ตอนที่ 25: ข่าวดีที่รอคอย

จดหมายฉบับนั้นถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อยด้วยปลายนิ้วเรียวสวยของหลินว่านหลิง รอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏบนริมฝีปากของนางเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก คลื่นไส้... และวิงเวียนศีรษะจนต้องยกมือขึ้นนวดขมับ "ว่านหลิง เจ้าเป็นอะไรไป หน้าซีดมากเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกังวลดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของลู่จินที่ก้าวเข้ามาประคองเอวบางไว้ด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบทอประกายความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด มือหยาบกร้านจากการจับปืนและไถนาแตะลงที่หน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าภรรยาตัวน้อยจะแตกสลายคามือ "ฉัน... น่าจะแค่อ่อนเพลียนิดหน่อยค่ะพี่ลู่ ช่วงนี้จัดการเรื่องในฟาร์มกับสินค้าในมิติมากไปหน่อย" ว่านหลิงส่ายหัวน้อยๆ พยายามฝืนยิ้มเพื่อไม่ให้สามีจอมขี้กังวลต้องเป็นห่วงจนเกินเหตุ แต่ความรู้สึกพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาทำให้น้ำลายในปากเอ่อล้น นางต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งตรงไปยังห้องครัวทันที ลู่จินผุดลุกขึ้นตามไปติดๆ หัวใจของนายทหารหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวกระสุนปืนในสนามรบ กลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกยามที่เห็นภรรยาอาเจียนออกมาจนหมดเรี่ยวแรง เขาลูบแผ่นหลังบางขึ้นลงอย่างนุ่มนวล พร้อมกับส่งน้ำอุ่นให้บ้วนปากด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ไม่ได้การแล้ว... อาการแบบนี้ไม่ปกติเลย พี่จะไปตามหมอหลี่เดี๋ยวนี้!" ลู่จินทำท่าจะหันหลังวิ่งออกไปคว้าจักรยาน แต่มือเล็กๆ กลับควชายเสื้อเขาไว้เสียก่อน "เดี๋ยวค่ะพี่ลู่... แค่พักผ่อนก็น่าจะหายแล้ว ไม่เห็นต้องรบกวนหมอหลี่ดึกดื่นแบบนี้เลย" ว่านหลิงเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้างามซีดเซียวแต่แววตากลับฉายแววครุ่นคิด นางเป็นเชฟและเคยเรียนรู้เรื่องสมุนไพรมาบ้าง อาการคลื่นไส้ยามเช้า เวียนหัว และแพกลิ่นอาหารฉุนๆ เช่นนี้... *หรือว่า...* ไม่ทันที่ความคิดในหัวจะตกผลึก ประตูรั้วบ้านก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของป้าหม่าเพื่อนบ้านใจดีที่ถือตะกร้าไข่ไก่เดินย่างเข้ามาด้วยรอยยิ้ม "ตายจริง ว่านหลิง ลู่จิน พวกเธอยังไม่นอนกันหรอกหรือ ฉันได้ยินเสียง... อุ๊ย หน้าตาหนูซีดเซียวขนาดนี้ เป็นอะไรไปล่ะแม่สะใภ้คนเก่ง" ป้าหม่าวางตะกร้าลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะรีบเข้ามาดูอาการด้วยความตกใจ "พี่ลู่บอกว่าฉันอาเจียนค่ะป้า คงแค่..." ว่านหลิงยังพูดไม่ทันจบประโยค ป้าหม่าก็เบิกตากว้าง ยกมือขึ้นตบฉาดที่ต้นขาตัวเองเสียงดังลั่น "อาเจียนตอนดึกแถมเหม็นกลิ่นน้ำมันหมูจากครัว... ตายจริง! ลู่จิน เจ้าทึ่มเอ๊ย! เมียเจ้าท้องต่างหากเล่า!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องครัว ลู่จินชะงักค้างไปทันที ร่างกายกำยำแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองที่เคยฉับไวในยุทธวิธีทางทหารกลับว่างเปล่า ประมวลผลอะไรไม่ออกอยู่หลายวินาที ก่อนที่ดวงตาคมจะค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก "ท... ท้องหรือครับป้า? ว่านหลิงท้องลูกของเราหรือ?" เสียงของลู่จินแหบพร่า มือหนาสั่นเทายิ่งกว่าตอนถือปืนเผชิญหน้ากับศัตรูเสียอีก เขานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าภรรยา ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื้นตันจนแทบจะร้องไห้ "ว่านหลิง จริงหรือ... เธอท้องลูกให้พี่จริงๆ หรือ" ว่านหลิงมองสามีที่ปกติมักจะสุขุมนุ่มลึก แต่วินาทีนี้กลับทำตัวเหมือนเด็กหลงทาง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื่นเต้น นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วยกมือขึ้นลูบ1ศีรษะหนาของเขา "ค่ะ... น่าจะจริงอย่างที่ป้าหม่าว่าค่ะพี่ลู่ เรากำลังจะมีลูกด้วยกันแล้ว" สิ้นคำยืนยันนั้น ลู่จินก็โผเข้ากอดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปในอากาศ ชายหนุ่มซบหน้าลงกับท้อง平ราบของภรรยา พึมพำคำว่าขอบคุณซ้ำไปซ้ำมาด้วยเสียงสั่นเครือ ความสุขมหาศาลท่วมท้นจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา บ้านไร่สกุลลู่ก็กลายเป็นอาณาจักรส่วนตัวที่ลู่จินยกระดับความคลั่งรักขึ้นไปอีกสิบเท่า! เช้าวันถัดมา แสงแดดยยังไม่ทันส่องถึงยอดไม้ ลู่จินก็ตื่นขึ้นมาจัดการกวาดบ้าน ถูเรือน ซักผ้า และเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ภรรยาเรียบร้อย โดยไม่ยอมให้ว่านหลิงแตะต้องงานหนักแม้แต่น้อย แม้แต่มื้อเช้า เขาก็ยังหอบตำราอาหารบำรุงครรภ์ที่ไปยืมมาจากสถานีอนามัยมาเปิดดูอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะลงมือทำ "ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขา" ด้วยวัตถุดิบชั้นดีที่แอบดึงออกมาจากมิติของภรรยา "ว่านหลิง ลองชิมดูสิ เค็มไปหรือเปล่า หรือว่ากลิ่นฉุนเกินไป? ถ้าไม่ชอบ พี่ทำให้ใหม่ได้นะ" ลู่จินนั่งยองๆ อยู่ข้างเก้าอี้ ถือชามกระเบื้องด้วยสองมือ สายตากรุ้มกริ่มและเปี่ยมด้วยความคาดหวังมองตรงมาที่นางราวกับเด็กน้อยรอฟังผลสอบ ว่านหลิงอมยิ้ม นางตักซุปสีทองอร่ามเข้าปาก กลิ่นหอมละมุนของโสมและเนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก รสชาติกลมกล่อมพอดีเป๊ะ ฝีมือการทำอาหารของสามีคนนี้พัฒนาขึ้นจนแทบจะเทียบชั้นเชฟมืออาชีพได้แล้ว ทั้งหมดก็เพื่อเอาใจภรรยาตั้งครรภ์โดยเฉพาะ "อร่อยมากค่ะพี่ลู่ ฝีมือพี่พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะคะเนี่ย" ว่านหลิงเอ่ยชมด้วยแววตาพึงพอใจ ลู่จินยิ้มจนแก้มปริ ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก "ค่อยยังชั่ว... ลูกของเราต้องชอบแน่ๆ" เขารีบขยับเข้าไปใกล้ ประคองมือที่ถือช้อนของนางไว้อย่างทะนุถนอม "กินให้อีกหน่อยนะ คนท้องต้องบำรุงเยอะๆ เดี๋ยวช่วงสายพี่จะไปขุดหน่อไม้ฝรั่งอ่อนในป่าหลังบ้านมาผัดน้ำมันหอยให้เธอกินอีก" ท่าทีเอาอกเอาใจจนเกินเหตุของสามีทำเอาว่านหลิงทั้งขำทั้งเอ็นดู นางเพิ่งรู้ว่าภายใต้ภาพลักษณ์นายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึมและแข็งแกร่ง จะซ่อนวิญญาณของ "คุณพ่อมือใหม่ผู้คลั่งรัก" เอาไว้รุนแรงขนาดนี้ แต่ความสงบสุขในบ้านไร่ยังไม่ทันดำเนินไปถึงไหน เสียงเคาะประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ขัดจังหวะความหวานชื่นเสียก่อน "หลินว่านหลิง! นังตัวดี! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยแผดแผดดังลั่นทะลุประตูไม้เข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนลู่จินขมวดคิ้วมุ่น รัง杀ความเย็นชาพวยพุ่งออกมาจากร่างหนาทันที ว่านหลิงวางชามซุป2ลงบนโต๊ะ ช้าๆ นางหันไปมองหน้าประตูบ้านแวบหนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่อ่านไม่ออก "ดูท่าทาง... ญาติผู้ประเสริฐของฉัน จะทนรอรับผลกรรมจากจดหมายเมื่อคืนนี้ไม่ไหวแล้วสินะคะ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางสร้างความสุขและรอยยิ้มไปด้วยกันนะคะ - กุหลาบหนามเงิน