เงาอดีต

"ถอยไป... อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางความมืดสลัวในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอสที่บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับตู้หนังสือไม้โอ๊กราคาแพง สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าคมสันของคาร์ลอสที่ดูเคร่งขรึมและเย็นเยียบกว่าทุกครั้ง บนโต๊ะทำงานตัวเขื่องนั้นมีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งวางทับด้วยมีดสั้นที่เปื้อนคราบสีแดงเข้ม... กลิ่นอายมรณะที่อบอวลอยู่รอบกายคาร์ลอสในยามนี้ไม่ใช่ความดิบเถื่อนที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือความกระหายเลือดที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากขุมนรก "รินรดา" คาร์ลอสเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาด "กลับไปที่ห้องนอนของเธอเสีย นี่ไม่ใช่ที่สำหรับผู้หญิงอย่างเธอในคืนนี้" "คาร์ลอส... นี่มันเรื่องอะไรกัน? เลือดพวกนี้... คุณไปทำอะไรมา?" เธอฝืนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่ความห่วงใยที่แฝงอยู่ในแววตากลับชัดเจนจนร่างสูงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายของเขาที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นเลือดทำให้อากาศรอบตัวรินรดาราวกับจะขาดห้วง คาร์ลอสใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีเข้มที่ดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย "อย่าได้ถามถึงสิ่งที่เธอไม่ควรรับรู้" เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบสัมผัสกัน "ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์อาจทำให้เธอมีจุดจบที่คาดไม่ถึง รินรดา เธอเป็นสมบัติของฉัน... และฉันไม่อนุญาตให้ใครมาพรากสิ่งที่ฉันรักไปง่ายๆ โดยเฉพาะในเรื่องที่เกี่ยวกับ 'อดีต' ที่ฉันพยายามฝังมันลงดินไปแล้ว" คำว่า 'รัก' ที่เขาหลุดออกมานั้นไม่ได้ฟังดูหวานหู แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง เขากดจูบหนักหน่วงลงบนริมฝีปากเธอ เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงรสสัมผัสแห่งความตึงเครียดและหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยเบาๆ ดังมาจากกล่องโลหะบนโต๊ะทำงาน คาร์ลอสละจากริมฝีปากเธอทันที ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เขาหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู เพียงแค่พริบตาเดียว แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับมีไฟนรกเผาผลาญ "ดอน โดมินิก..." เขาพึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกจนคนฟังหนาวสะท้าน "มันกล้าส่งของขวัญมาถึงในห้องนอนของฉันงั้นรึ" คาร์ลอสผลักรินรดาให้ถอยห่างไปอย่างแรง ก่อนจะคว้าปืนพกกระบอกใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาบรรจุกระสุนด้วยความชำนาญ มือของเขาไม่สั่นแม้แต่น้อย ทว่ารินรดาที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างกลับรู้สึกราวกับหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เธอไม่เข้าใจว่าความแค้นนี้ลึกซึ้งเพียงใด แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าค่ำคืนนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามที่ไม่มีใครได้รับชัยชนะ "คาร์ลอส! คุณจะไปไหน!" เธอตะโกนถามเมื่อเห็นเขาหันหลังเดินไปที่ประตู เขาหยุดกึก แต่ไม่ได้หันกลับมามอง "จำไว้รินรดา หากฉันไม่กลับมาภายในรุ่งสาง จงเปิดเซฟลับหลังรูปภาพใบนั้น หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา แล้วหนีไปให้ไกลที่สุด... อย่าหันหลังกลับมามองเงาของวาเลนตินอีกเป็นอันขาด" เขาก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้ทำตามที่เขาบอกทันที แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่นอกบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนระเบียงห้องทำงานของเขา มันไม่ใช่เงาของคาร์ลอส... ร่างนั้นค่อยๆ เลื่อนหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงกระซิบที่แทรกเข้ามาในโสตประสาทของเธอจนขนลุกซู่ "คาร์ลอส วาเลนติน คงไม่ได้บอกเธอสินะ... ว่าคนรักคนแรกของเขาก็ตายในห้องนี้... ในแบบที่เธอกำลังจะเป็นรายต่อไป" รินรดาหน้าซีดเผือด เมื่อร่างในชุดดำก้าวพ้นเงามืดออกมา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าที่คุ้นตาจากแฟ้มประวัติอาชญากรรมที่เธอเคยเห็นผ่านตา... ดอน โดมินิก ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อมายังขมับของเธออย่างมั่นคง แสงไฟในห้องกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างไปตลอดกาล... และเสียงกระซิบข้างหูของคนแปลกหน้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นนะ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