ตอนที่ 28: วันเวลาแห่งความสุขในเมืองใหญ่

“ถ้าจะให้พูดตรงๆ บ้านหลังนี้ดูเหมือนเรือนหอที่ฉันใฝ่ฝันไว้มากกว่าจะเป็นแค่ที่พักชั่วคราวระหว่างรอขยายกิจการนะคะ ลู่จิน” หลินว่านหลิงเอ่ยขึ้นขณะกวาดสายตามองโถงรับแขกโอ่อ่าของคฤหาสน์สไตล์ยุโรปผสมกลิ่นอายจีนร่วมสมัยใจกลางเมืองหลวง บานหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่เปิดรับแสงที่สะท้อนกับพื้นไม้ขัดมันวับ เธอวางถุงผ้าใบหนาลงบนโต๊ะไม้สักทองก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดวางข้าวของ ลู่จินละมือจากการยกกระเป๋าเดินทาง เดินตรงเข้ามาโอบเอวภรรยาสาวจากด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาเจือด้วยกลิ่นจางๆ ของยาสูบและป่าเขาที่เธอคุ้นเคย เขาเกยคางไว้บนไหล่มนพร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเว้าวอน “ถ้าว่านหลิงชอบ ผมก็จะทำให้ที่นี่เป็นบ้านจริงๆ ของเรา ต่อให้ต้องเอาเวลาพักผ่อนทั้งหมดไปแลกกับการทำความสะอาดหรือตกแต่ง ผมก็ยอมครับ... เอ้อ หมายถึง ผมก็ยินดีทำค่ะ” เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำแทนตัวแบบผู้ชาย แต่เมื่อเห็นภรรยาเลิกคิ้วมองด้วยรอยยิ้มกวนประสาท เขาก็รีบปรับสีหน้าให้ดูน่าเอ็นดูที่สุด “คนบ้า... แค่คุณอยู่ด้วย ที่ไหนก็เป็นบ้านค่ะ” หลินว่านหลิงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นดั่งสมอเรือของเธอ “แต่ตอนนี้เราไม่มีเวลามาซึ้งกันนานหรอกนะ เพราะ ‘คลังสินค้า’ ของฉันกำลังเรียกร้องให้เราไปจัดการมัน” เธอก้าวไปที่มุมหนึ่งของห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะแสร้งทำเป็นหยิบกุญแจออกมาไขอากาศว่างเปล่า ในวินาทีนั้น มิติลับที่เปรียบเสมือนห้างสรรพสินค้าส่วนตัวของเธอก็เปิดออก กลิ่นหอมของเครื่องเทศใหม่เอี่ยม สัมผัสของผ้าไหมเนื้อดี และความเย็นฉ่ำจากตู้แช่ขนาดมหึมาที่บรรจุวัตถุดิบเกรดพรีเมียมแผ่ออกมาจนทั่วบริเวณ ตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจทิ้งชีวิตสะใภ้ตัวร้ายในชนบทที่ถูกกดขี่ มาเริ่มต้นใหม่ในเมืองหลวงพร้อมกับธุรกิจร้านอาหารและสินค้าอุปโภคบริโภคที่นำเข้าจาก ‘แหล่งผลิต’ ในมิติ ทุกอย่างก็ก้าวกระโดดอย่างไม่มีใครหยุดยั้งได้ ร้านค้าของเธอไม่เพียงแต่ขายสินค้าหายาก แต่ยังเป็นจุดรวมพลของเหล่าคนมีอิทธิพลที่ต้องการของดีมีคุณภาพ “ของล็อตนี้มาถึงแล้วค่ะ ทั้งเนื้อวัวชั้นดีจากที่ราบสูง แป้งสาลีเนื้อละเอียดพิเศษ และน้ำหอมสูตรใหม่ที่ฉันปรุงขึ้นเอง” ว่านหลิงหยิบขวดแก้วเจียระไนออกมาโชว์ แสงไฟในห้องตกกระทบเนื้อน้ำหอมสีทองอำพันจนดูราวกับอัญมณี ลู่จินมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ เขาไม่ใช่แค่สามีที่คลั่งรัก แต่เขายังเป็นผู้พิทักษ์ที่คอยจัดการงานเอกสารและลู่ทางการตลาดให้เธออย่างเงียบเชียบ “พรุ่งนี้เช้าจะมีตัวแทนจากห้างสรรพสินค้าแห่งรัฐเข้ามาติดต่อขอเซ็นสัญญาผูกขาดสินค้าของคุณว่านหลิง