ตอนที่ 13: ขยายกิจการแผงลอยสู่ร้านค้าลับ

"ถ้าพวกคุณยังกล้าส่งเนื้อหมูปนมันเลวร้ายแบบนี้มาให้แผงของฉันอีกเป็นครั้งที่สอง ฉันจะเอาสัญญาซื้อขายนี้ไปแปะประจานหน้าสำนักงานสหกรณ์อำเภอ ให้ขึ้นขึ้นขึ้นขึ้นชื่อว่าพ่อค้าหน้าเลือดที่กล้าเอาเปรียบประชาชน!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทรงพลังกังวานสะท้อนไปทั่วโกดังร้างนอกเมือง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยกลิ่นอัปชื้นของฝุ่นผงและปูนซีเมนต์เก่า ทว่ากลับไม่มีใครกล้าปริปากเถียงสักคน พ่อค้าคนกลางร่างท้วมที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือดในตลาดมืดถึงกับเข่าอ่อน เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ยามเมื่อดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววเฉียบคมดุจใบมีดของหลินว่านหลิงจ้องมองมา "คุณ… คุณหลิน ใจเย็นๆ ก่อนครับ เรื่องเนื้อหมูล็อตนี้ ทางเรายอมรับผิด ทางเราจะรีบเปลี่ยนล็อตใหม่เกรดพรีเมียมส่งให้ถึงที่นี่ภายในพรุ่งนี้เช้าแน่นอนครับ!" พ่อค้าคนกลางรีบยกมือขึ้นปาดเหงื่อละล่ำละลัก ว่านหลิงปรายตามองเอกสารในมือด้วยท่าทีเยືือกเย็น นางเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่กดดัน "จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดี โกดังแห่งนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับให้ใครหน้าไหนมาส่งของย้อมแมว ถ้าฉันตรวจพบความผิดปกติแม้แต่นิดเดียว… ทางเดินทำมาหากินของคุณในเมืองนี้คงต้องปิดฉากลงถาวรแล้วล่ะค่ะ" นี่คือ "ฐานลับ" แห่งใหม่ที่หลินว่านหลิงเพิ่งตัดสินใจเซ็นสัญญาเช่าระยะยาวเมื่อวานนี้ โกดังร้างนอกเมืองขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ลับตาคน แต่กลับมีเส้นทางคมนาคมขนส่งสินค้าสะดวกสบาย เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการแปลงโฉมเป็นศูนย์กระจายสินค้าค้าส่งรายใหญ่ ที่จะผูกขาดตลาดทั้งอำเภอและขยายขอบเขตไปยังเมืองข้างเคียงในยุค 80 นี้ การขยายกิจการจากแผงลอยเล็กๆ สู่การเป็นเจ๊ใหญ่แห่งวงการค้าส่ง ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันสำหรับเชฟสาวมือฉลาดจากโลกปัจจุบันที่มี "มิติห้างสรรพสินค้า" หนุนหลังอยู่หรอกนะคะ ทว่าการจะก้าวขึ้นสู่จุดนั้นได้ ต้องอาศัยทั้งความเด็ดขาดในการเจรจาและการวางระบบโครงสร้างที่แน่นหนา ในขณะที่ว่านหลิงกำลังกวาดสายตาตรวจดูความเรียบร้อยของลังสินค้าที่ทยอยลำเลียงเข้ามาจากมิติลับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ประตูโกดัง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแขนกำยำ ลู่จิน ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจรอบโกดังกว้าง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาคนสวยที่กำลังยืนสั่งงานลูกน้องด้วยท่าทางสง่างาม "ภรรยา… เหนื่อยหรือยังครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดดังขึ้น พร้อมกับที่ร่างหนาเดินเข้าไปใกล้ ร่างกายกำยำของนายทหารหนุ่มยืนบังลมหนาวจากภายนอกให้ มือกว้างยื่นผ้าอุ่นๆ ที่ชุบน้ำหมาดมาซับหน้าผากนวลเนียนของภรรยาอย่างเบามือ ท่าทางคลั่งรักและเอาอกเอาใจนี้ หากใครมาเห็นเข้าคงไม่เชื่อสายตาว่านี่คือนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดเดี่ยวในสนามรบ ว่านหลิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลายยิ้มอบอุ่นออกมาให้นายทหารหนุ่ม นางเอียงแก้วซับเหงื่อตามแรงมือของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันไม่เหนื่อยหรอกค่ะคุณ แต่แปลกใจมากกว่าที่คุณทิ้งค่ายทหารมาโผล่ที่นี่ได้ในช่วงบ่ายแบบนี้ งานที่กองร้อยเคลียร์หมดแล้วหรือคะ" "งานที่ไหนจะสำคัญเท่าความปลอดภัยของภรรยาผมล่ะครับ" ลู่จินตอบหน้าตาย ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความรักจนว่านหลิงต้องค้อนให้วงใหญ่ "ผมได้ข่าวว่าวันนี้คุณนัดเจอกับพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดกลุ่มใหญ่ เกรงว่าคุณจะถูกเอาเปรียบ เลยแวะเอาปืนพกสำรองกับเอกสารรับรองความปลอดภัยมาให้… แต่ดูท่าทางแล้ว… เกรงว่าพ่อค้าพวกนั้นน่าจะเป็นฝ่ายที่ต้องขอร้องชีวิตจากคุณเสียมากกว่า" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของสามีหนุ่มเรียกความหมั่นไส้จากภรรยาตัวแสบได้เป็นอย่างดี ว่านหลิงยื่นมือไปหยิกเอวสอบเบาๆ เป็นการลงโทษ "พูดอะไรแบบนั้นคะ ฉันเป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อยอ่อนหวานนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลายเป็นคนน่ากลัวในสายตาคุณ" "เรียบร้อยและอ่อนหวานที่สุดในโลกเลยล่ะครับ… แต่เวลาเอาคืนคนอื่น ถึงกับทำให้พ่อค้าหน้าเลือดเข่าอ่อนได้นี่สิ น่ารักจนผมอยากจะจับมาหอมแก้มสักฟอดใหญ่กลางโกดังนี่จริงๆ" ลู่จินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม พลางโน้มใบหน้าลงมาหมายจะฉวยโอกาสสักที ทว่าต้องชะงักเมื่อเสียงกระแอมกระไอจากลูกน้องด้านหลังดังขึ้น ว่านหลิงหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย นางรีบผลักอกแกร่งของสามีออกเบาๆ แล้วหันไปจัดแจงสมุดบัญชีต่อกลบเกลื่อนความประหม่า "พอเลยค่ะ! งานการยังไม่เสร็จ อย่ามาทำรุ่มร่ามแถวนี้ ล็อตแรกของสินค้าที่เราจะกระจายออกจากโกดังนี้คือ 'เครื่องปรุงรสสูตรพิเศษ' และ 'แป้งสาลีคุณภาพสูง' จากมิติลับของฉัน ซึ่งรับรองว่าในยุค 80 นี้ ยังไม่มีใครเลียนแบบรสชาติและความละเอียดนี้ได้อย่างแน่นอน" นางพาเดินไปยังลังไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดออก ด้านในบรรจุขวดโหลแก้วใสบรรจุซอสปรุงรสสีเข้มข้นกลิ่นหอมหวลตลบอบอวล ทันทีที่ฝาถูกเปิดออก กลิ่นหอมของเครื่องเทศและซีอิ๊วหมักบ่มอย่างดีก็กระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณโกดัง เรียกน้ำลายของทุกคนให้สอขึ้นมาทันที นี่คืออาวุธลับชิ้นสำคัญที่จะทำให้แผงลอยธรรมดาๆ ยกระดับขึ้นเป็น "อาณาจักรการค้าส่ง" ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในมณฑลนี้ "ถ้าเรากระจายสินค้าล็อตนี้ลงสู่ตลาดค้าส่งพรุ่งนี้เช้า รับรองว่ากำไรที่จะไหลเข้ากระเป๋าเราจะเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า และพวกญาติผู้พี่ที่ชอบมาคอยสูบเลือดสูบเนื้อเราที่บ้านเดิม… คงได้แต่ยืนอ้าปากค้างมองความสำเร็จของเราจนตาเหลือกแน่ๆ ค่ะ" ว่านหลิงยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความสะใจยามนึกถึงใบหน้าบูดเบี้ยวของบรรดาญาติจอมปลอมที่เคยดูถูกนางไว้ ลู่จินมองรอยยิ้มมั่นใจและท่าทีฉลาดเฉลียวของภรรยาด้วยความรักและภาคภูมิใจ เขาโอบไหล่บางเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกระซิบข้างใบหู "ไม่ว่าคุณอยากจะทำอะไร สร้างอาณาจักรยิ่งใหญ่แค่ไหน ผมคนนี้จะเป็นโล่เงินและฐานที่มั่นที่แข็งแกร่งที่สุดให้คุณเอง ขอแค่คุณหันมามองผมแบบนี้ทุกวันก็พอแล้ว" บรรยากาศภายในโกดังที่ควรจะหนาวเหน็บ กลับอบอวลไปด้วยความหวานชื่นของสามีภรรยาคู่นี้ ทว่า ในขณะที่ความสำเร็จกำลังรออยู่เบื้องหน้า และอนาคตอันร่ำรวยกำลังกวักมือเรียก *แกร๊ก…* เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นแผ่วเบามาจากมุมมืดด้านหลังกองลังสินค้าเก่าทึบที่อับแสง! ดวงตาของลู่จินหรี่แคบลงในเสี้ยววินาที ร่างกายกำยำขยับตัวเข้าปกป้องภรรยาโดยสัญชาตญาณ มือแกร่งตบลงที่ซองปืนพกข้างเอวทันทีด้วยความระแวดระวัง ขณะที่ว่านหลิงชะงักค้าง นางหันขวับไปมองยังความมืดมิดมุมนั้น พร้อมกับที่เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแสงสลัวของโกดัง ใบหน้านั้น… ทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนริมฝีปากของเชฟสาวค้างเติ่งไปในทันที! "ไม่คิดเลยนะครับ… ว่าคุณหนูตระกูลหลินผู้เย่อหยิ่ง จะแอบมาซุกตัวทำธุรกิจลับๆ ใหญ่โตขนาดนี้อยู่หลังเมือง… หึ ความลับเรื่องมิติหรือสินค้าแปลกประหลาดพวกนี้ ถ้าผมเอาไปแจ้งทางการ… คุณคิดว่าชีวิตใหม่ของคุณในยุคนี้จะจบลงอย่างไรล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมสร้างฟาร์มและกอบโกยความร่ำสะใจไปกับ "กุหลาบหนามเงิน" ด้วยนะคะ!