การเจรจาเลือด

"ถ้าแกคิดจะข้ามศพฉันไปหาผู้หญิงคนนั้น ก็ลองดูว่ากระสุนนัดไหนจะเจาะกะโหลกแกก่อนกัน คาร์ลอส" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารของดอน โดมินิก ดังสะท้อนอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นซิการ์ราคาแพงและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ คาร์ลอส วาเลนติน ยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง แผ่นหลังกว้างนั้นเหยียดตรงราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจดจ้องเหยื่อ เขาไม่ได้หันกลับไปมองชายสูงวัยผู้กุมอำนาจมืดในดินแดนแห่งนี้ แต่กลับจิบวิสกี้ในแก้วคริสตัลอย่างใจเย็น ราวกับว่าปืนนับสิบกระบอกที่เล็งมายังเขานั้นเป็นเพียงมดปลวก "ดอน โดมินิก... ท่านแก่เกินกว่าจะเล่นเกมไล่จับเด็กๆ แล้วนะครับ" คาร์ลอสหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดุจใบมีดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ท่านเอาตัวรินรดามาเป็นตัวประกัน เพื่อแลกกับอาณาจักรที่ท่านไม่มีปัญญาจะรักษาไว้เอง ผมว่านั่นมันน่าสมเพชเกินไป" ดอน โดมินิกหัวเราะร่วน ก่อนจะผายมือไปยังมุมมืดของห้องที่รินรดานั่งอยู่ ร่างบางของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนสีเงิน สภาพเสื้อผ้าที่ดูมอมแมมแต่ทว่าแววตาของเธอยังคงรุ่มร้อนด้วยแรงพยศ ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิด คาร์ลอสบีบแก้ววิสกี้จนนิ้วมือขึ้นข้อขาว ความเดือดดาลในใจเขากำลังพลุ่งพล่านเหมือนลาวาที่รอวันระเบิด แต่เขารู้ดีว่าหากผลีผลาม รินรดาคือคนที่ต้องรับชะตากรรม เขาจึงเลือกที่จะวางแก้วลงช้าๆ แล้วก้าวเข้าไปหาศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยเธอ แล้วผมจะให้ทางออกที่ดีที่สุดแก่ท่าน" คาร์ลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก "ทางออกงั้นรึ? ความตายของแกเท่านั้นคือทางออก!" ดอน โดมินิกชักปืนขึ้นเล็ง แต่คาร์ลอสไวกว่า เขาพุ่งตัวเข้าประชิด พลิกข้อมือของอีกฝ่ายจนปืนกระเด็นไปคนละทิศทาง ก่อนจะสวนหมัดหนักๆ เข้าที่กรามของมาเฟียเฒ่าจนล้มหงายหลัง เสียงปืนลั่นสนั่นห้อง บอดี้การ์ดของทั้งสองฝ่ายต่างกรูเข้ามาปะทะกันราวกับฝูงหมาป่าที่กำลังแย่งชิงอาณาเขต คาร์ลอสไม่ได้สนใจความโกลาหลเบื้องหลัง เขาพุ่งตรงไปหารินรดาด้วยความเร็วปานสายฟ้า "คาร์ลอส!" รินรดาอุทาน เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความโล่งใจเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขาคว้ามีดสั้นข้างกายขึ้นมาตัดโซ่ที่ล่ามข้อมือเธอออก ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามากอดแน่น สัมผัสจากผิวเนื้อนุ่มภายใต้เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นทำให้คาร์ลอสรู้สึกถึงความโหยหาที่อัดอั้นมานาน เขาเชยคางเธอขึ้น บดจูบลงไปอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน เป็นการปลดปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อนที่กักเก็บไว้ รสชาติความหวานจากริมฝีปากเธอคือสิ่งที่เขาปรารถนาท่ามกลางกลิ่นเลือดและดินปืน "ฉันอยู่นี่แล้ว... ไม่ต้องกลัว" เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสลับกับเสียงคำรามของลูกน้อง เขาพาเธอฝ่าวงล้อมออกไปยังระเบียงด้านหลัง ที่นั่นมีรถสปอร์ตสีดำสนิทจอดรออยู่ คาร์ลอสโยนเธอเข้าไปในรถก่อนจะกระโดดตามเข้าไป ทันทีที่เครื่องยนต์คำราม เขาเหยียบคันเร่งจนจมมิด พาเธอกลับสู่คฤหาสน์ของเขาในเวลาไม่กี่อึดใจ เมื่อถึงห้องนอนใหญ่ คาร์ลอสไม่ได้ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ เขาอุ้มรินรดาไปวางลงบนเตียงกว้าง แววตาของเขาเปลี่ยนจากพยัคฆ์ที่ออกล่า เป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยแรงตัณหา เขาถอดเสื้อนอกออกอย่างเร่งรีบ ก่อนจะโน้มตัวลงทาบทับร่างบางที่กำลังหอบหายใจ "คาร์ลอส... ฉัน..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น คืนนี้เธอเป็นของฉัน และจะไม่มีใครพรากเธอไปได้อีก" เขากดจูบลงที่ซอกคอขาวระหง ลากไล้ปลายลิ้นผ่านจุดชีพจรที่เต้นแรง ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างโหยหาและรุนแรง มือหนาเลื่อนผ่านสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าอารมณ์ของเธอจนสั่นสะท้าน เสียงครางแผ่วเบาของรินรดาเปรียบดั่งน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง เขามอบสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและลึกซึ้ง ราวกับต้องการตีตราจองเธอไว้ใต้เงาของเขาตลอดไป ร่างกายที่สอดประสานเข้าหากันหนักแน่นตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ความเร่าร้อนบนเตียงกว้างกลบความเจ็บปวดจากการต่อสู้ภายนอกจนหมดสิ้น ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับห้วงแห่งความสุข เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ตามมาด้วยเสียงเคาะที่ฟังดูราวกับคำประกาศสงครามครั้งใหม่ "เจ้านายครับ... ข่าวร้าย ดอน โดมินิกไม่ได้มาคนเดียว เขานำกำลังเสริมจากตระกูลพันธมิตรมาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้ว และที่สำคัญ... เขามีคนทรยศจากในกลุ่มของเรานำทางเข้ามาด้วยครับ" คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากรินรดาที่กำลังงุนงง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจถ่านไฟเก่าที่ถูกเขี่ยให้ลุกโชนอีกครั้ง "ใคร?" คาร์ลอสถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ลูกน้องคนสนิทหน้าประตูเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ทั้งคาร์ลอสและรินรดาถึงกับตัวชาไปชั่วขณะ เพราะชื่อนั้นคือคนที่พวกเขาไว้วางใจมากที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภูริศร์