ตอนที่ 17: คืนแรกใต้ชายคาเดียวกัน

“ท่านหัวหน้าลู่... นี่มันหมายความว่าอย่างไรคะ!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมตระหนี่ดังลั่นจนแทบจะกลบเสียงแมลงยามค่ำคืน แต่ลู่จินกลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เขายืนตระหง่านอยู่หน้าประตูรั้ว ร่างกายกำยำในชุดเครื่องแบบทหารที่แม้จะดูมอมแมมจากการเดินทางไกลแต่กลับแผ่รังสีข่มขวัญจนเหล่าญาติพี่น้องที่หวังจะเข้ามาตักตวงผลประโยชน์จากบ้านของหลินว่านหลิงถึงกับหน้าซีดเผือด “ภรรยาผม ผมย่อมต้องกลับมาหา” ลู่จินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ... อ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณแม่?” เขามองผ่านไหล่ของเหล่าญาติที่ยืนทำตัวลีบเล็ก แล้วสายตาคมกริบนั้นก็มาหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งระหงของหลินว่านหลิงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางเรียบเฉย นางไม่ได้ดูตกใจกับการกลับมาอย่างกะทันหันของสามี กลับกัน นางเลิกคิ้วมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “กลับมาก็ดีค่ะ จะได้มาจัดการเรื่อง ‘ขยะ’ ที่มาเรี่ยราดอยู่หน้าบ้านให้สะอาดตาเสียที” ว่านหลิงเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านโดยไม่สนใจสายตาอึ้งตะลึงของคนรอบข้าง ลู่จินเห็นดังนั้นก็หลุดยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจ เขาละความสนใจจากญาติผู้หิวโหยเหล่านั้นแล้วก้าวตามภรรยาเข้าไปทันที ทิ้งให้ความเงียบงันและความขุ่นเคืองก่อตัวขึ้นเบื้องหลัง ภายในบ้านไม้หลังเก่าที่ถูกจัดระเบียบเสียใหม่จนสะอาดสะอ้าน กลิ่นจางๆ ของสมุนไพรและเครื่องเทศที่หลินว่านหลิงซุ่มทำอยู่ในมิติลับลอยอบอวลไปทั่ว ลู่จินวางเป้ใบใหญ่ลงบนโต๊ะไม้ เสียง ‘ตึง’ หนักๆ นั้นทำเอาว่านหลิงที่กำลังจัดเตรียมชาสมุนไพรชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้เจอกันแค่สองเดือน ดูเหมือนคุณจะห้าวหาญขึ้นเยอะเลยนะ ว่านหลิง” ลู่จินเอ่ยพลางถอดเสื้อแจ็คเก็ตทหารออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อแขนที่แน่นตึงภายใต้เสื้อยืดสีเข้ม ว่านหลิงหันกลับมาประจันหน้า สายตาไล่มองร่องรอยบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ บนแขนของชายหนุ่ม หัวใจของนางกระตุกวูบหนึ่งอย่างห้ามไม่ได้ ความเป็นตัวร้ายในอดีตที่เคยใจดำกับเขากำลังถูกความทรงจำของร่างนี้กัดกิน แต่ทว่า… ความรู้สึกของนางในตอนนี้กลับต่างออกไป มันมีความห่วงใยแทรกซึมเข้ามาอย่างประหลาด “ถ้าไม่ห้าวหาญ ก็คงถูกพวกปลิงสูบเลือดจนหมดตัวไปนานแล้วค่ะ” นางตอบเสียงเย็นพลางวางแก้วชาลงตรงหน้าเขา “ดื่มเสียสิคะ เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ ช่วยคลายเหนื่อยได้ดี” ลู่จินทรุดตัวลงนั่ง สายตามองตามร่างบางที่ขยับกายไปมาอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีของเขาเริ่มเปลี่ยนจากความเกรงขามเป็นความโหยหา เมื่อความเงียบเข้าปกคลุม ความอึดอัดที่แฝงไปด้วยความเขินอายก็เริ่มก่อตัวขึ้น เมื่อนาฬิกาบนผนังตีบอกเวลาเข้านอน บ้านหลังนี้มีเพียงเตียงนอนเดียวที่ใช้ร่วมกันในห้องนอนหลัก ที่ผ่านมาว่านหลิงมักจะใช้ข้ออ้างเรื่องความเหนื่อยล้าในการกั้นระยะห่าง แต่คืนนี้... เมื่อประตูห้องนอนถูกปิดลงพร้อมเสียงกลอนล็อคที่ดังชัดเจนในความเงียบ ความร้อนก็เริ่มแล่นพล่านไปทั่วใบหน้าของหญิงสาว “คืนนี้... คุณนอนพื้นไปนะคะ ฉันจะนอนบนเตียง” ว่านหลิงเอ่ยพลางคว้าผ้าห่มผืนหนามาถือไว้แน่น พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ลู่จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาที่เคยดุดันยามอยู่ในสนามรบกลับกลายเป็นความอ่อนโยนที่แฝงความร้ายกาจ “เตียงกว้างขนาดนี้ คุณจะใจร้ายให้ทหารที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมานอนพื้นจริงๆ หรือครับ ว่านหลิง?” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนว่านหลิงสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายกำยำนั้น กลิ่นอายบุรุษเพศที่สะอาดสะอ้านและเข้มแข็งทำเอาลมหายใจของนางติดขัด “เตียงนี้มัน... เล็กเกินไปสำหรับคนตัวโตอย่างคุณค่ะ” ว่านหลิงพยายามถอยหลังหนี แต่ทว่าแผ่นหลังของนางกลับชนเข้ากับผนังห้องพอดี ลู่จินไม่รอช้า เขาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังข้างศีรษะของนางไว้ กักขังร่างบางไว้ในวงแขนแข็งแรง “ถ้าเตียงมันเล็ก ผมก็แค่ต้องนอนเบียดคุณให้มากขึ้น... ก็เท่านั้นเอง” คำพูดจาหยอดคำหวานที่ไม่ได้คาดคิดทำให้ว่านหลิงถึงกับพูดไม่ออก หัวใจของนางเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความเป็นเชฟสาวผู้เย็นชาในโลกก่อนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่กำลังหวั่นไหวกับความคลั่งรักของสามีทหารคนนี้ ทว่าก่อนที่ความสัมพันธ์จะขยับไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะหน้าต่างห้องนอนจากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง ลู่จินชะงักและเปลี่ยนท่าทีเป็นระแวดระวังทันที เขากดไหล่ว่านหลิงให้นั่งลงบนเตียงก่อนจะส่งสัญญาณให้เงียบเสียง “มีคนนอก... ไม่ใช่พวกญาติพวกนั้น” ลู่จินกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูของนาง เมื่อเขาแง้มผ้าม่านหน้าต่างดูเพียงนิดเดียว เขาก็ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันควัน เพราะสิ่งที่เขามองเห็นคือเงาดำของคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังขุดดินบริเวณหลังฟาร์ม ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่ว่านหลิงซ่อนวัตถุดิบและอุปกรณ์จากมิติลับเอาไว้! “ว่านหลิง... สิ่งที่คุณซ่อนไว้หลังฟาร์ม มันคืออะไรกันแน่?” ลู่จินหันมาถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูหน้าบ้านที่เพิ่งล็อคไว้อย่างดีกลับถูกถีบพังเข้ามาพร้อมเสียงตะโกนลั่น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของว่านหลิงและจินมาถึงตอนนี้นะคะ กุหลาบหนามเงินสัญญาว่าจะพาไปพบกับความลับที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปค่ะ