ตอนที่ 21: วางแผนเปิดโรงงานแปรรูปอาหารชนบท

“ถ้าตระกูลหลิงยังกล้าส่งจดหมายมาทวงเงินอีกรอบ ฉันจะเอาเกลือสาดใส่หน้าพวกมันให้ดูค่ะ พี่จิน” สำเนียงใสระคนความขุ่นเคืองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถง ปลายกระดาษจดหมายยับยู่ยี่ในมือของหลินว่านหลิงถูกขยำจนแทบแหลกคราบ ดวงตากลมโตฉายประกายกรุ่นโกรธระคนตื่นตระหนกจากปมปัญหาที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากเมืองหลวง เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดค้างอยู่ในความรู้สึก ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นทันที ร่างกายที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาแข็งเกร็งราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา! เมื่อรู้ว่าพวกญาติเปรตตัวแสบพยายามใช้กฎหมายท้องถิ่นบีบให้ฟาร์มของเราต้องโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทำกิน ลู่จินที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ปล่อยให้ความตึงเครียดกัดกินหัวใจภรรยา ร่างกายกำยำในชุดเสื้อทหารเก่าๆ ก้าวเข้าไปประชิดอย่างมั่นคง มือหยาบกร้านจากการจับปืนและไถนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่กำลังสั่นเทาของภรรยาไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาในอก ช่วยดึงสติหลินว่านหลิงให้กลับคืนมา “ว่านหลิง มองหน้าพี่ค่ะ” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ฉายแววปกป้องอย่างเต็มเปี่ยม “พี่บอกแล้วว่าแผ่นดินตรงนี้ ที่ดินแปลงนี้ และฟาร์มของเรา ไม่มีใครหน้าไหนแย่งไปได้ทั้งนั้น ต่อให้มันพากองทัพมาฟ้องศาลอำเภอ พี่ก็จะใช้สองมือนี้ปกป้องเธอและทุกตารางนิ้วของที่นี่เอาไว้เอง” หัวใจของหลินว่านหลิงกระตุกวูบ ความอบอุ่นไหลลามเข้าแทนที่ความหวาดระแวงในชั่วพริบตา สามีคนนี้ไม่เคยพูดคำหวานเลี่ยน แต่ทุกการกระทำและคำพูดของเขากลับหนักแน่นดั่งขุนเขา นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงความสุขุมเยือกเย็นของเชฟมือฉกาจและนักธุรกิจสาวยุคใหม่กลับคืนมา รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างท้าทาย “พี่พูดถูกค่ะ เราจะมัวมานั่งกลัวพวกปลิงดูดเลือดไม่ได้ ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมอำนาจ งั้นเรามาเปลี่ยนกระดานนี้ให้พวกมันหมดตัวคาเท้าดีกว่าค่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็หันไปจัดการกับเอกสารแปลนร่างบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง แผนผังการขยายอาณาจักรเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมในชนบทถูกกางออก แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องกระทบใบงดงามที่กำลังจริงจัง นี่ไม่ใช่แค่การทำฟาร์มปลูกผักเลี้ยงสัตว์แบบเดิมๆ อีกต่อไป แต่มันคือแผนการ "วางแผนเปิดโรงงานแปรรูปอาหารชนบท" ที่นางซุ่มคิดมานานแรมเดือน “พี่จินคะ ตอนนี้ผลผลิตในฟาร์มของเรา ทั้งหมูสามชั้นคุณภาพดี ไข่ไก่ปลอดสาร และพริกหอมจากมิติลับเริ่มล้นตลาดท้องถิ่นแล้ว หากเราขายเป็นวัตถุดิบสดๆ แบบนี้ ราคาที่ได้มันต่ำเกินไป แถมยังเสี่ยงต่อการถูกกดราคาจากพ่อค้าคนกลางในอำเภอด้วย” หลินว่านหลิงใช้นิ้วเรียวเคาะลงบนแผนผัง ลู่จินพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ เขาคอยสนับสนุนภรรยาในทุกย่างก้าว “เธอหมายถึง เราจะแปรรูปมันให้กลายเป็นสินค้ามูลค่าสูงใช่ไหมครับ... เอ๊ย ใช่ไหมคะ?” ชายหนุ่มรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นปรายตาค้อนเล็กๆ จากภรรยา เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของนาง “ใช่ค่ะ! เราจะตั้งโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์และซอสปรุงรสขนาดชุมชนขึ้นมา ผลิตภัณฑ์ตัวแรกที่เราจะทำคือ ‘หมูแผ่นอบน้ำผึ้งสูตรโบราณ’ และ ‘น้ำพริกเผาสูตรลับตระกูลหลิน’ สินค้าเหล่านี้เก็บไว้ได้นาน ขนส่งง่าย และคนในเมืองหลวงกำลังคลั่งไคล้รสชาติจัดจ้านแบบนี้อยู่พอดีค่ะ” ไม่เพียงแต่สร้างความมั่งคั่งให้ตนเองเท่านั้น แต่หลินว่านหลิงยังมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่านั้น การยกระดับความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้านให้มีงานทำและมีรายได้ที่มั่นคง