ตอนที่ 23: จุดวิกฤต: แม่สามีเก่าป่วยหนัก

“ออกไปให้พ้นจากหน้าประตูบ้านข้า! ในเมื่อพวกเจ้าเลือกที่จะทิ้งนางให้จมกองเลือดในคอกวัวตั้งแต่วันที่เอาสมบัติไปจนเกลี้ยง วันนี้ก็อย่าได้คิดจะเอาเศษสวะมาโยนทิ้งไว้ให้ข้าเช็ดล้าง!” เสียงตวาดกร้าวของลู่จินดังก้องสะท้อนไปทั่วลานบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบดินจากการทำไร่ยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน มือหนาจับจอบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังร่างผอมโซที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นดินหน้าประตูรั้วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ หลินว่านหลิงเดินออกมาจากครัวในมือยังถือตะหลิวไม้ กลิ่นหอมฟุ้งของพะโล้ตุ๋นยาจีนที่เธอกำลังเคี่ยวอยู่อบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับตัดกับภาพความเวทนาตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง แม่สามีคนเก่า—นางจาง—ผู้ที่เคยสาปแช่งให้เธอไปตายและขับไล่ลู่จินออกจากตระกูลราวกับหมูเหมือนหมา บัดนี้กลับนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเสื่อผืนเก่า กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาปของคนป่วยโชยปะทะจมูกจนว่านหลิงต้องขมวดคิ้ว “จิน... ปล่อยเขาไว้แบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ” ว่านหลิงเอ่ยเสียงเรียบ แม้ในใจจะไม่ได้มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย แต่ในฐานะที่เธอต้องการสร้างครอบครัวที่มั่นคง การปล่อยให้คนตายที่หน้าประตูบ้านย่อมเป็นลางร้ายต่อการทำมาหากิน “ภรรยา... เขาไม่ใช่แม่ของข้าอีกต่อไป ตั้งแต่วันที่เขาขายข้ากินเพื่อเอาเงินไปประเคนให้ลูกชายคนโปรดนั่น!” ลู่จินหันมามองภรรยา ดวงตาที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของความเจ็บปวดในอดีต ว่านหลิงวางตะหลิวลง ก่อนจะก้าวเข้าไปแตะไหล่สามีเบาๆ “ฉันรู้ค่ะ แต่คนอย่างนางจาง ถ้าปล่อยให้ตายที่นี่ เราจะกลายเป็นคนใจดำในสายตาชาวบ้านไปเปล่าๆ อีกอย่าง... กฎแห่งกรรมน่ะค่ะ บางทีการให้เขามีชีวิตอยู่เพื่อเห็นว่าเรา ‘สบายดี’ และ ‘ร่ำรวย’ ขึ้นทุกวัน อาจจะเป็นการแก้แค้นที่เจ็บปวดกว่าความตายเป็นร้อยเท่า” คำพูดของว่านหลิงดั่งมนต์สะกด ลู่จินลดจอบในมือลง สายตาเขาอ่อนแสงลงเมื่อสบกับดวงตาที่ฉลาดเฉลียวของภรรยา เขาพยักหน้าอย่างจำยอม ก่อนจะเดินไปอุ้มร่างที่แทบไร้วิญญาณนั้นเข้าไปวางในห้องเก็บของเก่าที่แยกออกมาจากตัวบ้านหลัก ว่านหลิงหยิบยาสมุนไพรจาก ‘มิติลับ’ ออกมาผสมน้ำอุ่นอย่างรวดเร็ว กลิ่นของน้ำแกงยาจีนคุณภาพสูงที่เธอแอบดึงออกมาจากห้างสรรพสินค้าในมิติถูกนำมาเคี่ยวรวมกับผักสวนครัวสดๆ จากไร่ กลิ่นหอมที่ทรงพลังจนคนป่วยที่สิ้นสติไปแล้วถึงกับกระตุกนิ้ว “อาหลิง... เจ้าจะช่วยนางจริงๆ หรือ?” ลู่จินถามพลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “ไม่ได้ช่วยเพราะรักหรอกค่ะ” ว่านหลิงตอบพลางหยอดน้ำยาเข้าปากนางจางทีละน้อย “แต่จะช่วยเพื่อให้เขารู้ว่า สิ่งที่เขาเคยมองว่าเป็นขยะ... บัดนี้ได้กลายเป็นสิ่งที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึงแล้ว” สองชั่วโมงผ่านไป ในขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า กลิ่นพะโล้ที่ว่านหลิงตั้งใจทำไว้ให้ลู่จินก็ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วหมู่บ้านหุบเขาไผ่ ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างสูดกลิ่นความหอมนั้นด้วยความอิจฉา บ้างก็ชะโงกหน้ามามองด้วยความสงสัยว่าเหตุใดบ้านที่เคยถูกตราหน้าว่ายากจนถึงได้มีกลิ่นอาหารชั้นเลิศรุนแรงเช่นนี้ นางจางค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัวๆ ทำให้สายตาที่พร่ามัวเห็นร่างของหลินว่านหลิงที่ยืนถือชามซุปอยู่ปลายเท้า นางพยายามจะเอ่ยปากด่าทอตามนิสัยเดิม แต่เสียงที่ออกมากลับแหบพร่าและสั่นเครือ “ทำไม... ทำไมถึงช่วยข้า...” ว่านหลิงไม่ได้ตอบทันที เธอวางชามซุปที่ยังมีไอความร้อนกรุ่นลงข้างๆ แล้วเลิกคิ้วมองหญิงชราด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “กินเสียเถอะค่ะแม่สามีเก่า กินให้อิ่ม แล้วพรุ่งนี้ฉันจะเล่าให้ฟังว่า บ้านที่ท่านเคยขับไล่ไสส่งเขาไป บัดนี้มียอดขายสินค้าในตลาดมืดพุ่งสูงจนท่านนึกไม่ถึงเลยล่ะ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว ตามมาด้วยเสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง “เปิดประตู! ข้ารู้ว่านางอยู่นี่! เอาเงินที่นางซ่อนไว้ออกมา! ข้าเห็นพวกเจ้าขนข้าวของดีๆ เข้าบ้านมาหลายวันแล้ว!” นั่นคือเสียงของพี่ชายคนโตของลู่จินที่เคยร่วมมือกับแม่สามีทอดทิ้งเขาไป ว่านหลิงสบตากับลู่จินทันที แววตาของนางเอกสาวไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มที่ทำให้ลู่จินรู้ดีว่า... สงครามการตบหน้าคนตระกูลนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง ทันใดนั้นเอง ประตูไม้ก็พังครืนลงมา พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างใหญ่ที่ถือไม้พลองเข้ามา แต่ทว่า... สิ่งที่ยืนรอพวกเขาอยู่ไม่ใช่แค่ลู่จินที่มีร่างกายกำยำเท่านั้น แต่กลับมี 'ใครบางคน' ยืนอยู่ข้างหลังว่านหลิง พร้อมกับวางเอกสารชิ้นหนึ่งลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นเอกสารนั้น สีหน้าของทุกคนในที่นั้นก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับถูกแช่แข็งกลางอากาศ เพราะมันคือสัญญาเช่าที่ดินผืนใหญ่ที่นางจางเคยแอบลงชื่อโอนให้หลินว่านหลิงเป็นการแลกเปลี่ยนกับค่ารักษาในอดีตที่นางเคยติดค้างไว้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกุหลาบหนามเงินมาจนถึงตอนนี้ด้วยใจจริงนะคะ