ตอนที่ 12: ญาติผู้เห็นแก่ตัวกลับมาทวงบุญคุณ

"ถ้าพวกเธอร่ำรวยจนกินดีอยู่ดีขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่รู้จักแบ่งปันให้ญาติพี่น้องร่วมสายเลือดบ้างล่ะ! อกตัญญูเสียจริง!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของ 'ป้าสะใภ้จาง' ดังแผดเผาทำลายความสงบสุขยามบ่ายของลานบ้านสกุลลู่จนสิ้นซาก สองมืออวบอูมเท้าสะเอวแน่น ใบหน้าแต่งแต้มด้วยความโลภจนเนื้อหนังกระตุกยิกๆ ดวงตาตี่รีวาวกวาดมองไปรอบบริเวณบ้านที่ตอนนี้ได้รับการปรับปรุงจนดูสะอาดสะอ้าน มีกลิ่นหอมกรุ่นของขนมเปี๊ยะไส้ทะลักและหมูอบเครื่องเทศลอยโชยมาจากในครัว ขับเน้นความอุดมสมบูรณ์ที่ต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว หลินว่านหลิงค่อยๆ วางไม้คลึงแป้งลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างใจเย็น เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้างามรูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววเยาะหยันระคนสมเพช เธอปัดแป้งสีขาวที่ติดอยู่ตามเรียวมือเรียบร้อย ก่อนจะสาวเท้าก้าวออกมาที่ชานบ้านอย่างสง่างามราวกับพญาหงส์ "ร่วมสายเลือดหรือคะ?" หลินว่านหลิงทวนคำ เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "วันที่สามีฉันบาดเจ็บกลับมาจากชายแดน และพวกท่านขนข้าวของหนีตายกลัวเราไปเป็นภาระ ขับไล่พวกเราออกจากบ้านใหญ่ราวกับหมูกับหมา ความเป็นญาติในตอนนั้นมันหายไปนอนก้นแม่น้ำเหลืองที่ไหนเสียล่ะคะ ป้าสะใภ้จาง?" คำพูดที่แทงใจดำทำเอาใบหน้าของป้าสะใภ้จางเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธจัด นางพยายามจะอ้าปากเถียง แต่หลินว่านหลิงหาได้เปิดโอกาสให้ผู้มีพระคุณกำมะลอได้กระดิกลิ้น "ไม่ต้องมาอ้างบุญคุณอะไรทั้งสิ้น สิ่งที่ฉันกับพี่จินหามาได้ทุกหยาดหยดมาจากน้ำพักน้ำแรงและมันสมองของเรา สตางค์แดงเดียวพวกท่านก็ไม่เคยหยิบยื่นให้ วันนี้เห็นฟาร์มเราขายดิบขายดี สินค้าในตลาดมืดหมดเกลี้ยงในชั่วโมงเดียว ถึงกับหน้าหนาบุกมาขอส่วนแบ่งครึ่งต่อครึ่ง หน้าตาของท่านทำด้วยหนังอะไรหรือคะ ถึงได้หนาเตอะจนยางอายเจาะไม่เข้าแบบนี้!" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบ ชาวบ้านที่แอบมามุงดูอยู่แถวรั้วบ้านต่างซุบซิบและส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ป้าสะใภ้จางหน้าชาดิกจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นางกรี๊ดลั่นด้วยความคับแค้นใจ ชี้หน้าด่ากราด "นังตัวดี! ปากคอเราะร้ายนักนะ แกมันก็แค่นางปีศาจปากตลาดที่สามีมันคงหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ระวังเถอะ สักวันพวกแกจะฉิบหายกันหมด!" "คนที่กำลังจะฉิบหาย น่าจะเป็นพวกที่เที่ยวปล้นชิงความสำเร็จของชาวบ้านหน้าด้านๆ มากกว่านะคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากทางประตูรั้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานสนามของ ลู่จิน ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม แต่แววตานั้นคมกริบดุจใบมีดโกน ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอสังหารอ่อนๆ ที่หลงเหลือจากการเป็นทหารผ่านศึก แค่เพียงเขายืนขนาบข้างภรรยาตัวน้อย ป้าสะใภ้จางก็ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวาโดยอัตโนมัติ "วะ... ว่าไงล่ะ ลู่จิน แกจะปล่อยให้เมียมาDลามปามผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลอย่างนั้นเรอะ!" ป้าสะใภ้จางเสียงสั่น พยายามหาทางเอาตัวรอด ลู่จินปรายตามองนางด้วยหางตา น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "บ้านหลังนี้ และทุกอย่างในฟาร์ม เป็นของภรรยาผม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องทั้งนั้น... ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วแจ้งเจ้าหน้าที่ฐานบุกรุกยามวิกาล" เมื่อเจอสายตาดุดันและคำขู่เอาจริง ป้าสะใภ้จางจึงทำได้เพียงสะบัดก้นเดินหนีเตลิดเปิดเปิงไปพร้อมกับคำขู่ อาฆาตมาดร้ายที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง หลินว่านหลิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับสามีหนุ่มที่รีบเปลี่ยนโหมดจากเสือร้ายกลายเป็นลูกแมวคลั่งรักทันทีที่หันมาสบตาเธอ "เหนื่อยหน่อยนะคะคนดี เดี๋ยวฉันทำเมนูเด็ดปลอบใจคุณเองค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็หมุนตัวกลับเข้าครัว จัดการเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศในมิติห้างสรรพสินค้าเพื่อทำ "ไก่ตุ๋นโสมยาจีนน้ำใส" และ "ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานสูตรลับเฉพาะ" กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซอสเข้มข้นลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน กระตุ้นต่อมน้ำลายของทุกคนที่ได้กลิ่น ขณะที่หลินว่านหลิงกำลังตักซุปใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างมีความสุข เสียงเคาะประตูด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... สามีหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเดินไปเปิดประตู แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึกลงทันที ชายชราในชุดสูทจีนโบราณเนื้อดีท่าทางน่าเกรงขาม พร้อมด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนขวางทางอยู่หน้าประตู และบุคคลที่ก้าวตามหลังชายชราลงมา ทำให้หลินว่านหลิงที่ถือถ้วยซุปเดินออกมาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนเกือบทำถ้วยหล่นแตก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมสร้างฟาร์มและกอบโกยความร่ำสะใจไปกับ "กุหลาบหนามเงิน" ด้วยนะคะ!