ผมจัดการเรื่องเอกสารตรวจสอบแหล่งที่มาให้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครจับผิดได้ว่าของเหล่านี้มาจากไหน” “เก่งมากค่ะ สามีฉัน” เธอหยิกแก้มเขาเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว “แต่ระวังตัวด้วยนะคะ ช่วงนี้ข่าวลือเรื่องแม่เลี้ยงใจร้ายกับญาติทางฝั่งนั้นเริ่มตามกลิ่นเรามาถึงเมืองหลวงแล้ว หากพวกนั้นโผล่มาอาละวาดที่หน้าร้าน... หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจถ้าฉันจะใช้วิธี 'ตบหน้า' พวกเขาด้วยเงินทองที่มากกว่าที่พวกเขาทั้งตระกูลหาได้รวมกัน” “ถ้าพวกเขาทำคุณขุ่นเคืองใจ ผมจะเป็นคนถีบพวกเขาออกไปจากรั้วบ้านเราเอง โดยที่ไม่ต้องให้มือคุณเปื้อนเลยครับ” ลู่จินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนเมื่อเขากดจูบลงบนขมับของเธอ ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างร้อนรนจากด้านนอก คฤหาสน์หลังนี้เพิ่งซื้อมาได้เพียงสามวัน และแทบไม่มีใครล่วงรู้ที่อยู่ของพวกเขา นอกจากคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น หลินว่านหลิงหุบมิติลงทันที ลู่จินขยับไปยืนบังภรรยาไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ มือหนากระชับปืนพกคู่ใจที่ซ่อนอยู่ในเสื้อสูททหารอย่างคล่องแคล่ว “ใครมา?” ลู่จินถามเสียงเย็น เสียงตอบกลับจากหลังบานประตูไม่ใช่เสียงของคนส่งของหรือคนรับใช้ แต่มันเป็นเสียงแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างประหลาด เสียงของผู้หญิงที่เคยเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตก่อนของร่างเดิม “ว่านหลิง... หลานรัก... เปิดประตูให้ป้าหน่อยเถอะ ป้าลำบากจริงๆ ป้าได้ข่าวว่าหลานรวยแล้ว ป้าแค่อยากมาขอความช่วยเหลือ...” ว่านหลิงหน้าตึงขึ้นทันที เธอขยับกายออกมาจากหลังลู่จิน ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชา เธอหยิบมีดปอกผลไม้สแตนเลสสตีลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ก่อนจะเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าที่มั่นคง “ลู่จิน... อย่าเพิ่งขยับนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบพลางคลี่ยิ้มที่มุมปาก “คนบางคนไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือหรอกค่ะ พวกเขาแค่ต้องการ 'บทเรียน' ที่ลืมไม่ลง” เธอกระชากประตูเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนที่ดูมอมแมมและหิวโหยยืนอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งว่านหลิงและลู่จินต้องชะงัก คือสิ่งที่อยู่ในมือของหญิงคนนั้น... มันคือเอกสารโฉนดที่ดินที่ประทับตราของทางราชการ ซึ่งระบุชื่อเจ้าของใหม่ของบ้านหลังนี้ไม่ใช่ ‘หลินว่านหลิง’ แต่เป็นชื่อของแม่สามีที่เธอเกลียดเข้าไส้! “ขอบใจที่เปิดประตูให้นะ หลานสะใภ้ตัวดี... แต่จากนี้ไป บ้านหลังนี้ รวมถึงทุกอย่างที่อยู่ในนี้ เป็นของฉันแล้ว” ด้วยรักและปรารถนาดีจาก กุหลาบหนามเงินค่ะ