กับดัก

"มาร์คัส... นายกำลังจะบอกฉันว่า คนที่ทรยศหักหลังฉันมากที่สุด คือคนที่ฉันไว้ใจให้ถือปืนยืนหลังฉันมาตลอดสิบปีอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงของคาร์ลอสราบเรียบ ทว่ามันแฝงไปด้วยไอสังหารที่หนาแน่นจนอากาศรอบกายดูจะเย็นเยียบลงทันตา เขานิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม นิ้วเรียวยาวที่เคยลูบไล้ไปตามเส้นผมของรินรดาหยุดกึก แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องมองไปยังความมืดมิดนอกประตูห้องทำงาน รินรดาที่นั่งอยู่บนตักของเขา สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวขึ้นภายใต้สูทเนื้อดีของชายหนุ่ม เธอไม่ได้หวาดกลัวต่อสถานการณ์ตรงหน้าเท่ากับความรู้สึก ‘ว่างเปล่า’ ที่เกิดขึ้นในอก ความไว้วางใจที่เธอเคยมีต่อ ‘เอเลียต’ หัวหน้าการ์ดคนสนิทที่คอยดูแลความปลอดภัยให้เธอมาตลอด กลับกลายเป็นเพียงเศษกระจกที่แตกละเอียด "ครับนายท่าน... กล้องวงจรปิดในโซนเก็บอาวุธถูกตัดสัญญาณไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และเอเลียต... เขากำลังพาคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์ฝั่งตะวันออก" มาร์คัสรายงานเสียงต่ำ คาร์ลอสแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความเอ็นดู มีเพียงความเหี้ยมเกรียมที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เขาหันกลับมามองรินรดาที่กำลังสั่นน้อยๆ มือหนาประคองใบหน้าสวยหวานนั้นไว้ บังคับให้เธอสบตากับเขา "ริน... ฟังผมนะ" เขาเรียกเสียงเข้มแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนที่เก็บไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียว "เข้าห้องนิรภัยไปซะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้างนอก ห้ามออกมาจนกว่าผมจะไปเรียกด้วยตัวเอง เข้าใจไหมครับ?" "แต่คาร์ลอส... คุณจะไปคนเดียวไม่ได้นะคะ... ไม่ใช่สิครับ... คุณจะไปโดยไม่มีฉันได้อย่างไร" เธอพยายามจะค้าน เสียงสั่นเครือแต่แววตามุ่งมั่น คาร์ลอสไม่รอให้เธอพูดจบ เขาโน้มใบหน้าลงไปประกบริมฝีปากบดจูบเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นจูบที่ไม่ได้มีความนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยการยืนยันสถานะความเป็นเจ้าของ และความปรารถนาที่ยากจะดับลง ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้าภายในโพรงปาก ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่ตรงริมฝีปากเธอ ก่อนจะผละออกอย่างแสนเสียดาย "นี่คือคำสั่ง ไม่ใช่การขอร้อง" เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะผลักร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วก้าวออกไปจากห้องทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ... ทว่า เมื่อรินรดากำลังจะก้าวเท้าไปยังทางเชื่อมห้องนิรภัย แสงไฟในโถงทางเดินกลับดับพรึ่บลงเหลือเพียงความมืดมิด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยย่างกรายเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่เธอจำได้แม่นยำ "ไม่คิดเลยว่าคาร์ลอสจะกล้าทิ้ง 'ของรัก' ไว้ตามลำพังแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น รินรดาชะงักกึก หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก เมื่อหันกลับไปเธอก็พบกับชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ เขายืนพิงกำแพงอยู่ใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามาเพียงรำไร เอเลียต... ชายที่เธอเคยเชื่อใจที่สุด "เอเลียต... คุณทำแบบนี้ทำไม?" เธอถามเสียงสั่น ร่างกายพยายามถอยห่าง แต่เอเลียตกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายของเขาที่เคยดูปลอดภัย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกสะอิดสะเอียน "ทำไมเหรอครับรินรดา? ก็เพราะคาร์ลอส วาเลนติน มันไม่เคยเห็นค่าใครนอกจากตัวเองไงล่ะ วันนี้ผมไม่ได้มาเพื่อฆ่าคุณ แต่ผมมาเพื่อพาคุณไป... ไปยังที่ที่คาร์ลอสไม่มีวันตามหาได้" เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้รินรดารู้สึกเจ็บแปลบ เธอพยายามดิ้นรนแต่เขากลับดึงร่างเธอเข้ามาชิดแนบอก กระซิบถ้อยคำที่ทำให้เธอต้องตัวชา "อย่าขัดขืนให้เหนื่อยเลยครับ เพราะถ้าคาร์ลอสมาเห็นเราในท่านี้... เขาอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าคุณยินยอมพร้อมใจที่จะไปกับผมก็ได้ จริงไหม?" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนนัดแรกก็ดังสนั่นมาจากทางด้านนอกคฤหาสน์ เอเลียตไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้กุมชัยชนะ "ได้เวลาเปลี่ยนตัวผู้คุมแล้วครับรินรดา" เขากระชากแขนเธอให้เดินตามไปอย่างบังคับ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดข้างหลังพวกเขา เป็นเสียงปลดล็อกเซฟตี้ปืนที่เงียบเชียบแต่ทรงพลังจนทุกคนต้องหยุดนิ่ง "ปล่อยมือจากเมียฉัน... เอเลียต" เสียงของคาร์ลอสดังขึ้นจากมุมมืด ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธครบมือ แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างตรงหน้าให้เป็นเถ้าถ่าน ทว่าในวินาทีนั้นเอง เอเลียตกลับหัวเราะร่า พร้อมกับดึงตัวรินรดาไปบังไว้ด้านหน้า กระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ขมับของเธอทันที "ถ้าอยากได้คืน ก็วางอาวุธซะคาร์ลอส... แล้วก้มลงกราบเท้าฉัน เดี๋ยวนี้!" คาร์ลอสนิ่งไป ลมหายใจของเขาหนักหน่วง แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่รินรดาที่กำลังสบตาเขาทั้งน้ำตา ในขณะที่นอกหน้าต่าง เสียงเฮลิคอปเตอร์จำนวนมหาศาลเริ่มดังกระหึ่มขึ้น พร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์ที่ส่องกราดเข้ามาในห้อง นี่ไม่ใช่แค่การทรยศของคนใน... แต่มันคือการวางแผนล้อมจับครั้งใหญ่ที่คาร์ลอสเองก็ไม่คาดคิด ภูริศร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่บีบคั้นนะครับ