เพลงกระบี่พิฆาตวิญญาณ

ความเจ็บปวดจากการหลอมรวมกระดูกมังกรนิลกาฬหาใช่สิ่งที่มนุษย์ปุถุชนพึงรับไหว หากแต่มู่เหวินในยามนี้กลับมิได้ส่งเสียงร้องครวญครางแม้แต่ครึ่งคำ โลหิตสีแดงฉานที่ไหลทะลักจากทวารทั้งเจ็ดถูกกระแสปราณมรกตดูดกลืนกลับเข้าสู่ร่างด้วยวิถีแห่งการโคจรลมปราณทวนกระแสฟ้าดิน รอบกายเขาคือค่ายกลเหมันต์พันปีที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนน้ำแข็งผาหินแตกร้าวเป็นริ้วรอยดั่งใยแมงมุม "เจ้าฝืนขีดจำกัดของร่างกายเกินไปแล้ว มู่เหวิน..." เสียงของเซียนจื่อหยางดังขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บ นางยืนอยู่บนชะงักผาน้ำแข็งเบื้องบน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องลมพัดโบกสะบัดจนคล้ายจะหลุดลอย แต่ดวงตาคู่คมปลาบที่มักเย็นชาดุจน้ำค้างแข็งในยามนี้ กลับฉายแววกังวลระคนห่วงใยอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางทั้งสองข้างประสานกันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว พลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์ของนางถูกแผ่ขยายออกไปเพื่อช่วยกดทับจิตมารที่กำลังตีกลับเข้าสู่ร่างของชายหนุ่ม มู่เหวินลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาข้างหนึ่งทอประกายสีทองเจิดจ้าดั่งสุริยัน อีกข้างหนึ่งกลับดำสนิทลึกล้ำดั่งห้วงอเวจี เขายิ้มรับมุมปาก รอยยิ้มนั้นทั้งขื่นขมและองอาจในคราเดียวกัน "หากไม่ยอมแตกดับ... แล้วไฉนเลยจะเกิดใหม่ได้เล่า จื่อหยาง" เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนสะท้านก้องหุบเขา ทันใดนั้น ร่างของมู่เหวินก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง ท่ามกลางหมู่เมฆทมิฬที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน สายฟ้าสีครามฟาดผ่าลงมากลางกระหม่อมของเขา แต่มู่เหวินมิได้หลบเลี่ยง เขากลับอ้าแขนรับทัณฑ์สวรรค์ด้วยความทระนง วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ขั้นที่สอง "หมื่นดาราดับสูญ" ถูกปลดปล่อยออกมาในวินาทีนั้นเอง! *เปรี้ยง!* มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นวงกว้าง กระบี่ที่ไม่มีรูปกายถูกหล่อหลอมขึ้นจากจิตวิญญาณและความมุ่งมั่นอันไร้ขอบเขต มันแผ่รังสีคุกคามที่ทำให้แม้แต่กฎเกณฑ์ของฟ้าดินยังต้องสั่นสะเทือน ต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีร้อยลี้ต่างหลุดลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยแรงดึงดูดของลมปราณอันน่าสะพรึงกลัว เซียนจื่อหยางต้องยกกระบี่เซียนเหมันต์ขึ้นตั้งรับแรงกดดันที่แผ่ซ่านมาถึงนาง นางมองภาพเบื้องด้วยความตกตะลึงระคนชื่นชม ชายหนุ่มผู้นี้ก้าวข้ามผ่านประตูแห่งความเป็นความตายมาได้จริงๆ สำเร็จแล้ว... เขาบรรลุเคล็ดวิชาขั้นที่สองท่ามกลางทัณฑ์สวรรค์! ทว่า ท่ามกลางละอองแสงปราณที่กำลังสงบลง เสียงปรบมือเบาๆ กลับดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง เป็นเสียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ดินแดนรกร้างแห่งนี้ "ช่างเป็นภาพการทะลวงขอบเขตที่งดงามยิ่งนัก... หลานรักแห่งตระกูลหลี่ เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาไม้ หมอกหนาทึบแหวกทางให้แก่ผู้มาเยือนอย่างนอบน้อม ใบหน้านั้นครึ่งหนึ่งถูกสวมไว้ด้วยหน้ากากทองคำรูปอสูร ดวงตาที่ลอดผ่านหน้ากากคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี เซียนจื่อหยางชักกระบี่ออกจากฝักในพริบตา รังสีเหมันต์แผ่พุ่งปกป้องร่างของมู่เหวินทันที "ผู้อาวุโสแปดแห่งสำนักมารโลหิต... เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่?" ผู้มาเยือนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งบาดหู "หุบเขาเหมันต์แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก ไฉนข้าจะมาเยือนไม่ได้... อีกอย่าง สิ่งที่ข้าต้องการ มิใช่ชีวิตของพวกเจ้าหรอก..." เขายกยิ้มมุมปาก พลางชี้ปลายดาบเล่มมหึมาไปยังคัมภีร์โบราณที่เพิ่งปรากฏขึ้นจากร่างของมู่เหวิน "แต่คือ 'เศษเสี้ยวจิตวิญญาณกระบี่บรรพกาล' ที่อยู่ในตัวของเจ้าต่างหากเล่า มู่เหวิน!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระบี่แผ่นนี้ไปด้วยกันนะครับ — หมื่นกระบี่คืนรัง