ตอนที่ 19: สามีสายเปย์ผู้คอยกวาดล้างศัตรู

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งนั้นไม่ได้ดังกระโชกโฮกฮาก ทว่ามันกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนลิ่มหัวใจ แสงไฟสีแดงฉานจากหน้าจอโฮโลแกรมของมิติห้างสรรพสินค้าในหัวของหลินว่านหลิงยังคงกะพริบรัวเตือนภัย ระดับอันตรายสีแดงระดับสูงสุด... นี่ไม่ใช่ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ไร้ยางอายหรือชาวบ้านเจ้ากะומีคนใดในหมู่บ้านหง Shān แน่นอน บุคคลที่อยู่หลังประตูบานนั้นต้องเป็นผู้มีอิทธิพลหรือผู้ที่ถือครองอำนาจบางอย่างในคราบของความ "ถูกต้องตามกฎหมาย" ลู่จินเคลื่อนกายมาบังร่างบางของภรรยาไว้โดยสัญชาตญาณ ไหล่กว้างและแผ่นหลังหนาในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าของนายทหารให้ความรู้สึกมั่นคงราวกับกำแพงเมืองจีน ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวภูเขาหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตที่สั่งสมมาจากการฝึกฝนในสนามรบและภารกิจลับแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "อยู่ที่นี่... เดี๋ยวฉันจัดการเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยบอกภรรยาด้วยความนุ่มนวลที่สวนทางกับแววตาดุดันคู่นั้นโดยสิ้นเชิง ว่านหลิงพยักหน้ารับเบาๆ นางไม่ได้อ่อนแอจนต้องให้สามีปกป้องในทุกเรื่อง แต่นางรู้ดีว่าในยุค 1980 ที่อำนาจรัฐและยศถาบรรดาศักดิ์ทางทหารมีน้ำหนักเหนือสิ่งอื่นใด การให้ลู่จินผู้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดาออกหน้า ย่อมเป็นวิธีตบหน้าศัตรูที่เจ็บแสบและเด็ดขาดที่สุด แกร๊ก... กลอนประตูถูกปลดล็อกและดึงเปิดออกอย่างรวดเร็ว ปรากฏร่างของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่บริหารเขตและสารวัตรทหารติดยศนายพันสองคนยืนหน้าตาถมึงทึงอยู่เบื้องหน้า "หลินว่านหลิงอยู่ไหน? มีคนร้องเรียนว่าที่บ้านหลังนี้ลักลอบค้าขายของเถื่อนและกักตุนสินค้าผิดกฎหมายจากตลาดมืด!" น้ำเสียงกร่างและวางอำนาจของหัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่เขตดังขึ้นทันทีที่ประตูเปิด โดยไม่คิดจะมองหน้าเจ้าของบ้านด้วยซ้ำ เขากำลังจะก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาด้านใน ทว่า... *ปึ้ง!* ลู่จินก้าวเท้าออกไปเพียงครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่กำยำของเขากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนหัวหน้าชุดต้องชะงักก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือหนาของลู่จินควบเข้าที่ขอบประตู น้ำหนักตัวและการยืนหยัดที่มั่นคงทำให้บานประตูไม้แทบปริแตก ดวงตาคมกริบของนายหนุ่มกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสามด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับกำลังมองมดปลวก "เขตอำนาจการตรวจสอบของพวกแก... ตั้งแต่วันไหนที่ก้าวก่ายบ้านพักของนายทหารกองประจำการระดับผู้กองพิเศษ?" น้ำเสียงของลู่จินไม่ได้ตะคอก แต่มันเย็นเยียบและทรงพลังจนสารวัตรทหารที่ยืนประกบอยู่ด้านหลังถึงกับหน้าถอดสี รีบยกมือขึ้นแตะปีกหมวกด้วยความตกใจเมื่อเห็นหน้าชัดเจน "ผู้... ผู้กองลู่!" สารวัตรทหารคนหนึ่งอุทานเสียงหลง ขาที่ก้าวออกมาสั่นระริก หัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่เขตหน้าซีดเผือดลงทันที เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มขมับ แม้เขาจะมีอำนาจในการจัดการชาวบ้านตาดำๆ แต่ลู่จินผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะมาเล่นด้วยได้ วีรกรรมในชายแดนและการถือครองเหรียญกล้าหาญระดับชาติทำให้ชื่อของลู่จินเป็นที่เกรงขามในหมู่ข้าราชการสายปกครอง "ผู้... ผู้กองลู่ครับ คือพวกเราได้รับแจ้งเบาะแสมาว่า..." หัวหน้าชุดพยายามอธิบายเสียงสั่น ลิ้นเริ่มพันกัน "แจ้งเบาะแส?" ลู่จินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนอุณหภูมิรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง "บ้านของภรรยาฉัน รัฐบาลเป็นผู้จัดสรรให้ตามสิทธิ์ และข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นที่นี่มีใบเสร็จถูกต้องตามระเบียบสหกรณ์กองทัพ แกกล้ากล่าวหาว่าภรรยาฉันค้าของเถื่อน... หมายความว่าแกกำลังสงสัยการทำงานของฝ่ายเสนาธิการทหารด้วยอย่างนั้นสินะ?" "มะ... ไม่กล้าครับ! ผมไม่กล้า!" หัวหน้าชุดรีบโค้งตัวลงเกือบเก้าสิบองศา ความกร่างเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ ภายในบ้าน ว่านหลิงยืนกอดอกพิงขอบประตูด้านใน มุมปากบางหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างสะใจ นางมองดูสามีผู้คลั่งรักที่กำลังใช้ "อำนาจและตำแหน่ง" มาขยี้ความเย่อหยิ่งของพวกสุนัขรับใช้ตระกูลใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง ช่างเป็นภาพที่น่ามองและทำให้อะดรีนาลีนในตัวสูบฉีดเสียจริง สามีของนางไม่เพียงแต่ทำอาหารอร่อยและอ่อนโยนกับนางเท่านั้น แต่เวลาที่เขาต้องปกป้องครอบครัว เขาก็เปรียบเสมือนพญาอินทรีที่กางกรงเล็บตะปบท11ุกคนที่บังAาญมารังแกเหยื่อของเขา! "ไสหัวไป." ลู่จินเอ่ยคำสั้นๆ ทรงพลัง และเด็ดขาด "คะ... ครับ! พวกเราขอตัวกลับก่อนครับ!" ทั้งสามคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบหันหลังกลับและกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีหายไปจากรั้วบ้านในพริบตาเดียว ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง ลู่จินถอนหายใจยาวเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับภรรยา แววดุดันเมื่อครู่หายวับไปราวกับพลิฝ่ามือ แววตาคู่คมกลับมาอ่อนโยนและฉายแววกังวลทันทีเมื่อมองสำรวจภรรยา "ตกใจไหม? หลิงหลิง..." มือหนายื่นมาลูบผมของนางอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงทุ้มมีความห่วงใยเจืออยู่เต็มเปี่ยม ว่านหลิงยิ้มหวาน นางเอื้อมมือไปจับมือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกของเขามาแนบไว้ที่ข้างแก้มของตนเอง ผิวสัมผัสอุ่นจัดส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยเข้าสู่หัวใจ "มีสามียิ่งใหญ่คอยกวาดล้างศัตรูให้ถึงหน้าประตูบ้านเช่นนี้ ฉันจะตกใจอะไรกันคะ?" ว่านหลิงเอ่ยแซวด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "รวดเร็ว สะใจ และเด็ดขาดสมเป็นผู้กองลู่จริงๆ ค่ะ" ลู่จินมุมปากกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบชิด กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นอายแดดอ่อนๆ ของเขาทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย "ถ้าพวกมันกล้ามาอีก ฉันจะส่งพวกมันไปชายแดนให้หมด" ลู่จินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนเป็นความหวานซึ้ง เสียงเตือนภัยจากมิติห้างสรรพสินค้าในหัวของว่านหลิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง—*ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* ไม่ใช่สัญญาณอันตรายจากภายนอก แต่เป็นสัญญาณการส่งมอบพัสดุลึกลับจาก "ระบบแม่" ที่ระบุพิกัดส่งตรงถึงห้องครัวหลังบ้านโดยไม่ผ่านประตู! ว่านหลิงชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมปรากฏภาพของกล่องไม้โบราณสลักลวดลายประหลาด พร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้นางถึงกับลมหายใจสะดุด—*[ภารกิจลับระดับตำนานปลดล็อก: วัตถุดิบหายากแห่งยุคราชวงศ์หมิงถูกส่งมาถึงแล้ว... และกลิ่นหอมของมันกำลังจะดึงดูด "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ผู้กุมความลับชาติกำเนิดของคุณมาเคาะประตูอีกครั้งในอีกสามนาทีข้างหน้า!]* ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" มาโดยตลอดนะคะ