ความร้อนแรงบนเรือสำราญ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของโดมินิกฟังดูบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องพักวีไอพีกลางเรือสำราญหรู แผ่นดิสก์สีเงินวาวสะท้อนแสงไฟสลัวในมือของเขา รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีใครบางคนมาบีบคั้นที่กล่องเสียง “ของชิ้นนี้... เดินทางมาไกลจากห้องพักของเธอจนถึงมือฉันได้ยังไงกันนะ รินรดา?” ดอน โดมินิก ขยับก้าวเข้าหาเธอช้าๆ ท่วงท่าองอาจเย่อหยิ่งราวกับราชสีห์ที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อจนมุม รินรดาพยายามถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับประตูห้องที่ล็อคสนิท เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาเหยี้ยมเกรียมของชายตรงหน้า ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่จิตใต้สำนึกสั่งให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้น “มันไม่ใช่ของฉัน” เธอตอบ เสียงของเธอสั่นเครือเพียงเล็กน้อย แต่สายตาจ้องตอบอย่างไม่ลดละ “โกหกได้แนบเนียนดีนี่” โดมินิกโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างกันเพียงลมหายใจกั้น กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงของเขาผสมกับกลิ่นไอทะเลที่โชยมาจากระเบียง ทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “คาร์ลอสคงสอนเธอมาดี... หรือเปล่า?” ก่อนที่มือหยาบกร้านของโดมินิกจะทันได้สัมผัสแก้มเนียนใส ประตูด้านหลังของรินรดาก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าของใครบางคน แรงกระแทกส่งผลให้เธอเซถลาไปข้างหน้า แต่โชคดีที่มีวงแขนแกร่งของ ‘คาร์ลอส วาเลนติน’ คว้าเอวสอบของเธอไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาของคาร์ลอสวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาไม่ได้มองที่รินรดา แต่มองตรงไปที่โดมินิกที่ยังคงถือแผ่นดิสก์อยู่อย่างถือดี “แกวางของชิ้นนั้นลง แล้วไสหัวไปก่อนที่ฉันจะทำให้สมองของแกกลายเป็นปุ๋ยปลาในทะเลนี้” เสียงของคาร์ลอสต่ำพร่า ทว่าแฝงด้วยอำนาจที่ทำให้คนในห้องต้องหยุดชะงัก โดมินิกยิ้มมุมปาก “ของรักของหวงของแก... อยู่ในกำมือฉันแล้ว คาร์ลอส แกจะเอาอะไรมาแลก?” คาร์ลอสไม่ตอบ เขาปล่อยมือจากรินรดาเพียงชั่วครู่ก่อนจะกระชากคอเสื้อของโดมินิกเข้าหาตัวแรงๆ ทั้งคู่ปะทะกันด้วยสายตาที่เชือดเฉือน บรรยากาศเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเดือดพล่าน รินรดาเห็นเพียงเงาของความรุนแรงที่กำลังจะปะทุขึ้น เธอรู้ดีว่าหากคาร์ลอสลงมือตอนนี้ แผนการทั้งหมดของเขาจะพังพินาศ “คาร์ลอส... ไม่นะ” รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว สัมผัสที่มือของเขาทำให้คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันมามองเธอ แววตาดุดันนั้นอ่อนแสงลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความดิบเถื่อนจะกลับมาฉายชัดอีกครั้ง เขาดึงตัวรินรดาเข้าใกล้จนหน้าอกของเธอแนบชิดกับอกกว้างของเขา สัมผัสนี้รุนแรงและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด่นชัด “รินรดา... กลับไปที่ห้องซะ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ผู้หญิงอย่างเธอควรมาเห็น” “ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งคุณ” เธอเถียง กัดริมฝีปากแน่น คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรวบตัวเธอขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ เขาอุ้มเธอตรงไปยังเตียงกว้างกลางห้องแล้วโยนร่างบางลงบนฟูกหนา ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับโดมินิกที่ยังคงยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงประตู “ถ้าแกอยากได้มันนัก ก็เข้ามาเอาสิ” คาร์ลอสประกาศท้าทาย ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม รินรดาคว้าหมอนข้างมาแนบอก หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก เธอไม่รู้เลยว่าการปะทะกันครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร แต่ทว่า... ทันใดนั้น ไฟในห้องทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วลำเรือสำราญ ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกระซิบของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหูของรินรดาก็ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเย็นเฉียบที่ลากผ่านลำคอของเธออย่างแผ่วเบา “เกมนี้... ยังไม่จบหรอกครับที่รัก เพราะคนที่คาร์ลอสไว้ใจที่สุด กำลังจะแทงข้างหลังเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า” กลิ่นคาวเลือดเริ่มโชยมาปะทะจมูก แทนที่กลิ่นไอทะเล... ใครคนหนึ่งในความมืดกำลังจะเปลี่ยนค่ำคืนนี้ให้กลายเป็นนรกบนดิน และสิ่งที่เธอกำลังจะเห็นต่อจากนี้ คือความลับที่คาร์ลอสไม่มีวันให้อภัยเธอได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งสำคัญนี้ไปพร้อมกับภูริศร์นะครับ