คำเตือนจากความตาย

“ปล่อยฉัน!” รินรดาแผดเสียงในลำคอ แรงกระชากจากมือปริศนาที่ปิดปากเธอไว้แน่นนั้นทั้งสากและเย็นเยียบ กลิ่นบุหรี่ราคาถูกผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่รอบตัวจนน่าสะอิดสะเอียน เธอพยายามใช้ศอกกระทุ้งไปด้านหลังสุดแรงเกิด แต่กลับถูกอีกฝ่ายรวบข้อมือไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วบิดไปด้านหลังจนกระดูกแทบหัก “ดื้อด้านสมชื่อ... แต่จำไว้เถอะว่าต่อให้คาร์ลอสจะเก่งกาจแค่ไหน เขาก็ช่วยผู้หญิงที่เขา ‘รัก’ ไม่ได้หรอก ถ้าหล่อนกลายเป็นศพไปเสียก่อน” เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ก่อนที่รินรดาจะรู้สึกถึงปลายเหล็กเย็นเฉียบที่ทาบลงบนลำคอระหง ความคมของมันกรีดผ่านผิวหนังจนสัมผัสได้ถึงหยดเลือดอุ่นที่เริ่มซึมออกมา เธอไม่ได้หวาดกลัวจนไร้สติ ในทางกลับกัน ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัวถึงขีดสุด ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่เงาสะท้อนในกระจกห้องแต่งตัวที่บัดนี้แตกละเอียด แสงไฟกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนสัญญาณเตือนภัยที่กำลังจะมอดดับ เธอตัดสินใจทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงพื้น แล้วสะบัดเท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของมันเต็มแรง เสียงสบถคำหยาบคายดังขึ้นพร้อมกับการคลายแรงรัด รินรดาไม่รอช้า เธอคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะข้างตัวฟาดเข้าที่ศีรษะของชายชุดดำอย่างไม่ลังเล เพล้ง! เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าที่ทรุดลงไป รินรดาหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอหมุนตัวจะวิ่งไปที่ประตู ทว่าเงาที่ดูสูงใหญ่กว่าเดิมกลับปรากฏขึ้นที่หน้าบานประตูเสียก่อน “คิดว่าจะรอดไปได้งั้นหรือ... รินรดา?” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด รินรดาชะงักฝีเท้า ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นดอน โดมินิก ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ในมือของเขามีปืนพกกระบอกเล็กที่ติดตั้งท่อเก็บเสียง “คาร์ลอสไม่อยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเธอหรอกนะ วันนี้... วาเลนตินจะต้องสูญเสียสิ่งที่เขาหวงแหนที่สุดไป” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกพังกระเด็นเข้ามาด้วยแรงมหาศาล คาร์ลอส วาเลนติน พุ่งตัวเข้ามาเหมือนพยัคฆ์ร้ายที่ถูกปลุกจากภวังค์ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาฉายแววฆ่าฟันที่รุนแรงจนแม้แต่โดมินิกยังต้องชะงัก “ใครอนุญาตให้แกแตะต้องของของฉัน” เสียงของคาร์ลอสต่ำลึก สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เขามองผ่านโดมินิกไปที่คอของรินรดา เห็นเลือดสีสดไหลซึมออกมาจากแผลที่ถูกกรีด รัศมีสังหารรอบตัวเขาก็แผ่ขยายออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดต่ำลงอย่างน่าประหลาด “คาร์ลอส!” รินรดาเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอันสั่นเครือ ความอัดอั้นทั้งหมดถูกปลดปล่อยผ่านหยาดน้ำตาที่ไหลริน คาร์ลอสไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่เขากลับเคลื่อนที่เร็วดั่งเงาพยัคฆ์ โดมินิกที่เตรียมจะเหนี่ยวไกกลับถูกเขาพุ่งเข้าใส่และบีบคอจนลอยติดผนัง เสียงกระดูกคอเริ่มประท้วงด้วยความเจ็บปวด คาร์ลอสกดนิ้วลงบนลำคอของศัตรูคู่อาฆาตด้วยความโกรธจัดที่พุ่งถึงขีดสุด “แกทำให้เลือดของเธอไหล... ดอน” คาร์ลอสกระซิบเสียงเหี้ยม “นั่นหมายความว่าชีวิตแกไม่เหลือค่าอะไรอีกแล้ว” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เฟอร์นิเจอร์ในห้องถูกทำลายลงทีละชิ้น รินรดามองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความพร่ามัว ทั้งความตกใจและความเจ็บปวดจากบาดแผลเริ่มรุมเร้า เธอรู้สึกว่าสติของเธอกำลังจะเลือนหายไป ทว่าในจังหวะที่คาร์ลอสกำลังจะปิดบัญชีโดมินิก เสียงหัวเราะที่ฟังดูผิดปกติก็ดังขึ้นจากปากของโดมินิกที่ปากเต็มไปด้วยเลือด “ฆ่าฉันสิ... คาร์ลอส! แต่นั่นจะเปลี่ยนอะไรได้? ดูที่ข้อมือหล่อนสิ!” คาร์ลอสชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบกวาดไปที่ข้อมือของรินรดาที่เขารีบเข้าไปประคองไว้ทันที สิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจเขาสะดุดกึก บนข้อมือขาวเนียนนั้นมีรอยสักลึกลับที่เพิ่งปรากฏขึ้นจากการถูกสารเคมีบางอย่างที่ติดมากับปลายมีดของคนร้ายป้ายทับผิวหนัง มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'The Syndicate' องค์กรลับที่คาร์ลอสพยายามตามล่ามาทั้งชีวิต รินรดามองรอยสักที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงสดด้วยความตื่นตระหนก เธอเงยหน้ามองคาร์ลอสที่บัดนี้แววตาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความสงสัยที่กัดกินจิตใจ “บอกมา... รินรดา” คาร์ลอสกดเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน “เธอเป็นใครกันแน่... และทำไมตรานี้ถึงอยู่บนตัวเธอ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของรินรดาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์ครับ