ศัตรูหัวใจ

“พี่รัน... พี่จริงๆ เหรอคะ?” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะก้าวเท้าไปข้างหน้า ทว่ามือหนาของคาร์ลอสกลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้าย แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดพอที่จะสั่งให้เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาของมาเฟียหนุ่มไม่ได้มองไปที่ ‘พี่ชาย’ ของหญิงสาวในกรงขัง แต่เขากำลังจดจ้องไปยังบุคคลที่สามที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องโถงกว้าง—หญิงสาวในชุดเดรสสีเลือดนกที่ดูคุ้นตาจนน่าใจหาย “มาที่นี่ทำไม... เอเลน่า” ชื่อที่หลุดออกมาจากปากคาร์ลอสทำให้รินรดาชะงัก เธอหันกลับไปมองหญิงสาวคนนั้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยเห็นเพียงในกรอบรูปเก่าๆ ของตระกูลวาเลนตินกำลังคลี่ยิ้มบาง เธอคือคนที่ใครต่อใครต่างร่ำลือว่าเป็น ‘รักแรก’ ที่คาร์ลอสไม่มีวันลืม เอเลน่าก้าวออกมาจากเงามืด ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่ฟังดูเยือกเย็น เธอไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของรินรดา แต่มุ่งตรงไปหาชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในห้องนี้ “ดอนบอกว่าคุณกำลังต้องการความช่วยเหลือ คาร์ลอส” เสียงของเธอหวานทว่าแฝงความร้ายกาจเหมือนยาพิษที่เคลือบน้ำตาล “และดูเหมือนว่า... สิ่งที่เขาเตรียมมาให้คุณ จะทำให้คุณสับสนมากกว่าที่คิดนะคะ” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังถูกกระตุกหนวด “หมากตานี้สกปรกเกินไป ดอนคงสิ้นคิดมากถึงได้เอา ‘คนตาย’ มาล่อหลอกรินรดา” “ฉันไม่ได้ล่อหลอกนะครับ รินรดา” เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากกรงขัง ชายหนุ่มสภาพสะบักสะบอมเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกฉาบด้วยความแค้น “สิบปีที่ผ่านมา... ผมถูกขังอยู่ในนรกที่ดอนเป็นคนสร้างขึ้น เพียงเพราะผมรู้ความลับที่ว่า... ทำไมคาร์ลอสถึงต้องให้คุณมาอยู่ข้างกายเขา” รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง เธอหันไปมองคาร์ลอสที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ออร่ารอบตัวเขาเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่เธอไม่คุ้นเคย มือของเขาที่ยังคงจับแขนเธออยู่เริ่มบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “อย่าฟังสิ่งที่คนตายพูด รินรดา” คาร์ลอสสั่งเสียงต่ำ แต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองเธอ เขากำลังจ้องไปที่เอเลน่าที่ตอนนี้เดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะชิดตัวเขา “ถอยไปเอเลน่า ก่อนที่ฉันจะลืมว่าเราเคยมีความหลังอะไรกัน” “ความหลังเหรอคะ?” เอเลน่าใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามปกเสื้อสูทของคาร์ลอสอย่างถือวิสาสะ เธอหันไปยิ้มให้รินรดาอย่างผู้ชนะ “เธอคงยังไม่รู้อะไรสินะ... ว่าทำไมคาร์ลอสถึงเลือกเธอมาเป็น ‘พันธะ’ แทนที่จะเป็นใครคนอื่น” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาพยายามดึงแขนตัวเองออกแต่คาร์ลอสกลับรวบตัวเธอเข้าไปกอดแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้าที่ข้างหู แต่ถ้อยคำที่กระซิบออกมานั้นกลับเย็นเยียบ “ถ้าเธอเดินไปหาเขา... วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นหน้าพี่ชายตัวเอง เข้าใจไหม?” ความขัดแย้งในใจรินรดาพุ่งสูงถึงขีดสุด หัวใจของเธอถูกฉีกกระชากระหว่างความรักที่กำลังก่อตัวกับความจริงอันน่าหวาดกลัวที่กำลังจะถูกเปิดเผย เธอเงยหน้ามองคาร์ลอส เห็นเพียงความดำมืดในดวงตาคู่นั้นที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้เกินกว่าที่เธอจะคาดเดา “คาร์ลอส... บอกฉันมา” รินรดากระซิบ สั่นสะท้านในอ้อมกอดของเขา “พี่ชายของฉัน... เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องของคุณกันแน่?” คาร์ลอสไม่ตอบ เขาหันไปสบตากับเอเลน่าที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหันมามองดอน โดมินิก ที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับสมุนกลุ่มใหญ่ ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงปลดล็อกปืนพกของคาร์ลอสที่ดังขึ้นกลางความเงียบ “ดอน... แกคิดว่าการเอาตัวหมากตัวนี้มา จะทำให้ฉันยอมสยบงั้นเหรอ?” คาร์ลอสแค่นยิ้ม ดิบเถื่อนและทรงอำนาจ “แกเข้าใจผิดแล้ว... เพราะตั้งแต่แรกที่ฉันเห็นรินรดา ฉันไม่ได้ต้องการแค่พันธะ... แต่ฉันต้องการทำลายทุกอย่างที่แกสร้างมาด้วยมือของฉันเอง!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของดอน ก่อนที่ประตูห้องโถงจะถูกพังเข้ามาด้วยกองกำลังติดอาวุธชุดดำที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน รินรดามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง เมื่อบุคคลที่ก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้ายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้วพร้อมกับพี่ชายของเธอ— ‘อลิสา’ หญิงสาวที่คาร์ลอสเคยพร่ำบอกว่าเธอคือคนที่ทรยศเขาที่สุด อลิสาเดินตรงมาที่คาร์ลอส สายตาเย็นชาของเธอปะทะเข้ากับรินรดา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาพังทลายลงในพริบตา “คาร์ลอส... บอกความจริงเธอไปเถอะ ว่ารินรดาไม่ใช่แค่หมาก... แต่เธอคือ ‘ทายาท’ ของคนที่ฆ่าครอบครัวนายเมื่อสิบปีก่อน!” คาร์ลอสชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นไหว เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความรักที่แสนเร่าร้อนอย่างที่ผ่านมา แต่เป็นความเกลียดชังที่แฝงไปด้วยความรวดร้าวที่รุนแรงกว่าเดิม ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ ภูริศร์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับบทสรุปของความสัมพันธ์ในครั้งนี้ครับ