ตอนที่ 9: แผนการหาเงินก้อนแรก

"ถ้าป้าสะใภ้ใหญ่ยังกล้าเอาหน้าหนาๆ มาเหยียบบริเวณรั้วบ้านเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันนี่แหละที่จะสาดน้ำล้างปลาเค็มใส่หน้าให้หายลายดอก!" เสียงตบโต๊ะไม้ดังปัง! เรียกสายตาของชาวบ้านที่เดินผ่านตรอกแคบๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว ทว่าหลินว่านหลิงหาได้สนใจสายตาเหล่านั้นไม่ ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดำขลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว ในมือเรียวบางกำลังตักข้าวเหนียวมูนกลิ่นหอมกรุ่นใส่กระทงใบตองอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมหวานมันของกะทิและมะม่วงสุกสีทองที่ลอยอบอวลไปทั่ว ทำให้แผงลอยชั่วคราวริมทางเข้าตลาดมืดแห่งอำเภอหง Shān กลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาในชั่วพริบตา นี่คือย่างก้าวแรกของเธอในโลกยุค 1980 หลังจากจัดการดัดนิสัยญาติผู้พี่และป้าสะใภ้จอมะเร็งสังคมที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อบ้านรองไปเรียบร้อยเมื่อวาน วันนี้หลินว่านหลิงจึงใช้โอกาสที่ลู่จินผู้เป็นสามีติดภารกิจฝึกซ้อมยิงปืนที่ค่าย แอบหยิบฉวยสมบัติล้ำค่าจาก "ห้างสรรพสินค้ามิติ" ออกมาเปิดตลาดทดลอง สินค้าในมิติของเธอไม่ได้มีเพียงแค่เสื้อผ้าแฟชั่นทันสมัยที่ต้องเก็บไว้ใส่เงียบๆ ในบ้าน แต่ยังมีสินค้าอุปโภคบริโภคระดับพรีเมียมจากโลกอนาคตที่ถูกแกะฉลากออกจนหมดเกลี้ยง เหลือไว้เพียงความเนียนกริบของคุณภาพที่คนยุคนี้ไม่มีทางหาซื้อได้จากสหกรณ์รัฐ "น้องสาว... ขนมอะไรน่ะ กลิ่นหอมเย้ายวนใจเสียจริง หน้าตาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำดังขึ้น เขาคือ "เฉินไห่" พ่อค้าคนกลางผู้กุมเส้นสายตลาดมืดแห่งนี้ ดวงตาหรี่เล็กมองกระทงใบตองในมือของหญิงสาวด้วยความระแวดระวัง แต่จมูกกลับฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมหวานเข้าไปเต็มปอด หลินว่านหลิงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นทั้งหวานหยดและเฉียบคมในเวลาเดียวกัน เธอยื่นกระทงข้าวเหนียวมะม่วงที่ตกแต่งด้วยถั่วทองคั่วกรอบให้เขาอย่างไม่เกรงกลัว "ข้าวเหนียวมูนหน้ากะทิสดกับมะม่วงอกร่องทองค่ะพี่เฉิน ลองชิมดูสักคำก่อนสิคะ ถ้าไม่อร่อยอย่างที่ฉันพูด ยินดีคืนเงินสองเท่าเลยค่ะ" เฉินไห่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน คำพูดจาฉะฉานและท่าทีที่ไม่หลบสายตาใครทำให้เขาอดนึกทึ่งในใจไม่ได้ หญิงสาวชาวบ้านทั่วไปยามเจอหน้าเขาต่างก็ตัวสั่นงันทึก แต่นี่กลับยืนขายของด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขารับช้อนไม้ไผ่ขนาดเล็กมาตักเข้าปาก คำแรกที่สัมผัสลิ้นคือความนุ่มหนึบของข้าวเหนียวที่ผสานความเค็มมันของกะทิเข้มข้น ตัดด้วยรสหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อยของมะม่วงสุกที่ละลายในปาก รสชาติที่ซับซ้อนและหรูหราเช่นนี้ ชายวัยกลางคนผู้ผ่านโลกมาโชกโชนถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างปิดไม่มิด "อร่อย... อร่อยเป็นบ้า! รสชาตินี้มันอะไรกันเนี่ย?" เฉินไห่เคี้ยวตุ่นๆ พลางอุทานออกมาเสียงดังลั่นจนคนรอบข้างหันขวับ "อร่อยใช่ไหมคะ? แต่นอกจากขนมหวานนี่แล้ว