ตอนที่ 3: กลิ่นหอมเย้ายวนใจทั่วหมู่บ้าน

เสียงคีบไม้ฟืนกระแทกเตาอิฐดังปัง! ตามด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์อย่าง "จางซิ่ว잉" ที่ยืนเท้าสะเอวจ้องมองประตูไม้เก่าๆ ของบ้านหลังเล็กปลายหมู่บ้านด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "นังตัวดี! ผ่านมาสามวันแล้วนะ ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าไล่ฉันกลับมาเชียวรึ! คิดว่าแต่งเข้ามาในตระกูลลู่แล้วจะทำตัวเป็นคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อได้เรื่อยๆ หรือไง!" จางซิ่วอิงบ่นพึมพำด้วยความคับแค้นใจ นางตั้งใจจะมาทวงข้าวสารและเนื้อหมูโควตาประจำเดือนของลู่จินเสียหน่อย แต่กลับถูกหลินว่านหลิงสาดน้ำใส่หน้าจนเปียกโชกแถมยังประกาศตัดขาดไม่ยอมให้เงินสักอีแปะเดียวเมื่อวานนี้ ทว่า... ในขณะที่จางซิ่วอิงกำลังเตรียมแผนการจะพาญาติพี่น้องมาพังประตูบ้านในตอนบ่าย จู่ๆ ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดพาเอา "บางสิ่ง" เข้ามาแตะจมูก *ฟุดฟิด... ฟุดฟิด...* จางซิ่วอิงหยุดชะงัก นางสูดลมหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมอะไรกันเนี่ย? ไม่ใช่กลิ่นเหม็นอับของผักต้มเกลือจืดชืดที่บ้านของนางกินทุกวัน แต่เป็นกลิ่นหอมเย้ายวนใจของน้ำมันหมูที่ถูกเจียวจนกรอบ ได้กลิ่นกระเทียมเจียวพริกไทยที่โชยมาเตะจมูก ตามด้วยกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของซอสถั่วเหลืองหมักชั้นดีที่โดนความร้อนจนส่งกลิ่นคาราเมลเตะทะลักออกมาจากหม้อ! "กลิ่น... กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย?" แม่สามีกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาลูบ ไม่ใช่แค่นางคนเดียวที่ได้กลิ่น ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงที่กำลังนั่งผิงไฟหน้าบ้านต่างก็พากันเงยหน้าขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ทุกคนต่างทำจมูกฟุดฟิด หันซ้ายหันขวา มองหาต้นตอของกลิ่นอาหารที่หอมหวลจนกระเพาะอาหารส่งเสียงร้องโครกครากออกมาดังสนั่น ณ บ้านหลังเล็กปลายหมู่บ้าน หลินว่านหลิงกำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ใบหน้าเรียวสวยที่เคยดูเย่อหยิ่งในอดีตบัดนี้เปล่งประกายด้วยความสุข ขณะที่มือเรียวสวยกำลังตวัดตะหลิวผัดเส้นหมี่ในกระทะเหล็กส่งเสียงฉ่าดังสะใจ เส้นหมี่สีขาวนวลคลุกเคล้าด้วยไข่ไก่สีทอง ผักกาดเขียวสดกรอบ และเนื้อหมูสามชั้นติดมันที่นางแอบหยิบออกมาจาก "มิติห้างสรรพสินค้า" ชิ้นหนานุ่มละลายในปาก ถูกผัดจนเข้ากันด้วยเครื่องปรุงรสเลิศรสจากโลกยุคปัจจุบัน กลิ่นหอมฟุ้งกระจายทะลุผนังไม้ไผ่เก่าๆ ออกไปสู่ท้องทุ่งนาอย่างไร้ความปรานี "ภรรยา... กลิ่นหอมเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของลู่จินที่ก้าวเข้ามาในห้องครัว ดวงตาคมกริบของนายหนุ่มนายทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและดุดัน บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบละลาย ยามที่มองแผ่นหลังของภรรยาตัวน้อย เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน ขณะที่สายตาจับจ้องไปที่หม้อซุปกระดูกหมูตุ๋นหัวไชเท้าร้อนๆ ที่กำลังส่งควันกรุ่น หลินว่านหลิงหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ นางจงใจยื่นช้อนกระเบื้องที่ตักน้ำซุปเป่าจนหายร้อนไปจ่อริมฝีปากหนา "ลองชิมดูสิคะพี่จิน ว่าฝีมือภรรยาคนนี้ถูกปากท่านไหม?" ลู่จินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขา ผ่านสมรภูมิรบมาก็มาก แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเท่ากับการถูกภรรยาป้อนอาหารเช่นนี้เลย เขาก้มลงซดน้ำซุปคำนั้นเข้าไป รสชาติกลมกล่อม หอมหวานกระดูกหมูเคี่ยวเคี่ยวกับความเผ็ดร้อนเล็กน้อยของพริกไทยดำกระจายไปทั่วโพรงปาก อร่อยจนแทบน้ำตาไหล "อร่อย... อร่อยมากครับ" ลู่จินตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบมองภรรยาด้วยความรักและเทิดทูนจนแทบคลั่ง "ว่านหลิง... เธอทำอาหารเก่งเกินไปแล้ว เดี๋ยวชาวบ้านแถวนี้คงได้แห่กันมาเคาะประตูบ้านเราแน่ๆ" "ก็ให้พวกเขามาสิคะ" หลินว่านหลิงหัวเราะคิกคัก ดวงตาสุกใสเป็นประกาย "ฉันตั้งใจจะทำให้อร่อยจนคนทั้งหมู่บ้านต้องกลืนน้ำลายเล่นอยู่แล้ว ใครอยากกินต้องเอาของมาแลก หรือไม่ก็... ต้องจ่ายเงินราคาแพงเท่านั้น!" นางไม่ได้พูดเล่น ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ อาหารหอมๆ และอุดมไปด้วยสารอาหารแบบนี้คือ "อาวุธ" ชั้นดีในการสร้างเนื้อสร้างตัว และตบหน้าพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อให้กระอักเลือดเล่น ขณะที่สองสามีภรรยากำลังจัดเตรียมอาหารใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างมีความสุข ด้านนอกรั้วบ้าน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครหลายคนก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุบประตูปึงปังอย่างถือดี "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังว่านหลิง! แกทำอะไรกินกันแน่ ทำไมกลิ่นถึงได้ลอยไปรบกวนบ้านคนอื่นเขาแบบนี้ ออกมาเคลียร์เดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของจางซิ่วอิงแผดลั่นตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายเอื้อมของชาวบ้านอีกหลายคนที่ยืนออกันอยู่เต็มหน้าบ้าน ลู่จินขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มกลับมาเย็นชาทันที เขาก้าวเท้าเตรียมจะออกไปจัดการพวกน่ารำคาญเหล่านั้น แต่หลินว่านหลิงกลับเอื้อมมือเรียวมาคว้าชายเสื้อทหารของเขาไว้เสียก่อน นางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่ทำให้สามีหนุ่มคลั่งรักถึงกับใจกระตุกวูบ "พี่จินใจเย็นก่อนค่ะ... ให้ภรรยาคนนี้ออกไปต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ชุดนี้ด้วยตัวเองดีกว่า รับรองว่ามื้อนี้ เราจะได้ทั้งเงินและได้ทั้งความสะใจกลับมาแบบคูณสองแน่นอนค่ะ!" หลินว่านหลิงวางตะหลิวในมือลง เดินนองหน้าด้วยท่าทางสง่างามราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ก้าวเท้าตรงไปยังประตูบ้าน ท่ามกลางกลิ่นหอมของผัดหมูที่ยังคงโชยตลบอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างท้าทาย และในเสี้ยววินาทีที่สลักไม้ถูกดึงออก ประตูบ้านเปิดกว้างออกเผชิญหน้ากับฝูงชนที่จ้องมองมาด้วยความหิวกระหาย สายตานับสิบคู่ก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นควันหอมกรุ่นที่ลอยออกมาจากด้านหลังของนาง... พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด ที่เพิ่งก้าวแทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้ามาด้านหน้า! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" ด้วยดีเสมอมานะคะ!