คือเกราะคุ้มกันชั้นดีที่จะทำให้ไม่มีใครกล้ารังแกครอบครัวของพวกเขา รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของดินชื้นและหมอกบางๆ ปกคลุมหมู่บ้านห่างไกล แต่ที่ลานกว้างหน้าบ้านพักของลู่จินกลับเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก ชาวบ้านนับสิบชีวิตมารวมตัวกันด้วยความตื่นเต้น หลังจากที่ลู่จินประกาศรับสมัครคนงานเข้าร่วมโครงการโรงงานแปรรูปอาหารแห่งแรกของตำบล ป้าเน่ย หญิงสูงอายุในหมู่บ้านผู้เคยช่วยชีวิตและแบ่งปันเกลือให้หลินว่านหลิงในยามยาก เดินเข้ามาด้วยความกังวลใจ มือเหี่ยวย่นกำชายเสื้อเก่าๆ แน่น “คุณหนูว่านหลิง... เอ๊ย สะใภ้ลู่ คนแก่สายตาฝ้าฟ่างานในโรงงานแบบนี้ ฉันจะทำไหวหรือจ๊ะ กลัวว่าจะไปทำของเสียหายเสียเปล่าๆ” หลินว่านหลิงรีบวางสมุดบัญชีในมือ แล้วเดินเข้าไปประคองแขนป้าเน่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ป้าเน่ยพูดอะไรแบบนั้นคะ งานในโรงงานของเราไม่ได้ใช้แรงงานหนักหนาสาหัสอะไรเลยค่ะ ป้ามีฝีมือในการคัดแยกสมุนไพรและหั่นเนื้อสัตว์อย่างประณีต ข้ามนั่นแหละคือหัวใจสำคัญที่สุดในการทำอาหารอร่อยๆ ให้คนกินนะคะ งานนี้ฉันต้องพึ่งพาประสบการณ์และความสะอาดเรียบร้อยของป้าเน่ยเลยค่ะ” คำพูดที่ยกย่องและให้เกียรติทำให้ป้าเน่ยน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง ชาวบ้านคนอื่นๆ ที่ยืนฟังอยู่ต่างก็พากันพยักหน้าด้วยความโล่งอกและฮึกเหิม ความหวังที่จะมีเงินส่งลูกเรียนหนังสือและมีอาหารกินอิ่มท้องทุกมื้อปรากฏขึ้นในแววตาของทุกคน “เอาล่ะค่ะทุกคน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงงานแปรรูปอาหาร ‘หอมกลิ่นชนบท’ ของเราเปิดทำการอย่างเป็นทางการแล้ว!” เสียงประกาศก้องกังวานของหลินว่านหลิงเรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวจากชาวบ้าน ภายในโรงงานขนาดกะทัดรัดแต่สะอาดสะอ้านถูกแบ่งสัดส่วนไว้อย่างดี กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศ สมุนไพรจีน และเนื้อหมูกำลังถูกเคี่ยวในกระทะใบบัวขนาดใหญ่ ฝีมือการปรุงรสอันเป็นเอกลักษณ์ของหลินว่านหลิงทำให้กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตำบล ลู่จินสวมบทบาทเป็นผู้ควบคุมดูแลความปลอดภัยและระบบขนส่ง คอยช่วยยกกระสอบวัตถุดิบและดูแลเครื่องไม้เครื่องมืออย่างแข็งขัน ภาพของสองสามีภรรยาที่ช่วยกันทำมาหากินเคียงบ่าเคียงไหล่สร้างความประทับใจให้แก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วัน สินค้าล็อตแรกของโรงงาน ไม่ว่าจะเป็นหมูแผ่นอบน้ำผึ้งหอมกรุ่น และน้ำพริกเผารสชาติจัดจ้านถูกบรรจุลงในขวดแก้วและห่อกระดาษอย่างประณีต ลู่จินจัดการนำขึ้นรถบรรทุกคันเก่าเพื่อเตรียมส่งเข้าตลาดมืดในเมืองใหญ่ ซึ่งเป็นแหล่งทำเงินมหาศาลที่หลินว่านหลิงเคยสร้างเครือข่ายไว้ “เดินทางปลอดภัยนะคะพี่จิน ถ้าถึงที่นั่นแล้วอย่าลืมเจรจากับเถ้าแก่จูให้ดี เขามีแนวโน้มจะขอเพิ่มโควต้าสินค้าอีกแน่ๆ ค่ะ” หลินว่านหลิงเอ่ยเตือนสามีขณะช่วยจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ลู่จินโน้มตัวลงหอมหน้าผากมนฟอดใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว “วางใจเถอะภรรยา ภารกิจหาเงินมาถมกระเป๋าให้คุณหนูตัวร้ายคนนี้ พี่ไม่มีทางพลาดเด็ดขาด” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่นและเต็มไปด้วยความหวัง รถจี๊ปทหารสีเขียวเข้มคันหนึ่งแล่นฝุ่นตลบเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าโรงงานอย่างกะทันหัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของนายทหารยศสูงผู้หนึ่งก้าวลงมา ใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาคมกริบกวาดมองไปรอบโรงงาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หลินว่านหลิง “คุณคือภรรยาของร้อยโทลู่จินใช่ไหมครับ? ผมได้รับคำสั่งด่วนจากส่วนกลาง ให้มาตรวจสอบเรื่องการใช้พื้นที่ทำกิจการเชิงพาณิชย์ที่อยู่นอกเหนือจากโควต้าทางการเกษตร...” ดวงตากลมโตของหลินว่านหลิงหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการกลั่นแกล้งที่จงใจเจาะจงมายังพวกเขาโดยเฉพาะ! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ)