ตอนที่ 8: เริ่มต้นชีวิตใหม่ในกระท่อมเก่า

เสียงไม้กระดานผุพังลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่น้ำหนักกดลงไป คือดนตรีประกอบที่ต้อนรับหลินว่านหลิงสู่บ้านหลังใหม่... หรือจะเรียกว่า ‘เพิงพักซุกหัวนอน’ ก็คงไม่เกินจริงนักค่ะ “หลังคาเป็นรูพรุนขนาดนี้ หน้าฝนคงไม่ต้องหาชามมารองน้ำให้เสียเวลา คงต้องกางร่มนอนแทนแล้วกระมังคะ” ว่านหลิงปัดหยากเยื่อออกจากหัวไหล่พลางหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตสำรวจรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะและกลิ่นอับชื้นของไม้เก่า ลู่จินที่เดินตามเข้ามาพร้อมหอบกระสอบข้าวสารและเครื่องใช้จำเป็นไว้เต็มสองแขน รีบวางของลงบนโต๊ะไม้โยกเยกด้วยความกังวล ใบหน้าคมเข้มฉายแววสำนึกผิดอย่างปิดไม่มิด “ว่านหลิง… ฉันขอโทษจริงๆ ที่พาเธอมาลำบากในที่แบบนี้ บ้านหลังนี้เก่าเกินไป ปล่อยให้เธอมาทนอยู่ด้วยกันได้ยังไงกัน” ว่านหลิงหันกลับมามองสามีในนาม ร่างสูงใหญ่ที่ยืนเก้ๆ กังวลราวกับเด็กทำความผิด ชายหนุ่มผู้มีกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อผ้าเก่าๆ คนนี้ ไม่เพียงแต่ปกป้องเธอจากข้อครหาของญาติผู้เห็นแก่ตัวเมื่อวาน แต่เขายังยอมแบกรับภาระทุกอย่างไว้คนเดียวโดยไม่บ่นสักคำ หญิงสาวสาวเท้าเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วเรียวปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่ตามปกเสื้อให้เขาอย่างเบามือ น้ำเสียงหวานเอื้อyขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “พูดอะไรแบบนั้นคะลู่จิน ตั้งแต่เราตบเท้าก้าวออกมาจากบ้านตระกูลลู่หลังใหญ่หลังนั้น ที่นี่คือ ‘บ้านของเรา’ สองคนต่างหากค่ะ ไม่ใช่ความลำบากอะไรเลยสักนิด” คำว่า ‘บ้านของเรา’ กระแทกเข้ากลางใจของนายทหารหนุ่มอย่างจัง ลู่จินรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหูหนาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับเก้ๆ กังวล “อืม… บ้านของเรา ฉันจะไม่ยอมให้เธออดอยากเด็ดขาด ฉันจะซ่อมหลังคาและต่อเติมครัวให้เสร็จโดยเร็วที่สุด” “เรื่องซ่อมบ้านยกให้เป็นหน้าที่คุณค่ะ แต่เรื่องปากท้องและความสะดวกสบาย… ขอให้เป็นหน้าที่ฉันเองนะคะ” ว่านหลิงฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ในใจ เมื่อสบโอกาสที่ลู่จินขอตัวออกไปตัดไม้ไผ่หลังบ้าน หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะใช้ประโยชน์จาก ‘มิติห้างสรรพสินค้า’ ที่ติดตัวมาทันที เธอล็อกประตูไม้เก่าๆ ให้แน่นหนา ก่อนจะวับหายเข้าไปในพื้นที่มิติลับที่เต็มไปด้วยสินค้าอุปโภคบริโภคยุคปัจจุบัน ฟึ่บ! พริบตาเดียว แผ่นฉนวนกันความร้อน วอลเปเปอร์กันชื้น ลวดลายไม้สีอบอุ่น ถังสีทาบ้านปลอดสารพิษ และชุดเครื่องมือช่างสารพัดประโยชน์ก็ถูกลำเลียงออกมาวางกองเต็มพื้นกระท่อม ว่านหลิงลงมือลงแรงด้วยความคล่องแคล่ว เธอใช้พลังกายที่ได้จากการฟื้นฟูร่างกายในมิติ จัดการปะรอยรั่วที่ผนัง ขูดหยากเยื่อ และติดวอลเปเปอร์ลายไม้ธรรมชาติทับลงไปบนผนังไม้ผุๆ อย่างรวดเร็ว ผ่านไปเพียงสองชั่วโมง เพิงพักโทรมๆ ก็ถูกเนรมิตรให้กลายเป็นห้องพักสไตล์มินิมอลอบอุ่น ผนังสะอาดตา พื้นไม้ถูกปูทับด้วยเสื่อน้ำมันลายสวยงาม เตียงนอนไม้จริงพร้อมฟูกหนานุ่มถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอายความอับชื้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาจากสเปรย์ปรับอากาศที่เธอแอบฉีดสร้างบรรยากาศ ไม่เพียงแต่ตัวบ้านเท่านั้น ว่านหลิงยังจัดการเนรมิตร ‘มุมครัวในฝัน’ ขึ้นมาหลังบ้าน