ตอนที่ 29: ครอบครัวอบอุ่นและโซ่ทองคล้องใจ

"อย่าเกร็งค่ะว่านหลิง มองหน้าพี่... หายใจเข้าลึกๆ ตามจังหวะที่หมอตำแยบอกนะคนดี" เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันในสนามรบยามนี้สั่นเครือ ลู่จินกุมมือภรรยาไว้แน่นจนเหงื่อซึม ผิวหน้าของหลินว่านหลิงชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ เส้นผมเปียกชื้นลู่ไปกับกรอบหน้าขาวจัดที่บัดนี้ซีดเซียว แต่ในดวงตาคู่สวยนั้นกลับเปี่ยมไปด้วยพลังของความเป็นแม่ เธอจิกปลายเล็บลงบนฝ่ามือหนาของชายผู้เป็นสามีเพื่อระบายความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นพายุ "คุณพี่... อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สิคะ หนูยังไหว" ว่านหลิงแค่นยิ้ม ฝืนความเจ็บปวดที่บีบคั้นช่วงล่างจนแทบขาดใจ เธอหยิบยื่น 'ยาบำรุงครรภ์สูตรลับ' จากมิติห้างสรรพสินค้าที่แอบผสมไว้ในกระติกน้ำดื่มขึ้นจิบเล็กน้อย ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างช่วยบรรเทาความทรมานได้บ้าง ทว่าเสียงโอดครวญของหญิงสาวในเรือนหลังนี้กลับดังก้องไปถึงหูพวกญาติที่คอยชะเง้อมองด้วยความริษยาอยู่หน้าประตูรั้ว "ให้มันจริงเถอะ! สงสัยจะคลอดลูกออกมาเป็นตัวกาลกิณีเหมือนแม่มันนั่นแหละ!" เสียงป้าสะใภ้จอมโลภแว่วมาตามลม แม้จะโดนลู่จินตวาดไล่ไปหลายครั้ง แต่นางก็ยังไม่วายมายืนป้วนเปี้ยนหวังจะเห็นความพินาศของคนทั้งคู่ ทว่าทันใดนั้นเอง... บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "อุแว้! อุแว้!" เสียงร้องไห้จ้าของทารกน้อยดังกังวานขึ้น ทำลายความเงียบงันและบรรยากาศอันตึงเครียดจนหมดสิ้น ลู่จินแทบจะหยุดหายใจ เขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักจนล้นปรี่ มือหนาสั่นเทาขณะเอื้อมไปรับร่างเล็กๆ ที่เปื้อนคราบเลือดและน้ำคร่ำจากมือหมอตำแย "ลูกของเรา... ว่านหลิง ดูสิ ลูกของเราแข็งแรงมาก" ลู่จินกระซิบเสียงเครือ น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินอาบแก้มกร้านแดด เขาไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใดรอบกายอีกต่อไป แม้แต่โลกภายนอกที่กำลังวุ่นวายกับการเก็บเกี่ยวผลผลิตในฟาร์มก็ไม่สำคัญเท่าลมหายใจของคนตรงหน้า ว่านหลิงมองทารกน้อยในอ้อมกอดสามี รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าอิดโรย ผิวของเด็กน้อยขาวจัดและมีจมูกโด่งรั้นเหมือนลู่จินไม่มีผิดเพี้ยน เธอรู้สึกว่าความเหนื่อยยากตลอดเก้าเดือนที่ผ่านมา ราวกับถูกลบเลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ "ลูกสาวค่ะ... พี่ลู่จิน เราได้ลูกสาว" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ทว่าหนักแน่น สามีหนุ่มประคองภรรยาขึ้นโอบกอดด้วยความทะนุถนอมที่สุด เขาจุมพิตที่หน้าผากมนซ้ำๆ ราวกับจะกล่าวขอบคุณโชคชะตาที่มอบของขวัญล้ำค่าที่สุดให้แก่เขา ในวินาทีนั้น ลู่จินสาบานกับตัวเองว่า ไม่ว่าจะมีใครหน้าไหนที่คิดจะเข้ามาทำลายความสงบสุขของครอบครัวนี้ เขาจะจัดการพวกมันให้ราบคาบยิ่งกว่าศัตรูในสนามรบ "กินอะไรหน่อยนะคนดี พี่เคี่ยวซุปไก่ตุ๋นโสมที่คุณชอบไว้ในมิติ... อ้อ ไม่ใช่สิ พี่ต้มไว้ข้างนอกนี่แหละ เดี๋ยวพี่ป้อน" ลู่จินรีบแก้คำพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่อยากเผยความลับเรื่องมิติให้หมอตำแยได้ยิน แต่ทว่าสายตาของเขาที่มองว่านหลิงนั้น เต็มไปด้วยความรักจนคนรอบข้างต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอิจฉา ในขณะที่ความสุขกำลังอบอวลไปทั่วเรือนหลังเล็ก เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาอย่างไม่ได้รับเชิญ ประตูห้องนอนถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่สนใจมารยาท! "ลู่จิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ตลาดมืด! สินค้าล็อตที่เราฝากไว้โดนหน่วยตรวจการยึดทั้งหมด แถมพวกมันยังประกาศชื่อว่าแกเป็นคนบงการ!" ใบหน้าของลู่จินเปลี่ยนเป็นดุดันในพริบตา เขาวางลูกน้อยลงข้างกายภรรยาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันมหาศาลจากนายทหารผู้ผ่านสงครามมาอย่างโชกโชนแผ่ซ่านออกมาจนคนในห้องต้องสะท้าน ว่านหลิงมองสามีด้วยความวิตก แต่ในแววตาของเธอไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย "พี่ลู่จิน... อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะ" เธอคว้าชายเสื้อเขาไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ถ้าพวกมันอยากเล่นเกมนี้ เราก็ต้องจัดให้ชุดใหญ่... และอย่าลืมว่า ในกล่องสินค้าพวกนั้น หนูแอบใส่อะไรบางอย่างไว้ให้พวกมันเปิดดูด้วยนะ" ลู่จินชะงัก สายตาประสานกับภรรยาที่ฉลาดปราดเปรื่องของเขา ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวพอๆ กัน ใครจะไปคิดว่าของขวัญที่เตรียมไว้ให้ลูกสาว จะกลายเป็นกับดักมรณะที่รอวันระเบิดในมือของศัตรู ด้วยรักและปรารถนาดีจาก กุหลาบหนามเงินค่ะ