ตอนที่ 27: ตบหน้าญาติผู้จองหองครั้งสุดท้าย

“ถ้าจะมาเพื่อขอข้าวสารกรอกหม้อฟรีๆ ก็เชิญหันหลังกลับไปที่ประตูบานนั้นได้เลยค่ะ เพราะที่นี่ไม่มีแม้แต่เศษข้าวให้สุนัขจรจัดกิน... นับประสาอะไรกับคนที่เคยพยายามจะเขี่ยดิฉันให้พ้นทาง” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบของหลินว่านหลิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องรับแขกของบ้านพักในเมืองหลวง เธอวางถ้วยชาเคลือบเงาลงบนจานรองอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันของเครื่องกระเบื้องดังกังวานคล้ายเสียงค้อนทุบลงบนใจของคนตรงหน้า ป้าสะใภ้ใหญ่ที่เคยเชิดหน้าชูตาในหมู่บ้าน บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา เสื้อผ้าที่เคยสั่งตัดอย่างดีดูซอมซ่อและเปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกล นางกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายตาที่เคยสอดส่ายมองหาความหรูหราในบ้านของว่านหลิงแปรเปลี่ยนเป็นความลนลาน “ว่านหลิง... หลานพูดอะไรแบบนั้นล่ะจ๊ะ? เราก็คนกันเองทั้งนั้น ลุงของหลานเขากำลังลำบาก... เรื่องในเมืองหลวงมันไม่ง่ายอย่างที่คิด พ่อของหลานยังบอกให้เรามาพึ่งพา—” “อย่าเอาชื่อพ่อดิฉันมาอ้างเลยค่ะ” ว่านหลิงขัดขึ้นทันควัน ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย พลางส่งยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “พ่อดิฉันเป็นคนฉลาดพอที่จะรู้ว่าการกู้ยืมเงินก้อนโตไปละลายแม่น้ำในตลาดหุ้นที่ไร้ประสบการณ์นั้นคือการฆ่าตัวตาย ส่วนเรื่องที่ลุงใหญ่ทำไว้กับฟาร์ม... ดิฉันยังจำได้ดีทุกบรรทัด” ลู่จินที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ด้านหลัง เขาสวมชุดเครื่องแบบนายทหารเต็มยศ ไร้คำพูดใดๆ ออกจากปาก แต่รัศมีกดดันมหาศาลจากร่างกายที่กำยำและสายตาที่ราวกับจะจับผิดความชั่วร้ายในใจคน ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่แทบหยุดหายใจ มือของเขาวางอยู่บนเข็มขัดทหารอย่างผ่อนคลาย ทว่าทุกจังหวะการขยับตัวกลับดูน่าเกรงขามจนน่าขนลุก “ภรรยาผม... ไม่ใช่คนใจดีที่จะให้ใครมาเอาเปรียบได้ซ้ำซากครับ” ลู่จินเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นชากว่าอากาศภายนอกหลายเท่า “ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับคนที่เคยรังแกครอบครัวเรา” ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าถอดสี รีบคลานเข้าไปใกล้หวังจะจับชายกระโปรงของว่านหลิง แต่ทว่าหญิงสาวขยับตัวหลบอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล ราวกับรังเกียจที่จะให้สิ่งสกปรกมาสัมผัสเนื้อตัว “พวกคุณมาหาดิฉันเพราะรู้ว่าตอนนี้ดิฉันมี ‘ของดี’ ในมือใช่ไหมคะ? อยากจะใช้เส้นสาย อยากจะให้ดิฉันช่วยดึงขึ้นจากโคลนตมที่พวกคุณลงไปกลิ้งเกลือกเองงั้นหรือ?” ว่านหลิงแค่นหัวเราะ “น่าสมเพชค่ะ... ตอนที่ดิฉันลำบากในตอนแรก พวกคุณเคยแม้แต่จะยื่นมือมาช่วยไหม? ไม่เลย... แถมยังคอยซ้ำเติมด้วยคำพูดจิกกัดทุกครั้งที่มีโอกาส” เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเธอตัดกับบรรยากาศมาคุในห้อง ว่านหลิงเดินไปที่หน้าต่าง มองดูรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้านซึ่งเป็นของที่เธอได้มาจากการทำมาค้าขายอย่างสุจริต “เอาล่ะค่ะ ดิฉันให้เวลาคุณนับถอยหลังภายในสามนาที ก่อนที่ดิฉันจะเรียกให้ทหารยามมาลากตัวพวกคุณออกไปจากเขตที่พักข้าราชการชั้นสูงแห่งนี้... อ้อ แล้วก็ไม่ต้องพยายามไปร้องเรียนที่ไหนนะคะ เพราะเอกสารเรื่องการทุจริตในที่ดินของครอบครัวคุณเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้ถึงมือทางการเรียบร้อยแล้วค่ะ” ใบหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว นางพยายามจะแผดเสียงด่าทอ แต่เมื่อสบตาเข้ากับแววตาอำมหิตของลู่จินที่จ้องมองมาอย่างไม่กะพริบตา เสียงนั้นก็กลืนหายลงไปในลำคอ ในวินาทีที่ทั้งสองเดินคอตกออกจากบ้านไป ว่านหลิงถอนหายใจยาว ความรู้สึกสะใจที่ได้เห็นคนเหล่านั้นต้องเผชิญกับผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้นั้นช่างหอมหวานยิ่งกว่ากลิ่นขนมกุ้ยฮวาที่เธอเพิ่งอบเสร็จในมิติลับ ลู่จินเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง วางคางเกยไว้ที่ไหล่มน “เก่งมากครับ... ที่รัก” “ฉันแค่ทวงความยุติธรรมคืนค่ะ” ว่านหลิงลูบมือที่กอดเอวเธอไว้ “ว่าแต่... จินคะ วันนี้ในมิติลับมีของล็อตใหญ่ที่ฉันเพิ่งนำเข้าจากแหล่งผลิตชั้นเลิศ คุณอยากลองชิมไหม?” ขณะที่เธอกำลังจะเปิดเผยของขวัญพิเศษในมิติที่เตรียมไว้สำหรับมื้อเย็น จู่ๆ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่จังหวะของการมาเยือนที่เป็นมิตร แต่มันหนักแน่นและเร่งเร้าจนน่าตกใจ ลู่จินผละออกจากเธอทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง เขาขยับตัวบังหน้าภรรยาไว้โดยอัตโนมัติ เสียงชายแปลกหน้าตะโกนลอดผ่านประตูเข้ามา “คุณนายลู่! เราได้รับคำสั่งด่วนที่สุดจากส่วนกลาง... เรื่องที่ดินฟาร์มของคุณที่ชายแดน มีคนพบ ‘สิ่งนั้น’ ถูกฝังอยู่ใต้แปลงผักที่คุณเพิ่งปรับปรุง!” หัวใจของว่านหลิงกระตุกวูบ สิ่งที่เธอซ่อนไว้ในมิติลับมาตลอด... ทำไมถึงกลายเป็นหัวข้อที่ทางการกำลังตรวจสอบอยู่ตอนนี้ หรือว่าจะมีใครบางคนในตระกูลที่รู้ความลับของเธอเข้าแล้ว? ด้วยรักและปรารถนาดีจาก กุหลาบหนามเงิน ค่ะ