เตาอั้งโล่แบบโบราณถูกเสริมด้วยชุดเครื่องครัวสแตนเลสจากมิติ น้ำประปาต่อตรงจากถังเก็บน้ำสำรองที่เธอแอบปล่อยออกมาอย่างแนบเนียน พร้อมด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศทั้งหมูสามชั้นคัดพิเศษ เห็ดหอมแห้ง และเครื่องเทศนานาชนิด เมื่อลู่จินกลับมาถึงพร้อมท่อนไม้ไผ่พาดบ่า เขาก็ต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก นี่คือ… กระท่อมผุพังเมื่อสองชั่วโมงก่อนจริงๆ หรือคะ? ผนังบ้านที่เคยดำคล้ำและผุกร่อน บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านและดูอบอุ่นราวกับบ้านของคหบดีใหญ่ หน้าต่างติดมุ้งลวดเรียบร้อย ไม่มีแม้แต่เงาของแมลงวันหรือฝุ่นผง แถมยังมีกลิ่นหอมเย้ายวนใจของอาหารลอยโชยออกมาจากหลังบ้านอีกด้วย! “วะ… ว่านหลิง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เธอทำความสะอาดและซ่อมแซมเสร็จหมดนี่คนเดียวเลยหรือ?!” ลู่จินวางท่อนไม้ในมือลงเสียงดังลั่น รีบสาวเท้าเข้ามาสำรวจภรรยาด้วยความตกใจกลัวว่าเธอจะเหน็ดเหนื่อยจนล้มป่วย ว่านหลิงเดินถือตะหลิวออกมาจากห้องครัว ใบเนียนใสมีเหงื่อซึมบางเบาเพราะความร้อน เธอหัวเราะคิกคักกับท่าทางตื่นตระหนกของสามี “ตกใจอะไรกันคะ ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องพวกนี้ไว้ใจฉันได้ สมัยนี้ผู้หญิงก็ต้องมีความสามารถรอบตัวสิคะ จริงไหม?” ก่อนที่ลู่จินจะทันได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไร เสียงท้องของนายทหารหนุ่มก็ส่งเสียงร้อง ‘โครกคราก’ ดังลั่นออกมาอย่างประจักษ์ชัด ชายหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอต่อหน้าใคร กลับต้องเสมองทางอื่นด้วยใบแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ว่านหลิงหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู “เอาล่ะค่ะ เลิกทำหน้าเหมือนโดนจับได้ไล่เลียงเสียที ล้างมือแล้วมาทานข้าวกันดีกว่า วันนี้ฉันทำ ‘หมูสามชั้นตุ๋นซีיוสไตล์ฮ่องกง’ กับ ‘ผัดผักบุ้งไฟแดง’ ร้อนๆ ทานกับข้าวสวยหอมมะลิร้อนๆ รับรองว่าคุณจะลืมความเหนื่อยล้าไปเลยค่ะ” กลิ่นหอมหวานเค็มกลมกล่อมของหมูสามชั้นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ลอยอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านหลังใหม่ ลู่จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกว่าภรรยาตัวน้อยคนนี้ช่างเต็มไปด้วยความลับและเรื่องน่าประหลาดใจเสียเหลือเกิน และหัวใจของเขาก็ตกหลุมรักเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ทางถอนตัว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่นของคู่ Newlyweds… ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวอย่างไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมแสบที่แผדแผดเผาเข้ามาทะลุกำแพงไม้ “ลู่จิน! นังตัวแสบว่านหลิง! พวกแกสองคนกล้าดียังไงถึงแยกตัวออกมาอยู่กันเองโดยไม่ขออนุญาต เปิดประตูเดี๋ยวนี้ เงินเก็บก้อนสุดท้ายของแกซ่อนไว้ที่ไหน ส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ลู่จินขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ว่านหลิงวางตะเกียบในมือลงช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่สะใจและมีชั้นเชิง ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาวโรจน์… ดูท่าว่า แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ จะอดใจรอให้เธอกินข้าวให้อิ่มก่อนไม่ได้เสียแล้วกระมังคะ? --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างฟาร์มและตบหน้าคนโลภไปกับ "กุหลาบหนามเงิน" ด้วยนะคะ!