ตอนที่ 20: ความลับเรื่องมิติเกือบแตก

กลิ่นหอมหวลตลบอบอวลของโสมป่าอายุร้อยปีและเครื่องเทศชั้นดีจากราชวงศ์หมิงตีลังกาตลบอยู่ในห้องครัวเล็กๆ ของบ้านพักตระกูลลู่ จนแทบจะทำให้ผนังดินอัดแน่นสะเทือนเลื่อนลั่น หลินว่านหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—*[ภารกิจลับระดับตำนานปลดล็อก: วัตถุดิบหายากแห่งยุคราชวงศ์หมิงถูกส่งมาถึงแล้ว... และกลิ่นหอมของมันกำลังจะดึงดูด "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ผู้กุมความลับชาติกำเนิดของคุณมาเคาะประตูอีกครั้งในอีกสามนาทีข้างหน้า!]*—นางแทบอยากจะสบถออกมาดังๆ ให้รู้แล้วรู้รอด เหตุใดระบบสารพัดประโยชน์นี่ถึงขยันสร้างความตื่นเต้นในเวลาวิกาลเสียจริง! ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้กดปุ่มปฏิเสธหรือจัดการเก็บกล่องไม้โบราณที่เพิ่งโผล่มาจากมิติห้างสรรพสินค้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ว่านหลิง... เธอทำอะไรอยู่ข้างใน? ทำไมฉันถึงได้กลิ่นหอมแปลกๆ... กลิ่นนี่มันไม่ใช่ทั้งไก่ตุ๋นหรือยาจีนทั่วไป" เสียงทุ้มต่ำเจือแววสงสัยของลู่จินดังลอดผ่านประตูไม้เก่าๆ เข้ามา หัวใจของหลินว่านหลิงกระตุกวูบ สามีหนุ่มผู้มีสัญชาตญาณเฉียบคมราพยัคฆ์ของนางมาเร็วกว่ากำหนดถึงสองนาทีเต็ม! นางหันขวับกลับไปมองกล่องไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจงที่วางอยู่บนโต๊ะครัว มันยังไม่ได้ถูกเก็บเข้าสู่ช่องเก็บของในมิติ เพราะระบบติดขัดจากประกาศภารกิจเร่งด่วน หากลู่จินผลักประตูเข้ามาตอนนี้... ความลับเรื่องมิติห้างสรรพสินค้าที่นางพยายามปิดบังมาตลอดจะพังทลายลงในพริบตาเดียว! *แอ๊ด...* เสียงบานพับประตูส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ เมื่อมือหนาของลู่จินเริ่มออกแรงผลักมันเปิดออก ความมืดครึ่งหนึ่งของห้องถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสีส้มจากตะเกียงน้ำมันด้านนอก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารเซอร์ๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันอย่างพินิจพิจารณา "ว่านหลิง... เธอซ่อนอะไรไว้?" สายตาคมกริบของลู่จินกวาดมองไปรอบห้องครัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะสะดุดเข้ากับกล่องไม้โบราณแปลกตาบนโต๊ะ ซึ่งต่อให้มีความมืดสลัวแค่ไหน เขาก็พอมองออกว่ามันไม่ใช่ข้าวของที่หาได้ทั่วไปในหมู่บ้านกันดารแห่งนี้แน่นอน และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มีทางมีอยู่จริงในบ้านของพวกเขาเมื่อตอนเย็น! หลินว่านหลิงเม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋ยิ่งกว่าเครื่องจักร นางรู้ดีว่าคนอย่างลู่จินไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ด้วยคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ หากเขาจับได้ว่านางมี "สิ่งของที่ลอยออกมาจากอากาศ" เขาอาจจะตกใจ หวาดกลัว หรือยิ่งแย่กว่านั้น... ความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างอบอุ่นอาจมีรอยร้าวจากความหวาดระแวง "พี่จิน..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าแฝงความสั่นไหวเล็กน้อยเพื่อเรียกคะแนนความสงสาร ลู่จินชะงักฝีเท้า เขากำลังจะก้าวเข้าไปหยิบกล่องไม้นั้นมาตรวจสอบ แต่พินิจดูภรรยาตัวน้อยที่ยืนบังโต๊ะไว้ด้วยท่าทางตื่นตระหนก เขาก็พลอยชะงักไปด้วยความแปลกใจ "ว่านหลิง ถอยออกไปก่อน ของในนั้นคืออะไร ทำไมจู่ๆ ถึงมีกลิ่นแบบนี้..." นางไม่ถอย... กลับกัน หลินว่านหลิงกลับก้าวเข้าไปประชิดร่างหนาที่สูงใหญ่กว่าเกือบหนึ่งช่วงตัว มือเรียวบางเอื้อมขึ้นไปคว้าปกเสื้อของนายทหารหนุ่มเอาไว้แน่น ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาด้วยประกายหยาดเยิ้มระคนออดอ้อนอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่จิน... ท่านสงสัยภรรยาคนนี้หรือคะ?" เสียงหวานเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรลอยละลิ่วกระทบผิวแก้วของชายหนุ่ม ลู่จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาเริ่มปั่นป่วนเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่แนบชิด "ฉัน... ฉันแค่อยواกรู้ว่า..." "ท่านไม่ต้องรู้อะไรทั้งนั้นค่ะ..." ว่านหลิงตัดบทอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยจบประโยค นางเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย แล้วประทับริมฝีปากนุ่มลงบนกลีบปากหนาของสามีอย่างอุกอาจ! ดวงตาคมกริบของลู่จินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สมองที่เคยฉับไวและเต็มไปด้วยคำถามนับร้อยข้อพลันขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกลางวันแสกๆ กลิ่นอายความดุดันและข้อสงสัยทั้งมวลมลายหายไปสิ้นในชั่วพริบตา เมื่อสัมผัสอุ่นละมุนและเรียวลิ้นนุ่มนวลที่รุกล้ำเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวเริ่มชี้นำความรู้สึกของเขาให้เตลิดเปิดเปิง นี่ไม่ใช่จูบเอาใจหรือจูบตามหน้าที่เหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนและการเรียกร้องความสนใจขั้นสุดยอด! มือหนาที่เคยตั้งใจจะเอื้อมไปเปิดกล่องไม้ปริศนา เปลี่ยนเป็นโอบกอดรอบเอวบางของภรรยาโดยสัญชาตญาณ ฝ่ามือหยาบกร้านกดกระชับร่างออร่าความอบอุ่นเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ลู่จินคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพลิกเป็นฝ่ายรุกไล่กลับด้วยความเร่าร้อนและโหยหาที่สะสมมานานนับแรมเดือน ความหอมหวานของภรรยาทำให้เขาลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง—ลืมกล่องไม้แปลกประหลาด ลืมกลิ่นอายสมุนไพรปริศนา และลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองกำลังสงสัยอะไรอยู่! ผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครรู้ จนกระทั่งลมหายใจเริ่มขาดหช่วง หลินว่านหลิงจึงค่อยๆ ดันอกกว้างของสามีออกเบาๆ ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำราวกับลูกท้อสุกงอม ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยจากการถูกรังแกอย่างหนักหน่วง นางหอบหายใจเบาๆ พร้อมกับส่งค้อนวงงามไปให้คนตัวโตที่ยังคงมีแววตาสะลอนพร่ามัวด้วยฤทธิ์เสน่หา ลู่จินมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่และหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ ยามเมื่อนึกถึงความกล้าหาญของนางเมื่อครู่ เขายกมือขึ้นลูบผมยาวสลวยอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยอมจำนนแต่โดยดี "เธอ... ร้ายกาจขึ้นทุกวันแล้วนะว่านหลิง ใช้มารยาแบบนี้... ฉันจะเอาผิดเธอยังไงดีหืม?" หลินว่านหลิงยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ซ่อนความโล่งอกเอาไว้ภายใต้ท่าทางยโสโอหังตามแบบฉบับตัวร้าย นางแอบใช้อีกมือส่งสัญญาณสั่งการระบบในใจให้เก็บกล่องไม้โบราณเข้ามิติไปอย่างเงียบเชียบ โดยที่สามีคลั่งรักของนางไม่ได้สังเกตเห็นแม้แต่น้อย "ใครใช้ให้ท่านขี้สงสัยนักล่ะคะ? ดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้ แทนที่จะสนใจภรรยา กลับมาสนใจกล่องอะไรก็ไม่รู้..." นางแกล้งทำเสียงสะบัดสะบิ้งเล็กน้อย "ฮ่าๆๆๆ ได้ๆ ฉันผิดเอง" ลู่จินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความสงสัยเมื่อครู่วิหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขาดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกอีกครั้งอย่างหวงแหน "ไปนอนเถอะ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้เธอต้องไปตลาดในเมืองไม่ใช่หรือไง?" ว่านหลิงพยักหน้ารับเบาๆ ซบหน้าลงกับแผงอกอุ่นของสามี พร้อมกับลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก... เกือบไปแล้วเชียว! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องนอนกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนน่าอิจฉานั้นเอง— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบโฮโลแกรมดังขึ้นแผ่วเบาในหัวของนางอีกครั้ง พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นโดยไร้เสียงเตือนล่วงหน้า: *[คำเตือนระดับวิกฤต: "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ที่กล่าวถึง มาถึงหน้าประตูรั้วบ้านตระกูลลู่แล้ว... และพวกเขากำลังเคาะเรียกชื่อ "หลินว่านหลิง" ด้วยเสียงที่เธอไม่มีวันลืม!]* ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นทันที ร่างกายที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาแข็งเกร็งราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสนุกนี้นะคะ