หมู่บ้านร้างแห่งหมอกควัน

กลิ่นคาวโลหิตมิได้ลอยมาจากซากศพเบื้องหน้า... หากแต่พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งแห่งห้วงสำนึกของหลี่มู่เหวินเอง ความเงียบงันภายในหมู่บ้านร้างแห่งหมอกควันนั้นหนักหน่วงราวนำเอาขุนเขาไท่ซานมาวางทับไว้บนทรวงอก สายหมอกสีเทาจัดที่ปกคลุมทั่วทุกอณูมิใช่ไอหมอกตามธรรมชาติ หากแต่มันคือควันหลอนจิตที่เกิดจากอาคมโบราณ ม่านหมอกเหล่านี้บิดเบือนภาพตรงหน้าให้กลายเป็นเงาร่างของบิดามารดาและเหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลี่ ผู้ซึ่งถูกสังหารล้างบางในคืนอันมืดมิดเมื่อหลายปีก่อน "มู่เหวิน... เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ออกเดินทางต่อ หรือว่าความแค้นของตระกูลเราเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น?" เงาร่างของบิดาซึ่งยืนถือกระบี่ประจำตระกูลที่อาบย้อมด้วยเลือดสดๆ เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตัดพ้อบาดลึก แววตาที่จ้องมองมาเปี่ยมด้วยความผิดหวังระคนโศกสลด ทุกๆ ถ้อยคำที่หลุดออกมาจากเงามายานั้นกรีดแทงลงบนขั้วหัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตน จนลมปราณในตันtian (ตันเถียน) ปั่นป่วนพลุ่งพล่าน กระอักโลหิตสีเข้มออกมาคำโต หลี่มู่เหวินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นดินที่แห้งแล้ง มือข้างหนึ่งกุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ไว้แน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยพิษสงแห่งมายาภาพจิต เขารู้ดีด้วยสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นภาพลวงตา เป็นมารยาจิตที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายสมาธิและกัดกินปราณวิญญาณให้มอดไหม้ แต่ทว่า... บาดแผลในอดีตนั้นฝังรากลึกเกินกว่าจะลบเลือนด้วยเพียงการสะบัดหน้าหนี "ท่านพ่อ... ข้ามิเคยลืม" หลี่มู่เหวินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาฉายแววเจ็บปวดแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว "ความแค้นตระกูลหลี่ ข้าย่อมต้องสะสางด้วยโลหิตของผู้บงการ แต่ไม่ใช่ในที่แห่งนี้... และไม่ใช่กับภาพมายาที่พวกมันสร้างขึ้นเพื่อลวงตาข้า!" ทันทีที่สิ้นคำพูด ร่างของบิดาในจินตนาการก็แปรเปลี่ยนเป็นคมกระบี่นับพันเล่มพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกัน! ในวินาทีความเป็นความตายนั้นเอง มวลอากาศรอบกายพลันเย็นยะเยือกจนเกล็ดน้ำแข็งสีครามโปรยปรายลงมาราวกับหิมะโปรยกลางฤดูร้อน ร่างอรชรในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะบริสุทธิ์ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า ร่างของนางโปร่งใสราวกับภาพฝันแต่ทว่าแผ่ไอเย็นเยือกที่สามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งวิญญาณ เซียนจื่อหยางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ม่านพลังน้ำแข็งรูปดอกบัวเหมันต์เบ่งบานออก ป้องกันคมกระบี่มายาทັງพันเล่มไว้ได้อย่างไร้รอยต่อ นางมิได้หันกลับมามองเขาในทันที หากแต่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ ทอดสายตาไปยังม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เย็นชาและเฉียบคมดุจใบมีดน้ำแข็ง "จิตใจของเจ้าหวั่นไหวเกินไปแล้ว หลี่มู่เหวิน" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับมีพลังประหลาดที่ดึงสติของชายหนุ่มให้กลับคืนสู่ความจริง "มารยาภาพเหล่านี้ อาศัยเพียงความโศกเศร้าและความรู้สึกผิดในใจเจ้าเป็นเชื้อเพลิง หากเจ้ายังยอมให้มันครอบงำ เจ้าก็จะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณไปตลอดกาล" หลี่มู่เหวินสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรโคจรวิถีปราณไร้ลักษณ์เพื่อกดขี่ความปั่นป่วนในกาย เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง เซียนจื่อหยางไม่ได้เอวาจาปลอบโยนหวานเลี่ยน แต่นางมอบความไว้วางใจทั้งหมดด้วยการยืนหยัดปกป้องแผ่นหลังของเขาในยามที่จิตใจอ่อนแอที่สุด เคมีระหว่างจอมยุทธ์ผู้ฝืนลิขิตฟ้ากับนางเซียนผู้เย็นชาคู่นี้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ท่าท่าที่เยือกเย็นของนางคือเสาหลักค้ำจุนจิตใจที่กำลังพังทลายของเขา "ขอบคุณเจ้า..." หลี่มู่เหวินลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ความเจ็บปวดในใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันร้อนรุ่ม ดวงตาของเขาฉายประกายเจิดจ้าดั่งดาราในยามค่ำคืน "ข้ารู้แล้วว่าควรจัดการอย่างไรกับหมู่บ้านร้างแห่งนี้" เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวแผ่ซ่านด้วยรังสีคมกระบี่ที่บริสุทธิ์และไร้รูปแบบ อักขระเวทโบราณที่สลักอยู่ตามบ้านเรือนร้างเริ่มสั่นสะเทือนและแตกสลายทีละนิดเมื่อเผชิญหน้ากับจิตวิญญาณกระบี่ที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกครอบงำ ทว่า ในขณะที่ม่านหมอกสีเทากำลังจางหายไปและเผยให้เห็นใจกลางหมู่บ้าน เสียงปรบมือเบาๆ เยยะเยือกและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากความมืดมิด *แปะ... แปะ... แปะ...* "นับว่ายอดเยี่ยมสมคำร่ำลือ... จอมยุทธ์หลี่ ผู้ก้าวผ่านภาพลวงตาแห่งอดีตได้ แต่... ท่านคิดจริงๆ หรือว่าภาพมายาเมื่อครู่ เป็นเพียงแค่การทดสอบจิตใจธรรมดา?" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดของศาลากลางหมู่บ้าน ร่างนั้นสวมหน้ากากโลหิตและถือกระบี่ที่ปล่อยกลิ่นอายประหลาดที่หลี่มู่เหวินคุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว... มันคือกลิ่นอายเดียวกับคืนวันที่ตระกูลหลี่ถูกทำลาย! และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น คือเงาร่างที่ถูกล่ามโซ่ตรวนตามหลังชายสวมหน้ากากผู้นั้น คือร่างของ... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระบี่แผ่นนี้ไปด้วยกันนะครับ — หมื่นกระบี่คืนรัง