ตอนที่ 14: ข่าวลือเรื่องความร่ำรวย

"อีตาบ้า ลู่จิน... บอกให้เบามือกหน่อย ทำไมถึงได้ชอบทำตัวเป็นหมาป่าหิวกระหายทุกคืนแบบนี้คะ!" เสียงกระซิบเจือความค้อนขวิดดังลอดออกมาจากห้องนอนแคบๆ ของบ้านไม้เก่าแก่ แม้จะพยายามลดระดับเสียงลงเพียงใด แต่ด้วยความเงียบสงัดยามดึกสงัดของหมู่บ้านหง Shitou ในยุคปี 1980 เสียงนั้นก็ยังคงบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง หลินว่านหลิงยกมือขึ้นนวดเอวคอดของตนเองเบาๆ ใบหน้าหวานล้ำระเรื่อด้วยสี ATOMIC RED จากความเขินอายและร่องรอยความอ่อนเพลียที่สามีหนุ่มทหารกล้ามโตมอบให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทว่าดวงตากลมโตกลับพราวระยับด้วยประกายความสุข เธอเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังนอนหลับใหลอย่างเป็นสุขบนเตียง ลู่จินในยามนี้นอกจากจะหล่อเหลาบาดใจจนสะใภ้บ้านอื่นต้องแอบอิจฉาแล้ว เขายยังเป็น 'เครื่องมือขยันขันแข็ง' ในการช่วยเธอบดแป้ง ตักน้ำ และเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำธุรกิจลับๆ ที่กำลังจะพลิกชีวิตพวกเขาทั้งคู่ในเร็ววันนี้อีกด้วย แต่ความสุขและความร่ำเสวยสุขในเรือนหอเล็กๆ ย่อมไม่พ้นสายตาอันแหลมคมและเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาของชาวบ้านในหมู่บ้าน "พวกเธอดูนั่นสิ! สัปดาห์ก่อนบ้านนั้นยังมีแต่ขี้เถ้ากับข้าวต้มก้นหม้อที่ใสจนเห็นเงาหน้าตัวเองแท้ๆ แต่วันนี้... กลิ่นเนื้อตุ๋นยาจีนโชยออกมาจากเตาไฟบ้านลู่จินตั้งแต่มืดค่ำแถมยังมีเสียงหัวoเราะคิกคักชวนหมั่นไส้เสียด้วยซ้ำ!" ป้าเฉิน ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเรดארประจำหมู่บ้าน ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าแปลงผักกาด พร้อมกับทำปากยื่นปากยาวใส่รั้วไม้ไผ่ที่ซ่อมแซมใหม่จนดูแน่นหนาผิดหูผิดตาของบ้านหลินว่านหลิง "นั่นสิคะแม่ ผู้ชายอย่างลู่จินมีดีแค่แรงงานในกองทัพ จะเอาเงินทองที่ไหนมาซื้อเนื้อชิ้นโตขนาดนั้นทุกวัน หรือว่า... นังตัวดีนั่นจะแอบไปทำเรื่องน่าอายอะไรในเมืองลับแลกันแน่?" สะใภ้รองตระกูลเฉินเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด เจือความอิจฉาริษยาจนเนื้อตัวสั่นเทา เสียงซุบซิบนินทาดังกưมกรามไปทั่วลานตากشำข้าว ทุกคนต่างคาดเดาไปต่างๆ นาๆ ว่าสะใภ้ตัวร้ายที่เคยอาละวาดบ้านแตกเมื่อหลายเดือนก่อน เหตุใดจึงพลิกโฉมหน้ากลายเป็นแม่ค้ามือทองที่มีเงินจับจ่ายใช้สอยคล่องมือ จนสามารถซ่อนแป้งสาลีขาวและน้ำมันหมูไว้เต็มไหกระเบื้องได้ ทว่า... แม้เสียงนินทาจะหนาหูเพียงใด ก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเดินเข้าไปเคาะประตูบ้านเพื่อหาเรื่องตรงๆ สักคน เหตุผลนั้นแสนจะเรียบง่ายและทรงพลัง ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน มีอันธพาลประจำตำบลสองคนนึกอุตริอยากลองดี เดินเข้ามาตะโกนหาเรื่องหน้าบ้านลู่จินหวังจะฉวยโอกาสตอนที่นายทหารหนุ่มไม่อยู่ รังแกสะใภ้หน้าหวานให้เสียขวัญ หลินว่านหลิงเพียงแค่เดินถือมีดอีโต้เล่มโตที่เพิ่งลับจนคมกริบ ก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาที่เธอมองพวกมันราวกับกำลังมองหมูสามชั้นที่รอวันขึ้นเขียง ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังโชว์ลูกเตะผ่าหมากที่จำมาจากโลกยุคปัจจุบันใส่ก้านมะยมจนหักคามือ สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียวก็ซัดถังน้ำแข็งกระเด็นไปกระแทกหน้าแข้งของอันธพาลจนร้องครวญครางแทบไม่ทัน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา รัศมี 'แม่เสือสาว' ของหลินว่านหลิงก็เป็นที่เลื่องลือ ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้รัศมีสามเมตรของบ้านหลังนี้อีกเลย ยกเว้นแต่สามีหนุ่มผู้คลั่งรักที่ยอมสยบให้ภรรยาแต่เพียงผู้เดียว ภายในห้องครัวที่สะอาดสะอ้าน หลินว่านหลิงกำลังงละมุนละไมอยู่กับการนวดแป้งซาลาเปาสอดไส้หมูสับเห็ดหอม กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและแป้งหมักยัมยีสต์ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนในยามสาย "หอมเหลือเกินค่ะภรรยา... กลิ่นนี้ลอยไปไกลถึงปากทางหมู่บ้าน จนทหารยามหน้ากองร้อยยังต้องแอบกลืนน้ำลายเลยนะคะ" เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนกำยำที่สวมกอดเอวเธอไว้จากด้านหลังอย่างคุ้นชิน ลู่จินซุกใบหน้าคมคายลงกับลาดไหล่เนียนของภรรยา สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าของเธอด้วยความหลงใหล ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งรักจนแทบละลาย หลินว่านหลิงหัวเราะคิกคัก เธอใช้หลังมือที่เปื้อนแป้งขาวแต้มเบาๆ ลงบนปลายจมูกโด่งรั้นของสามี "ปากหวานเสียจริงนะคะคุณสามี ระวังเถอะค่ะ เดี๋ยวชาวบ้านข้างนอกเขาจะยิ่งเอาไปนินทาว่าฉันใช้มนต์ดำสะกดให้ทหารหนุ่มกลายเป็นทาสแมวในบ้านเสียหมด" "ต่อให้เป็นทาสแมว หรือเป็นอะไรก็ตามที่เธอต้องการ ผมก็ยินดีทั้งนั้นครับ" ลู่จินกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด พร้อมกับกดจูบเบาๆ ที่ต้นคอระหงจนร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความจั๊กจี้ "อีกอย่าง... ปล่อยให้พวกเขานินทาไปเถอะครับ ยิ่งพวกเขาอิจฉามากเท่าไหร่ แสดงว่าชีวิตที่เรากำลังสร้างร่วมกันมันยิ่งเติบโตและมั่นคงมากขึ้นเท่านั้น" คำพูดของสามีทำให้ดวงตาของหลินว่านหลิงฉายประกายความเจ้าเล่ห์ออกมา เธอหันกลับมาประชิดตัวเขา ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางสามีขึ้นเบาๆ "พูดได้ดีค่ะ งั้นวันนี้เรามาทำ 'ซาลาเปาทอดไส้ทะลัก' และ 'เกี๊ยวซ่ากรอบนอกนุ่มใน' ไปวางขายที่ตลาดมืดอำเภอข้างๆ กันเถอะนะคะ รับรองว่าคืนนี้ เงินในกระเป๋าของเราจะต้องงอกเงยจนตาเฒ่าตระกูลเฉินต้องอกแตกตายแน่ๆ" ลู่จินยิ้มรับด้วยความเต็มใจ เขารู้ดีว่าภรรยาคนนี้ไม่ใช่สะใภ้บ้านๆ ที่ยอมก้มหัวให้ใคร ความฉลาดและความเด็ดเดี่ยวของเธอกำลังจะนำพาครอบครัวก้าวข้ามความยากจนไปสู่ความสุขที่เหนือจินตนาการ ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเตรียมตัวจะยกเข่งซาลาเปาร้อนๆ ออกจากเตา เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงเคาะประตูแบบชาวบ้านทั่วไปที่มักจะลังเลและเกรงกลัว แต่เป็นเสียงทุบด้วยความร้อนรนและหนักหน่วง พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของผู้ใหญ่บ้านที่ดังแทรกเข้ามา "คุณลู่! คุณหลิน!แย่แล้วครับ! มีคนจากทางอำเภอ... เจ้าหน้าที่สหกรณ์และตำรวจคอมมิวนิตี้กำลังเดินมุ่งหน้ามาที่บ้านพวกคุณ พร้อมกับข้อกล่าวหาเรื่อง 'การค้ากำไรเกินควรและการกักตุนสินค้าเถื่อน' แล้วครับ!" รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของหลินว่านหลิงแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วพริบตา ก่อนที่เธอจะหันไปสบตากับลู่จินที่ตอนนี้ดวงตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นประกายความเย็นชาดั่งคมดาบในฝักทันที! (ร่วมติดตามความสนุกสะใจและการเอาคืนสุดแสบของสะใภ้ตัวร้ายไปกับ "กุหลาบหนามเงิน" ในตอนต่อไปนะคะ!)