ตอนที่ 15: ซื้อจักรยานและเครื่องใช้ไฟฟ้า

“จดหมายเตือนจากอำเภอเมื่อครู่... คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญกระมังคะ” เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องครัว รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของหลินว่านหลิงแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วพริบตา ก่อนที่เธอจะหันไปสบตากับลู่จินที่ตอนนี้ดวงตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นประกายความเย็นชาดั่งคมดาบในฝักทันที! กระดาษแผ่นบางในมือของลู่จินถูกบีบจนยับย่น สะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลลู่ผู้หวังจะใช้ไม้ตายสุดท้ายมาข่มขู่ ดูเหมือนจะประเมินความนิ่งของสามีภรรยาคู่นี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว ในเมื่อพวกมันกล้าส่งคนมาสอดส่องและเล่นตุกติกเบื้องหลัง หลินว่านหลิงก็ไม่มีความจำเป็นต้องไว้หน้าใครอีกต่อไป การตบหน้าคนตระกูลลู่ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การเอาคืนด้วยวาจา แต่เป็นการประกาศศักดาให้คนทั้งหมู่บ้านได้เห็นว่า ครอบครัวรองแห่งนี้... มิใช่ ‘หมูในอวย’ ที่ใครจะหยิบชิ้นปลาไปกินได้ตามอำเภอใจอีกแล้วค่ะ เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดจัดจ้าสาดส่องกระทบผืนนาเขียวขจี แต่จุดสนใจของคนทั้งหมู่บ้านกลับไม่ใช่ผลผลิตทางการเกษตร หากแต่เป็นสองสามีภรรยาตระกูลลู่ที่กำลังก้าวเดินเคียงคู่กันออกจากบ้านด้วยท่าทางองอาจผิดหูผิดตา ลู่จินในชุดเสื้อเชื้อสีเขียวทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่จับกลุ่มซุบซิบด้วยรัศมีน่าเกรงขาม จนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ ส่วนหลินว่านหลิงในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีสีสะอาดสะอ้าน ใบหน้างดงามผุดผ่องราวกับคุณหนูในเมืองใหญ่ที่หลุดเข้ามาในเขตชนบท มือเรียวบางเกี่ยวตะกร้าไม้ไผ่สานประณีต ข้างกายพวกเขามีเป้าหมายชัดเจน—มุ่งหน้าสู่สหกรณ์ประจำตำบลและร้านค้าสหกรณ์ใหญ่ที่สุดในอำเภอ “ดูนั่นสิ! นั่นมันนังตัวร้ายบ้านรองนี่นา วันนี้แต่งตัวเสียสวยเชียว นึกว่าเป็นคุณนายมาจากไหนกัน” ป้าสะใภ้สามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากตลาดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแทแดกดัน ขณะยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าแปลงผักริมทาง “สามีหาเงินได้หน่อยทำเป็นใจใหญ่ ระวังเถอะ เงินทองที่ได้มาจากการทำมาหากินไม่สุจริต วันหนึ่งจะไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ!” หลินว่านหลิงหยุดฝีเท้า มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกถึงไขสันหลัง เธอกวาดสายตามองป้าสะใภ้สามที่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ปะชุนจนแทบจำสีเดิมไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่คนรอบข้างได้ยินกันถ้วนหน้า “เงินในกระเป๋าของสามีฉัน จะหามาด้วยวิธีสุจริตหรือหยาดเหงื่อแรงกาย ย่อมดีกว่าการนั่งนินทาชาวบ้านไปวันๆ เพื่อรอเศษเงินบริจาคทานจากคนอื่นนะคะ ป้าสะใภ้สามว่างนักหรือคะ ถึงได้มีเวลามาห่วงใยความเป็นอยู่ของบ้านเรา หรือว่า... อิจฉาที่สามีฉันรักฉันจนยอมควักกระเป๋าซื้อของให้ทุกอย่าง จนสามีที่บ้านท่านต้องค้อนขวิดใส่?” ประโยคเจ็บแสบพุ่งตรงเข้ากลางใจ ทำเอาป้าสะใภ้สามหน้าดำหน้าแดง อ้าปากพะงาบๆ เถียงไม่ออกท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของชาวบ้านที่แอบมุงดูเหตุการณ์ ลู่จินที่ยืนอยู่ข้างกายก้มมองภรรยาตัวน้อย แววตาคมปลาบฉายแววเอ็นดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเล็กไว้อย่างปกป้อง กระแสความอบอุ่นไหลผ่านฝ่ามือ ทำให้หลินว่านหลิงหันไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามีหนุ่มจนเขาหูแดงซ่านไปหมด เมื่อเดินมาถึงร้านค้าสหกรณ์ใหญ่ประจำตำบล กลิ่นอายความเจริญแบบยุค 80 ก็ปรากฏแก่สายตา ชั้นวางสินค้าเรียงรายไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ชาวบ้านธรรมดาทำได้แค่มองแตะต้องไม่ได้ แต่สำหรับหลินว่านหลิงที่มีเงินสดก้อนโตซุกซ่อนอยู่ในมิติห้างสรรพสินค้า (และเงินบางส่วนที่เพิ่งขายอาหารในตลาดมืดได้) การซื้อของเหล่านี้จึงเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ “ต้อนรับครับ... อ้าว! คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ต้องการเลือกดูอะไรเป็นพิเศษไหมครับ สินค้าเราเพิ่งเข้ามาใหม่สดๆ ร้อนๆ เลยนะ” พนักงานขายหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับทันทีเมื่อเห็นท่าทางและรัศมีที่ดูโดดเด่นของทั้งคู่ “ฉันต้องการจักรยานตรา ‘ฟีนิกซ์’ คันที่ตั้งอยู่หน้าร้านค่ะ แล้วก็วิทยุตรา ‘ดอกไม้แดง’ รุ่นใหม่ล่าสุดที่มีช่องเสียบหูฟังด้วยนะคะ” หลินว่านหลิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นอกมั่นใจ พนักงานขายอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง จักรยานฟีนิกซ์ในยุคนี้มีราคาสูงลิ่ว แถมต้องใช้ทั้งเงินและตั๋วอุตสาหกรรมจำนวนมาก ส่วนวิทยุนั้นเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยระดับไฮ엔ด์ที่แม้แต่ข้าราชการระดับสูงยังต้องคิดแล้วคิดอีก แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับสั่งซื้อทีเดียวสองอย่างรวดเร็วราวกับกำลังเลือกซื้อผักในตลาดสด! “คุณ... คุณผู้หญิงแน่ใจนะครับ? จักรยานคันนี้ราคา...” “นี่ค่ะเงินสด และนี่คือตั๋วอุตสาหกรรมครบถ้วน ไม่ต้องทอนนะคะ ส่วนที่เหลือถือว่าเป็นค่าบริการที่ช่วยตรวจเช็คสภาพรถให้เรียบร้อย” หลินว่านหลิงหยิบปึกธนบัตรปึกใหญ่ออกมาจากตะกร้า วางลงบนเคาน์เตอร์ส่งเสียงดัง *ปึก* ชัดเจน ท่ามกลางความตกตะลึงของพนักงานและชาวบ้านหลายคนที่เดินตามเข้ามามุงดูเหตุการณ์ในร้าน เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังเซ็งแซ่ หลายคนอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เงินสดเป็นปึกขนาดนั้น... ครอบครัวรองตระกูลลู่ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน?! ลู่จินทำหน้าที่เป็นลูกมือที่แข็งขัน เขาเดินไปยกจักรยานคันใหม่เอี่ยมอ่องที่ขัดเงาวาววับออกมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะวางวิทยุตراกล่องสวยงามไว้บนเบาะรถอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมเข้มมองภรรยาด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจจนล้นปรี่ ผู้หญิงคนนี้... ไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรดและทำอาหารอร่อยเลิศรส แต่เธอยังทำให้ตระกูลลู่เชิดหน้าชูตาได้ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของผู้คน “กลับกันเถอะค่ะพี่ลู่จิน แดดเริ่มร้อนแล้ว เดี๋ยวฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้ทานเป็นรางวัลที่คุณช่วยเป็น ‘คนงานยกของ’ ให้ฉันในวันนี้ด้วยนะคะ” หลินว่านหลิงเอ่ยยิ้มๆ พลางส่งสายตาหยอกเย้า “ไม่ว่าน้องอยากได้อะไร พี่หามาให้ได้หมดอยู่แล้วครับ” ลู่จินกระซิบตอบเสียงทุ้มต่ำแต่จริงจัง ดวงตาคู่นั้นสื่อความหมายลึกซึ้งจนคนฟังใจสั่นสะท้าน ภาพของสะใภ้รองผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นตัวร้าย กำลังเดินจูงจักรยานราคาแพงลิ่ว เคียงข้างสามีหนุ่มรูปงามที่มีวิทยุเครื่องหรูวางอยู่บนรถ กลายเป็นภาพกระแทกตาที่สร้างความอิจฉาตาร้อนผ่าวให้กับคนทั้งหมู่บ้านอย่างแท้จริง ข่าวลือเรื่องความร่ำแพงชั่วข้ามคืนของบ้านรองแพร่สะพัดไปไวราวกับไฟลามทุ่ง ทุกคนต่างคาดเดAว่าเบื้องหลังความสำเร็จนี้ต้องมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ แต่ทว่า... ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นเขตประตูรั้วบ้านเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จในวันนี้ ร่างของใครคนหนึ่งก็ก้าวออกมาขวางทางไว้เสียก่อน! เงาร่างนั้นยืนขวางหน้าประตูบ้านตระกูลลู่ด้วยท่าทางคุกคาม ใบหน้าบึ้งตึงและดวงตาที่ฉายแววโลภโมโทสันอย่างปิดไม่มิด ทำให้หลินว่านหลิงต้องหรี่ตาลงทันที “พวกแกสองคน... กล้ามากนะที่แอบไปซื้อของฟุ่มเฟือยพวกนี้โดยไม่ปรึกษาผู้ใหญ่ในบ้าน!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีตัวแสบที่ควรจะอยู่แต่เรือนใหญ่ กลับมายืนจังก้าอยู่ที่นี่ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนเจตนาร้ายบางอย่างไว้เบื้องหลัง “คายเงินที่เหลือออกมาทั้งหมดเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องจดหมายจากอำเภอนั่นนะ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" มาโดยตลอดนะคะ