี้ แท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่... --- ขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันขอบเขตอันตรายนี้ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