กรงทองของมาเฟีย

"ถ้าคิดจะหนี ให้เตรียมโลงศพไว้ล่วงหน้าได้เลย เพราะผมจะถือว่านั่นคือความตั้งใจจะฆ่าตัวตาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคาร์ลอส วาเลนติน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องเพนท์เฮาส์หรูหราแห่งนี้กำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงยืนพิงขอบประตู สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายจดจ้องมองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าล้ำค่าที่เขาเพิ่งได้มาครอง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงเข้าด้วยกัน มือบางจิกเข้าหากันจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อระงับอาการสั่นเทา "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่? เงินเหรอ? พ่อฉันไม่มีทางมีเงินมากมายพอจะชดใช้หนี้ก้อนนั้นให้คุณหรอก" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน เขาเดินก้าวย่างเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ท่วงท่าที่ดูสง่างามทว่าทรงพลังเหมือนเสือที่กำลังย่างกรายเข้าหาเหยื่อที่ไร้ทางสู้ ทุกจังหวะฝีเท้าของเขาที่กระทบพื้นพรมราคาแพงดังสะท้อนก้องในหัวใจของรินรดา "เงินน่ะเหรอ? หึ... สำหรับผม เงินมันก็แค่เศษกระดาษที่พิมพ์ขึ้นมาใหม่ได้เรื่อยๆ" เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงต่ำจนใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพงทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด "แต่สิ่งที่ผมต้องการ... คือของเล่นที่มีชีวิต มีจิตวิญญาณ และที่สำคัญ... ต้องเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว" มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ บังคับให้เธอมองสบตากับดวงตาสีเทาเข้มที่ลึกลับและยากจะหยั่งถึง รินรดาเบนหน้าหนี แต่คาร์ลอสกลับบีบกรามเธอแน่นขึ้นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "มองผม รินรดา อย่าหลบตา" คำสั่งนั้นไม่ใช่การขอร้อง แต่มันคือประกาศิต "นับจากวินาทีนี้ไป ที่นี่คือกรงทองของคุณ ไม่ใช่กรงขัง แต่เป็นสถานที่ที่ผมจะมอบความสุขสมให้คุณจนลืมทางกลับบ้าน... หรือแม้แต่ลืมว่าเคยเป็นใครมาก่อน" รินรดาพยายามผลักอกแกร่งของเขาออก แต่แรงมหาศาลของเขากลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนพยายามผลักกำแพงเหล็ก "คุณมันคนวิปริต! ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ!" คาร์ลอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอแล้วตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้ไปตามกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้ผิวหนังของเธอรู้สึกร้อนผ่าวเหมือนถูกแผดเผา "วิปริตงั้นเหรอ? ผมว่าเป็นความหลงใหลมากกว่า" เขาโน้มริมฝีปากลงมากระซิบที่ข้างใบหู แรงอุ่นร้อนจากลมหายใจทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "รินรดา คุณควรรู้ไว้นะว่าการที่คุณเดินเข้ามาในชีวิตผม มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และการที่คุณออกไป... ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีวันเกิดขึ้นตราบเท่าที่ผมยังไม่อนุญาต" เขาเริ่มไล้ปลายจมูกลงมาตามลำคอระหง ความดิบเถื่อนในสัมผัสนั้นทำให้เธอตัวสั่นสะท้าน เธอรับรู้ได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายคนนี้ มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงจนน่าอึดอัด รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไม่มีวันขึ้นสู่ผิวน้ำได้อีก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง คาร์ลอสหยุดชะงัก แววตาที่เคยฉายแววดิบเถื่อนเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเฉียบขาดในชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวถอยห่างจากรินรดาที่กำลังหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก ประตูห้องถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ เขาก้มหัวให้คาร์ลอสอย่างนอบน้อมก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "นายครับ... มีคนลอบส่งสารนี้มาที่หน้าประตูคฤหาสน์" คาร์ลอสรับซองเอกสารมาเปิดดู สายตาของเขาไล่อ่านข้อความในกระดาษเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่เส้นเลือดที่ขมับจะปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเขามืดมนลงทันทีราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่จะพัดผ่าน เขาขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่แล้วโยนมันลงบนเตียง รินรดาเหลือบมองข้อความที่ปรากฏอยู่บนกระดาษที่ถูกคลี่ออกโดยบังเอิญ หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซอง มันเป็นภาพพ่อของเธอกำลังถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ไม้ในโกดังร้าง และที่มุมภาพมีสัญลักษณ์รูป 'พยัคฆ์คาบดาบ' ซึ่งเป็นตราประจำตัวของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของคาร์ลอส "ดอน โดมินิก..." คาร์ลอสแค่นเสียงลอดไรฟัน รัศมีความอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนในห้องต่างพากันถอยกรูด "มันกล้าแตะต้องของของฉัน... งั้นเหรอ?" เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ราวกับเธอไม่ใช่แค่ของเล่นอีกต่อไป แต่กลายเป็นหมากตัวสำคัญในสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นในไม่ช้า และก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป เขาก็หันมาทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้รินรดารู้สึกราวกับถูกผลักลงเหว "เตรียมตัวให้พร้อมรินรดา... เพราะคืนนี้ เกมล่าชีวิตที่คุณเป็นเดิมพัน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความปรารถนาและอันตรายนี้กับผมนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดาและคาร์ลอสนะครับ