ตอนที่ 16: สามีลาพักร้อนกลับบ้านเกิด

“เงินน่ะเหรอคะ? มีค่ะ... แต่เสียใจด้วยนะแม่ ในบ้านนี้ไม่มีสักหยวนที่จะตกถึงมือคนชอบขูดรีดอย่างแม่หรอกค่ะ” หลินว่านหลิงยืนตระหง่านอยู่กลางลานบ้าน มือเรียวบางที่เคยจับตะหลิวพลิกแพนเค้กอย่างคล่องแคล่ว บัดนี้กำลังกอดอก มองหญิงวัยกลางคนที่กำลังแผดเสียงด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ในมือของแม่สามีตัวแสบกำจดหมายจากอำเภอไว้แน่นราวกับเป็นไพ่ตายใบสุดท้าย ทว่าแววตาของว่านหลิงกลับไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย “นังลูกสะใภ้สารเลว! แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้! แกมันก็แค่ผู้หญิงที่แต่งเข้าบ้านมาเพื่อเป็นภาระ ถ้าไม่มีตระกูลลู่ป่านนี้แกคงเป็นขอทานไปแล้ว!” “ภาระเหรอคะ?” ว่านหลิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหรูหราและมั่นใจจนอีกฝ่ายชะงัก “แม่ลองมองดูรอบๆ สิคะ ว่าคนที่แม่เรียกว่า ‘ภาระ’ คนนี้ เปลี่ยนแปลงกระท่อมที่ผุพังให้กลายเป็นที่อยู่อาศัยที่แม้แต่คนในตัวอำเภอยังต้องอิจฉาได้อย่างไร ถ้าแม่ยังไม่หยุดโวยวาย ฉันจะแจ้งผู้ใหญ่บ้านว่าแม่บุกรุกและข่มขู่... เรื่องจดหมายนั่นน่ะเหรอคะ? เชิญเลยค่ะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าถ้าท่านนายอำเภอรู้ว่าแม่ใช้อำนาจมืดมาตบทรัพย์ลูกสะใภ้ตัวเอง โทษทัณฑ์จะเป็นอย่างไร” แม่สามีถึงกับหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาพยายามกำจดหมายไว้แน่นกว่าเดิม แต่ก่อนที่สงครามประสาทจะปะทุไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางหน้าบ้าน *ปัง!* เสียงรั้วไม้ไผ่ที่ได้รับการซ่อมแซมอย่างดีถูกผลักออกอย่างแรง ลู่จินในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ดูฝุ่นเกาะเล็กน้อยยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้จับจ้องที่แม่ของตน แต่กลับเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสภาพบ้านเรือนที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง กำแพงที่เคยผุพังถูกฉาบด้วยปูนสะอาดตา สวนผักสมุนไพรถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบสวยงาม กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อตุ๋นยาจีนที่ว่านหลิงเพิ่งเคี่ยวในครัวลอยออกมาแตะจมูกเขา กลิ่นอายของความอบอุ่นที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตตอกย้ำความรู้สึกโหยหาในใจ “จิน! ลูกกลับมาแล้ว! ดูเมียตัวดีของลูกสิ มันลามปามถึงขั้นจะไล่แม่แล้วนะ!” แม่สามีรีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนลูกชาย หวังจะใช้ความรักของลูกเป็นเครื่องมือจัดการภรรยา ทว่าลู่จินกลับนิ่งเงียบ แววตาของเขาเลื่อนผ่านใบหน้าของแม่ไปหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งของภรรยาสาวที่กำลังยืนจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ทว่าสง่างาม “ว่านหลิง...” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “นี่... บ้านของเราหรือ?” ว่านหลิงไม่ตอบในทันที เธอเดินผ่านหน้าแม่สามีไปหยุดอยู่ตรงหน้าสามีหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเธอผสมกับกลิ่นแป้งหอมจางๆ ทำให้สติของลู่จินที่เหนื่อยล้าจากการฝึกหนักกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขาอย่างอ่อนโยน “กลับมาแล้วเหรอคะ... พักร้อนคราวนี้ ตั้งใจจะมาช่วยแม่ฉีกหน้าภรรยาตัวเอง หรือจะมาเป็นสามีที่น่ารักของฉันกันล่ะคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมดาบที่พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของลู่จิน เขาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น สายตาที่เคยดุดันยามอยู่ในสนามรบกลับอ่อนโยนลงจนคนเป็นแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความไม่พอใจ “ผมมาเพื่อปกป้องครอบครัวของผมครับ” ลู่จินตอบเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงนั้นเย็นเยียบจนแม่สามีต้องถอยกรูด “และผมคิดว่า... แม่คงลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านที่แม่จะมาสั่งการได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป” สถานการณ์ดูเหมือนจะเข้าข้างว่านหลิง แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบของสำนักงานอำเภอก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึม โดยมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งถือเอกสารปึกใหญ่ไว้ในมือ “ลู่จิน! หลินว่านหลิง! พวกคุณต้องไปกับเราเดี๋ยวนี้!” เจ้าหน้าที่ตะคอกเสียงดัง “มีคนแจ้งความว่าพวกคุณลักลอบค้าขายของเถื่อนและมีส่วนพัวพันกับสินค้าจากตลาดมืด... หลักฐานทั้งหมดอยู่ในบ้านหลังนี้!” ว่านหลิงนิ่งงัน เธอรู้ดีว่านี่คือการวางแผนของแม่สามีที่ไปสมคบคิดกับคนมีสีเพื่อกำจัดเธอ แต่ทว่าในขณะที่เธอเตรียมจะเปิดมิติลับเพื่อนำของออกไปทำลาย ลู่จินกลับขยับตัวเข้ามาบังเธอไว้ข้างหลัง มือหนาคว้าปืนพกที่เหน็บข้างเอวออกมาวางบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะหนักแน่น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมดุจสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต “ใครที่เป็นคนแจ้งความ...” ลู่จินเอ่ยถามพลางจ้องหน้าเจ้าหน้าที่คนนั้นด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว “บอกให้มันก้าวเท้าออกมา เดี๋ยวนี้! ก่อนที่ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่ากระสุนทหารของจริงมันทำงานยังไง!” ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงเคาะประตูรั้วที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะก็ทำลายความเงียบ ทุกสายตาหันไปมองที่หน้าบ้าน และบุคคลที่ก้าวเข้ามากลับทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องทรุดฮวบลงด้วยความตกตะลึง กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของว่านหลิงและลู่จินมาถึงตอนนี้นะคะ!