ความอ่อนโยนที่มาพร้อมความดุดัน

“บอกมา... รินรดา” คาร์ลอสกดเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน “เธอเป็นใครกันแน่... และทำไมตรานี้ถึงอยู่บนตัวเธอ!” ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาไม่ได้สัมผัสเพียงผิวเนื้อ แต่เขากำลังลากไล้ไปตามรอยสักจางๆ บริเวณไหปลาร้าของหญิงสาว ราวกับมันคือแผนที่ขุมทรัพย์ที่สาบสูญ ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืนจ้องเขม็งราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงจิตวิญญาณของคนที่นั่งสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างเขาบนเตียงกว้าง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างหนาที่คร่อมทับอยู่ กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความดุดันแบบมาเฟียทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด เธอรู้ดีว่าหากเปิดเผยความจริง ชีวิตของเธอและครอบครัวจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่การปิดบังชายผู้นี้... ก็เปรียบเสมือนการเดินเข้าหากรงเล็บของพยัคฆ์ด้วยความสมัครใจ “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องตรานี้จริงๆ ค่ะ...” น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าขณะพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่คาร์ลอสกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา “อย่าโกหกฉัน...” เขาโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะสัมผัสกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวหน้าจนเธอขนลุกชัน “ฉันไม่ได้โง่ขนาดที่จะมองไม่ออกว่าตราสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลวอล์คเกอร์' มาอยู่บนตัวผู้หญิงที่ฉันเพิ่งซื้อตัวมาด้วยราคาแสนแพงได้อย่างไร... หรือว่าเธอกำลังทำหน้าที่สายลับให้ดอน โดมินิก!” “ไม่ใช่! ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขา!” รินรดาตวาดกลับด้วยความเหลืออด ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่พุ่งพล่าน คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตัดพ้อแทนความหวาดกลัว เขาไม่ได้คาดหวังคำตอบ แต่ในใจลึกๆ เขากลับหวังให้เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโลกอันเน่าเฟะที่เขากำลังต่อสู้ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างขวางชั่วขณะ ก่อนที่คาร์ลอสจะคลายแรงบีบที่ข้อมือเธอออก เขาถอนหายใจยาว พลันเปลี่ยนท่าทีจากนักล่าเป็นบุรุษผู้มีความลับซ่อนอยู่ภายใน เขาปล่อยมือจากการพันธนาการ เปลี่ยนมาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากที่สั่นไหวของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความดิบเถื่อนกลายเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน “อาบน้ำเสีย” เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนรินรดาตั้งตัวไม่ติด “รอยเลือดจากเหตุการณ์เมื่อเย็นยังติดตัวเธออยู่... ฉันไม่ชอบเห็นเธอในสภาพนี้” รินรดาขมวดคิ้วด้วยความฉงน “คุณ... คุณจะปล่อยฉันไว้แบบนี้หรือคะ?” “ฉันแค่ไม่อยากให้ของเล่นของฉันต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้” เขาผละออกจากร่างของเธอ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางจัดเสื้อเชิ้ตสีดำให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปที่มินิบาร์และรินวิสกี้ใส่แก้ว “คืนนี้เธอพักผ่อนเถอะ ร่างกายเธอยังไม่พร้อมสำหรับการทำความเข้าใจความจริง... แต่จำไว้ว่าฉันไม่ได้ใจดีกับทุกคนเหมือนที่ทำให้เธอในตอนนี้” คาร์ลอสเดินกลับมาพร้อมกับแก้วในมือ เขาโน้มตัวลงนั่งที่ขอบเตียง มืออีกข้างที่ว่างอยู่เชยคางเธอขึ้นมาให้สบตา “อย่าคิดจะหนีไปจากเงื้อมมือของฉัน เพราะนั่นหมายถึงการฆ่าตัวตาย... แต่ถ้าเธอเลือกที่จะซื่อสัตย์กับฉันเพียงคนเดียว บางทีฉันอาจจะปกป้องเธอได้มากกว่าที่เธอคิด” เขาโน้มตัวลงมาประทับจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและความกระหายที่ยากจะอธิบาย รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่คือความอ่อนโยนที่น่ากลัวที่สุด... มันดุดันในความรู้สึกและลึกซึ้งจนเธอไม่อาจหาทางออกได้ ขณะที่คาร์ลอสกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูไม้โอ๊คจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายร่างยักษ์ในชุดสูทสีเทาเข้มรีบก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ” ลูกน้องก้มศีรษะลงต่ำ “คนของเราที่เฝ้าโกดังริมน้ำแจ้งมาว่า... มีคนพบ ‘ตราสัญลักษณ์’ แบบเดียวกับที่รอยสักบนตัวคุณรินรดา บนศพของคนของดอน โดมินิก ที่เพิ่งถูกฆ่าทิ้งเมื่อครู่นี้ครับ!” คาร์ลอสหยุดชะงัก ร่างหนาสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมาใหม่ เขาหันกลับมามองรินรดาที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง ดวงตาคู่นั้นเย็นชาลงดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “ว่าไงนะ...” คาร์ลอสแค่นยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว “ดูท่าทางความลับของเธอจะเริ่มเล่นงานฉันเร็วเกินไปแล้วนะ... รินรดา” ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ เมื่อรินรดาตัดสินใจพูดประโยคที่ทำให้คาร์ลอสถึงกับชะงักค้าง “ถ้าคุณอยากรู้ความจริง... คืนนี้ฉันจะบอกทุกอย่างที่คุณต้องการ แต่หลังจากที่ฉันพูดจบ คุณจะเป็นคนตัดสินเองว่าจะ 'ฆ่า' ฉัน หรือจะให้ฉันเป็นคนช่วยให้คุณรอดพ้นจากนรกขุมนี้!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผม ภูริศร์ นะครับ