ความใกล้ชิดที่ไม่มีกำแพง

"ถ้าคุณจะฆ่าฉันเพื่อปิดปาก ก็ทำเสียตอนนี้เลยดีกว่าการขังฉันไว้ในความเงียบที่กดดันแบบนี้ คาร์ลอส" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่ขณะจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีรัตติกาลของชายหนุ่มตรงหน้า ภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพงและกลิ่นกายดุดันของบุรุษเพศ คาร์ลอส วาเลนติน ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือหนาข้างหนึ่งถือแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพัน เขานิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ—เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "คุณคิดว่าผมเลี้ยงคุณไว้เพื่อเป็นเบี้ยล่างอย่างเดียวหรือไง รินรดา?" เขาถามกลับ เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าสั่นประสาท สุภาพบุรุษมาเฟียก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่กลางห้อง "ความเงียบไม่ใช่การขังคุณไว้ แต่มันคือการปกป้อง... หรือคุณไม่รู้ว่าหมาบ้าอย่างดอน โดมินิก มันกำลังควานหา 'หัวใจ' ของผมอยู่ทุกที่" คาร์ลอสหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นกายของเขาราวกับป่าดิบชื้นที่อันตรายและชวนให้ถลำลึก เขาใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางมนขึ้น สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนผ่านผิวหนังของเธอ รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความขัดแย้งในใจของเธอพุ่งพล่าน ระหว่างความหวาดกลัวต่ออดีตที่คอยหลอกหลอน กับความรู้สึกบางอย่างที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางพันธะเถื่อนนี้ "ถ้าคุณมีหัวใจจริง... คุณคงไม่ทำลายครอบครัวของฉันด้วยวิธีสกปรกแบบนั้น" เธอกลั้นใจพูดออกมาจนได้ มือของคาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับเงาสะท้อนของพายุ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับพวงแก้มของหญิงสาว "อยากรู้นักใช่ไหมว่าทำไม?" เขาจงใจกระซิบข้างใบหู แรงกดดันจากกายหนาที่เบียดชิดทำให้รินรดาแทบสิ้นสลายความต้านทาน เขาไม่ได้กักขังเธอด้วยโซ่ตรวน ทว่าเขาขังเธอด้วยสัมผัสที่แฝงไปด้วยความปรารถนาและความแค้นที่ผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก "พ่อคุณไม่ได้ตายเพราะหนี้สินธรรมดา แต่เขาตายเพราะเขาขายข้อมูลของตระกูลวาเลนตินให้ศัตรู... ข้อมูลที่ทำให้คนของผมต้องตายไปสิบกว่าชีวิต คุณอยากจะโทษใคร? โทษผมที่แก้แค้น หรือโทษพ่อของคุณที่ทรยศ?" รินรดาตัวชาดิ่ง ข้อมูลที่ได้รับราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เธอเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา น้ำตาแห่งความอัดอั้นทะลักออกมา เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะด่าทอ แต่ทว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือของคาร์ลอสที่ยังคงลูบไล้กรอบหน้าเธออย่างแผ่วเบา—ด้วยท่าทีที่ขัดแย้งกับคำพูดอันโหดร้าย—กลับทำให้เธอพูดไม่ออก "ไม่จริง... พ่อไม่เคยทำแบบนั้น" "ความจริงมันขมขื่นกว่าที่คุณจินตนาการไว้เสมอ รินรดา" คาร์ลอสถอนหายใจยาว ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น ราวกับจะกักเก็บเธอไว้ไม่ให้สูญหายไปกับพายุแห่งความแค้นนี้ "ผมไม่ได้ต้องการให้คุณยอมจำนนเพราะความกลัว แต่ผมต้องการให้คุณเห็น... เห็นในสิ่งที่ผมต้องเผชิญในทุกๆ วันที่ไม่มีคุณ" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ความดุดันถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดที่รุนแรงจนน่ากลัว คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงจูบซับน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างเบามือ สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความดิบเถื่อนเป็นความโหยหาที่ลึกซึ้ง รินรดาไร้ซึ่งหนทางหนี ร่างกายของเธออ่อนระทวยในอ้อมกอดของปีศาจที่กำลังแสดงมุมเปราะบางให้เห็น ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความใกล้ชิดที่ไร้กำแพงกั้นกำลังจะกลายเป็นเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ คาร์ลอสประคองใบหน้าเธอให้เงยขึ้นสบตา สายตาของเขามีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่ดุดันไม่แพ้เจ้าของ "นายครับ... คนของดอน โดมินิก ลอบเข้ามาในเขตชั้นในได้แล้วครับ มันไม่ได้มาคนเดียว แต่มันจับตัว 'คนสำคัญ' ของคุณมาเป็นตัวประกันด้วย" คาร์ลอสผละออกจากรินรดาทันที นัยน์ตาที่เพิ่งจะอ่อนโยนกลับกลายเป็นสีเลือดแห่งความพิโรธ เขาดึงปืนพกกระบอกประจำกายออกมาจากช่องเก็บของใต้โต๊ะก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบเกินกว่าที่เธอจะเคยเห็นมาก่อน "ลืมทุกคำพูดที่ผมบอกคุณไปซะ รินรดา... คืนนี้เกมมันจบลงแล้ว" เขาหมุนตัวเดินออกไปทิ้งให้เธอเผชิญกับความมืดมิดในห้องเพียงลำพัง ทว่าก่อนที่ประตูจะปิดลง เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจ "อ้อ... แล้วอย่าหวังว่าจะหนีรอด เพราะคนที่ดอนจับมา ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือ 'พี่ชาย' ที่คุณคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่เต็มไปด้วยรอยแผลของพวกเขานะครับ