ฉันยังมีของดีชิ้นใหญ่กว่านี้อีก..." หลินว่านหลิงโน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงเบา ดวงตาพินิจพิเคราะห์ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น "น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์เกรดพรีเมียม น้ำมันพืชสะอาดไร้กลิ่นหอมควัน และสบู่หอมนำเข้าจากแดนใต้... พี่เฉินคิดว่า ถ้าฉันมีสิ่งเหล่านี้ส่งให้พี่เดือนละร้อยชิ้น พี่จะหาเงินเข้ากระเป๋าได้เท่าไหร่คะ?" หัวใจของเฉินไห่กระตุกวูบ สินค้าเหล่านี้คือของหายากยิ่งในยุคที่ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยคูปองปันส่วน การมีสินค้าเถื่อนคุณภาพดีหลุดเข้ามาในตลาดมืด หมายถึงกำไรก้อนโตที่สามารถพลิกชีวิตคนได้ในชั่วข้ามคืน "เธอ... น้องสะใภ้ตระกูลลู่ เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหน? รู้ไหมว่ามันผิดกฎหมายร้ายแรงแค่ไหนถ้ารัฐบาลจับได้!" เฉินไห่กระซิบเสียงลอดไรฟัน แม้ปากจะเตือนแต่แววตากลับเป็นประกายโลภโลด "กฎหมายมีไว้สำหรับคนจนที่ไม่มีทางเลือกค่ะพี่เฉิน ส่วนฉัน... มีแค่ทางรวยเท่านั้น" หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนเฉินไห่ถึงกับขนลุกซู่ ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกลงเรื่องตัวเลขผลกำไรกันอย่างเข้มข้น ท่ามกลางผู้คนที่เริ่มเดินเบียดเสียดเข้ามามุงดูสินค้าแปลกตา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของหลินว่านหลิงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ลู่จินขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองพ่อค้าตลาดมืดด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวสัญชาตญาณความเป็นสามีและนายทหารตื่นตัวเต็มที่ "ว่านหลิง... เธอมาทำอะไรที่อันตรายแบบนี้?" เสียงทุ้มต่ำเจือความกังวลและดุเล็กน้อยดังขึ้นข้างใบหู หลินว่านหลิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่เพิ่งเลิกฝึกซ้อมแล้วรีบตามมาหาเธอจนเหงื่อซึมเต็มกรอบหน้า หล่อนไม่ได้ตกใจกลัวที่ถูกจับได้ว่าแอบมาค้าขาย แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดเมื่อเห็นแววตาห่วงหาอาทรของสามีคลั่งรักผู้นี้ ทว่า... ก่อนที่หลินว่านหลิงจะได้อธิบายอะไร เฉินไห่กลับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเครื่องแบบทหาร และยิ่งตระหนักว่าสามีของแม่ค้าสาวคนสวยคนนี้คือใคร "ผู้กองลู่!" เฉินไห่ร้องเสียงหลง ขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ลู่จินปรายตามองพ่อค้าตลาดมืดแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองภรรยาตัวแสบในอ้อมแขน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "กลับบ้านค่อยเคลียร์เรื่องค้าขาย... แต่ตอนนี้ เมียจ๋า ผมหิวข้าวเหนียวมะม่วงที่เธอทำแล้ว" หลินว่านหลิงค้อนขวับให้สามีหนุ่มวงใหญ่ ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและตำรวจกsมการค้าก็ดังขึ้นมาจากปากตรอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศชื่นมื่นเมื่อครู่เย็นเฉียบลงในพริบตา— "ห้ามขยับ! ใครฝ่าฝืนกฎหมายควบคุมสินค้า ถือว่ามีความผิดฐานเก็งกำไรนอกระบบ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างฟาร์มและตบหน้าคนโลภไปกับ "กุหลาบหนามเงิน" ด้วยนะคะ!