ข้อเสนอเลือด

"เซ็นชื่อของเธอลงไปซะ รินรดา... แล้วเรื่องหนี้ก้อนโตของพ่อเธอจะกลายเป็นเพียงเรื่องตลกที่ลืมทิ้งไว้ในถังขยะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคาร์ลอส วาเลนติน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์หินอ่อน กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งขั้วโลกของชายหนุ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายยังคงจดจ่ออยู่กับเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ รินรดาขบเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด มือที่กำชายกระโปรงเดรสตัวเก่งของเธอแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าหาญที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เธอรู้ดีว่าการก้าวเข้ามาใน 'ถ้ำพยัคฆ์' แห่งนี้ไม่ได้ต่างอะไรกับการเดินเข้าหาความตาย แต่เพื่อปกป้องครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว... เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น "ถ้าฉันเซ็น... สิ่งที่ฉันต้องเสียไป ไม่ใช่แค่เงินจำนวนนั้นใช่ไหมคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น แต่มันกลับแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ คาร์ลอสวางปากกาลงช้าๆ เสียงโลหะกระทบโต๊ะฟังดูเย็นเยียบราวกับเสียงเพชฌฆาตเตรียมลงดาบ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาสีเข้มดุดันคู่นั้นตวัดขึ้นจ้องมองเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงจิตวิญญาณ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "คนฉลาดมักจะถามในสิ่งที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว" เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบก้าวเดินเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับกดดันจนเธอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกล็อกไว้แน่นหนา "เธอเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้... นั่นคือข้อเสนอที่คุ้มค่าสำหรับคนอย่างฉัน รินรดา" เขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ร่างกายสูงโปร่งของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาครอบงำร่างของเธอไว้มิด คาร์ลอสยื่นมือหนาออกมาเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา สายตาของเขาร้อนแรงดั่งเปลวไฟที่เผาผลาญความเยือกเย็นของเขาเองทิ้งไปชั่วขณะ มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายและครอบครอง "คุณมันปีศาจ..." เธอพึมพำ น้ำตาคลอหน่วยด้วยความอัดอั้น "ปีศาจตนนี้แหละ ที่จะปกป้องเธอจากนรกของโดมินิก" เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวแก้มของเธอ "เลือกเอา... จะเป็นของฉันใต้เงาพยัคฆ์นี้ หรือจะปล่อยให้โดมินิกมันขยี้ครอบครัวของเธอจนแหลกคามือภายในคืนนี้" คำพูดของเขาไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นระรัวในอก ความหวาดกลัวเริ่มผสมปนเปไปกับแรงดึงดูดประหลาดที่เขาส่งผ่านมาผ่านการสัมผัสที่คาง เธอไม่เคยรู้จักความรู้สึกนี้มาก่อน... ความรู้สึกที่เหมือนกำลังถูกล่า แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนถูกเชื้อเชิญให้จมดิ่งลงสู่ห้วงลึกที่ไม่อาจถอนตัว คาร์ลอสเลื่อนมือมาโอบรอบเอวบางรั้งร่างเธอให้เข้ามาชิดจนไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอตัวสั่นสะท้าน เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่พร่าต่ำลงไปอีก "เวลาของเธอมีจำกัด รินรดา... ฉันไม่ใช่คนใจดีที่จะรอคอยอะไรนานๆ" ทันใดนั้น เสียงปัง! จากการกระแทกประตูห้องทำงานจากด้านนอกดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับการปรากฏตัวของลูกน้องคนสนิทของคาร์ลอสที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่เคาะประตู "บอสครับ! แย่แล้ว... ทางฝั่งโดมินิกส่งคนบุกเข้ามาในเขตคฤหาสน์ ตอนนี้สถานการณ์เริ่มคุมไม่อยู่แล้วครับ!" คาร์ลอสชะงัก สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับรินรดาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมในทันที เขาละมือออกจากตัวเธอหันไปคว้าปืนพกจากลิ้นชักโต๊ะมาเหน็บไว้ที่เอวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาดุดันที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง "อยู่ที่นี่... อย่าออกไปไหนเด็ดขาด" เขาหันไปสั่งเสียงเข้มก่อนจะหันหลังกลับ แต่แล้วเขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหันราวกับนึกอะไรบางอย่างได้ เขาหันกลับมาประชิดตัวรินรดาอีกครั้งแล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ถ้าฉันกลับมาแล้วเธอไม่อยู่ในห้องนี้... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการทำลายสิ่งที่ฉันต้องการนั้นมีจุดจบอย่างไร" เขากระชากเธอให้เข้าไปใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบสัมผัสกับปากของเธอ ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็วแล้วเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในห้องทำงานที่เงียบงัน แต่แล้ววินาทีนั้นเอง เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่ระเบียงห้องก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าในชุดดำที่พุ่งตัวเข้ามาในห้องด้วยอาวุธครบมือ! รินรดาหวีดร้องอย่างสุดเสียงเมื่อกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกจ่อเข้าที่ขมับของเธอในเสี้ยววินาทีต่อมา และเสียงที่กระซิบข้างหูของเธอไม่ใช่เสียงของคาร์ลอส... แต่เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยและหวาดกลัวที่สุดในชีวิต "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... คุณหนู" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและพร้อมจะติดตามเรื่องราวต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ให้เกียรติอ่านผลงานของภูริศร์ครับ