ตอนที่ 26: ขยายอาณาจักรธุรกิจสู่เมืองหลวง

"ถ้าจดหมายฉบับนั้นส่งถึงมือผู้ว่าการมณฑลแล้วล่ะก็... ฉันเกรงว่าเก้าอี้ใต้ก้นของท่านลุงใหญ่คงจะร้อนเสียจนนั่งไม่ติดเลยกระมังคะ" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของพริกเสฉวนและเครื่องเทศนานาชนิดที่กำลังเคี่ยวเดือดอยู่ในหม้อดินเผาใบใหญ่ หลินว่านหลิงใช้ทัพพีไม้คนส่วนผสมของน้ำพริกสูตรลับพิเศษในมิติห้างสรรพสินค้าด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยวในคราเดียวกัน ดูท่าทาง... ญาติผู้ประเสริฐของฉัน จะทนรอรับผลกรรมจากจดหมายเมื่อคืนนี้ไม่ไหวแล้วสินะคะ ในขณะที่โลกภายนอกรั้วบ้านตระกูลลู่กำลังปั่นป่วนจากข่าวลับที่เธอจงใจปล่อยออกไปเพื่อเอาคืนบรรดาญาติผู้เคยร่วมมือกันสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวสามี ภายในห้องครัวกว้างขวางกลับอบอวลไปด้วยความสุขและความก้าวหน้าทางธุรกิจที่กำลังทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด แบรนด์สินค้าแปรรูป "สหายลู่" ของพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่สินค้า OTOP ท้องถิ่นอีกต่อไปแล้วค่ะ เพราะในวันนี้ ใบประกาศนียบัตรและเทียบเชิญอย่างเป็นทางการจากคณะกรรมการจัดงานประกวดสินค้าดีเด่นประจำมณฑล ได้นอนสง่างามอยู่บนโต๊ะไม้ขัดมันเป็นที่เรียบร้อย ลู่จินก้าวเข้ามาในห้องครัวด้วยร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้า กลิ่นอายความเป็นนายทหารผู้ผ่านสนามรบยังคงชัดเจน แต่ทันทีที่สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมาเจอภรรยาคนสวย รังสีความดุดันก็มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความคลั่งรักและเอ็นดูจนแทบจะกลืนกิน "ว่านหลิง... ทางการส่งคนมาแจ้งที่ทำการอำเภอแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้าไปโอบกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ คางได้รูปเกยลงบนลาดไหล่เนียนสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวเธออยู่เสมอ "สินค้าแปรรูปของเราผ่านรอบคัดเลือกตัวแทนอำเภอ... ได้สิทธิ์เข้าแข่งขันระดับมณฑลที่เมืองหลวงจริงๆ ด้วย" หลินว่านหลิงเอี้ยวตัวกลับมาเล็กน้อย ใช้หลังมือเขี่ยปลายคางสามีด้วยความหมั่นเขี้ยว "เรื่องแค่นี้ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะคะ ก็คนส่งสาส์นเขาขี่จักรยานมาหน้าบ้านตั้งแต่ไก่โห่โน่นแน่ะ คุณนี่นะ... ตื่นเต้นยิ่งกว่าฉันเสียอีก" "ก็เมียผมเก่งนี่ครับ... เอ๊ย! เก่งนี่คะ" ลู่จินรีบแก้คำพูดทันควันเมื่อเห็นภรรยาดาร์กเบาๆ ด้วยหางตา เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานว่าตั้งแต่มีภรรยาคนนี้ ชีวิตของเขาและครอบครัวก็พลิกผันราวกับพลิกฝ่ามือ จากชาวนาและทหารชั้นผู้น้อยที่เกือบจะถูกกดขี่ บัดนี้พวกเขามีทั้งฟาร์มขนาดใหญ่ โรงงานแปรรูปขนาดย่อม และเงินในบัญชีที่มากพอจะซื้อตึกแถวในเมืองหลวงได้สบายๆ ความสำเร็จนี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยค่ะ แต่มันคือผลลัพธ์จากการใช้ "สมอง" และ "มิติห้างสรรพสินค้า" ที่เธอครอบครอง ผสมผสานเข้ากับวัตถุดิบชั้นเลิศในยุค 80 ที่ยังคงความบริสุทธิ์ไร้สารเคมี น้ำพริกหมูสับเห็ดหอม หมี่กึ่งสำเร็จรูปทำมือสูตรโบราณ และเนื้อแดดเดียวทอดสมุนไพรของแบรนด์ "สหายลู่" กลายเป็นสินค้าขายดีอันดับหนึ่งในตลาดมืดและร้านค้าสหกรณ์จนผลิตแทบไม่ทัน "แต่การไปประกวดที่เมืองหลวงคราวนี้ ไม่ง่ายเหมือนขายของในอำเภอนะคะ" หลินว่านหลิงหันกลับมาจริงจัง ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิด "ที่นั่นมีทั้งพ่อค้าคนกลางรายใหญ่ โรงงานอุตสาหกรรมรัฐวิสาหกิจ และแน่นอน... พวกตระกูลใหญ่ที่มีเส้นสายทางการเมือง พวกเขาไม่มีทางยอมให้สินค้าจากบ้านนอกอย่างเราไปคว้ารางวัลชนะเลิศมาเชยชมง่ายๆ แน่" ลู่จินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่เธอ "ไม่ต้องกลัวหรอกครับว่านหลิง ใครหน้าไหนกล้าตุกติกหรือเล่นตอดเล็กตอดน้อยคุณ ผมนี่แหละจะใช้กำปั้นและกฎหมายจัดการพวกมันเอง ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินเมืองหลวง เพื่อปกป้องคุณกับธุรกิจของเรา ผมก็ทำได้" คำพูดคลั่งรักที่แฝงความจริงจังแบบทหารหาญทำเอาหัวใจของนางเอกสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้ปากจะชอบบ่นว่าเขาดุหรือเอาแต่ใจ แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า อ้อมกอดนี้คือเซฟโซนที่ดีที่สุดในยุคสมัยที่ปั่นป่วนเช่นนี้ "ปากหวานเสียจริงนะคะ ระวังเถอะ... ถ้าไปถึงเมืองหลวงแล้วมีสาวๆ ในเมืองมาเหลียวมองนายทหารหนุ่มรูปงามอย่างคุณเข้า ฉันจะจับคุณหย่าแล้วขนเงินหนีไปเที่ยวให้เข็ด" "กล้าที่ไหนล่ะครับ" ลู่จินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ฝังจมูกโด่งลงบนแก้มนุ่มฟูฟอดใหญ่ "ชีวิตนี้และชาติหน้า ลู่จินคนนี้มีภรรยาชื่อหลินว่านหลิงแค่คนเดียว ใครหน้าไหนก็เข้ามาแทรกไม่ได้ทั้งนั้น" บรรยากาศหวานชื่นในห้องครัวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านค้าด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนหอบแฮกของอาเฉิน คนงานหนุ่มในฟาร์มที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "พี่ลู่! พี่สะใภ้! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" หลินว่านหลิงผละออกจากอ้อมกอดของสามีทันที นางขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย อาเฉินเป็นคนสุขุมพอสมควร น้อยครั้งนักที่จะเห็นเจ้าตัวเสียอาการถึงเพียงนี้ "มีเรื่องอะไร อาเฉิน ค่อยๆ พูด" ลู่จินเอ่ยเสียงเข้ม สวิตช์ความเป็นนายทหารกลับมาทันทีเมื่อเผชิญสถานการณ์ฉุกเฉิน อาเฉินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ชี้มือไปทางถนนหน้าหมู่บ้านด้วยอาการสั่นเทา "ทะ... ทางการจากอำเภอส่งรถจี๊ปทหารมาครับ! นั่งมากันเต็มคัน... แล้วคนที่ลงมาจากรถไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น... แต่เป็นท่านผู้ว่าการมณฑลกับคณะกรรมการตรวจสอบพิเศษครับ พวกเขากำลังตรงมาที่บ้านเราตอนนี้เลย!" สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มมั่นใจของหลินว่านหลิงก็ค่อยๆ ươm ขยายกลายเป็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิง นางเหลือบมองจดหมายฉบับเมื่อคืนที่วางอยู่บนตู้เก็บของแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับสามี ดูท่าว่า... ข่าวสารที่เธอส่งไปเมื่อคืนจะทำงานได้เร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีกนะคะ ไม่เพียงแต่เก้าอี้ของลุงใหญ่จะร้อน แต่ตอนนี้... ดูเหมือนว่าปลาตัวใหญ่ในเมืองหลวงกำลังจะดิ้นติดเบ็ดด้วยฝีมือของเธอเองแล้วล่ะค่ะ -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" มาโดยตลอดนะคะ