วินาทีเฉียดตาย

“หมอบลง!” เสียงคำรามต่ำของคาร์ลอสขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงกระจกบานใหญ่ที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะจากกระสุนปืนกลหนักที่สาดเข้ามาจากเฮลิคอปเตอร์ภายนอกทำให้ห้องทำงานหรูหรากลายเป็นเศษซากในพริบตา รินรดารู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลจากมือหนาของชายหนุ่มที่เหวี่ยงร่างของเธอไปหลบหลังโต๊ะทำงานหินอ่อนหนาหนัก ความเย็นเยียบของพื้นหินปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง คาร์ลอสไม่ได้เสียเวลาโอดครวญแม้แต่นิดเดียว เขาดึงปืนพกคู่กายจากซองใต้เสื้อสูทขึ้นมา มือของเขาหนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาของเขาที่เคยมีความปรารถนาซ่อนเร้น บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาของพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้ใดก็ตามที่กล้าหยามถิ่นของเขา “ดอน โดมินิก…” คาร์ลอสพึมพำชื่อศัตรูออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “คาร์ลอส… พวกมันมากันกี่คน?” รินรดาถามด้วยเสียงสั่นเครือ มือของเธอเกาะชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นดินปืนที่เริ่มโชยมาในอากาศทำให้สัญชาตญาณเอาตัวรอดของเธอกรีดร้อง “มากพอที่จะทำให้คืนนี้กลายเป็นนรก” เขาหันมาสบตาเธอ วินาทีนั้นความดุดันในดวงตาคมกริบคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิด “ฟังผมนะรินรดา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าปล่อยมือจากผม… ต่อให้ผมต้องแลกด้วยชีวิต ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องตัวคุณ” ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรต่อ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นที่ผนังด้านหลัง เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บรรยากาศแห่งความตายเข้ามาเยือนใกล้เสียจนรินรดาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวราวกับกลองรบ ในจังหวะที่ควันเริ่มจางลง ร่างสูงกำยำของชายกลุ่มหนึ่งในชุดคอมแบทสีดำสนิทบุกเข้ามาผ่านช่องโหว่ของผนัง คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประหนึ่งพยัคฆ์ที่ถูกปลุกจากภวังค์ เขาเหนี่ยวไกปืนอย่างแม่นยำ ทุกวิถีที่เขาส่งไปคือความตายของฝ่ายตรงข้าม ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเขางดงามและรุนแรงราวกับศิลปะการฆ่า รินรดาขยับตัวตามเขาอย่างระมัดระวัง ความร้อนจากร่างกายของคาร์ลอสที่แผ่ออกมาผ่านแผ่นหลังกว้างของเขากลายเป็นที่พึ่งเดียวของเธอท่ามกลางวิกฤตนี้ ในช่วงเวลาเฉียดตาย แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่กลับทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ราวกับว่ายิ่งใกล้ความตายเท่าใด สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์ที่โหยหาการยึดเหนี่ยวก็ยิ่งโหมกระพือ คาร์ลอสคว้าเอวบางของเธอไว้แน่นก่อนจะหลบเข้ามุมเสา ขณะที่กระสุนเฉียดผ่านไหล่เขาไปเพียงนิด “ริน… ผมต้องการให้คุณไปที่ชั้นใต้ดินทางลับ มันมีรถจี๊ปเตรียมไว้ที่นั่น…” “แล้วคุณล่ะ?” รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอกังวานไปด้วยความกังวล เขาสบตาเธอ ลมหายใจหนักหน่วงเป่ารดหน้าผากมน “ผมต้องปิดเกมนี้ให้จบ ถ้าผมไม่ฆ่ามันวันนี้ มันจะกลับมาล่าเราไม่สิ้นสุด” เขาโน้มใบหน้าลงมา ประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการอำลาและการให้คำมั่นสัญญา รสสัมผัสที่ปนเปไปด้วยความดิบเถื่อนทำให้รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดลอย เธอตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความโหยหา มือเรียวเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันกันท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไม่ขาดสาย ความรู้สึกเร่าร้อนในอกมันขยายตัวจนแทบจะระเบิดออก แม้ในวินาทีที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของความตาย ความต้องการในตัวเขากลับปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง คาร์ลอสผละออกช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท “ไปเสีย! แล้วรอผมที่จุดนัดพบ!” เขาผลักเธอให้วิ่งไปตามเส้นทางที่เขากำหนด ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่กำลังดาหน้าเข้ามา คาร์ลอสสู้เหมือนปีศาจ เลือดสีแดงฉานซึมออกมาจากบาดแผลที่ต้นแขน แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงไล่ล่าเหล่าสมุนของโดมินิกด้วยความเหี้ยมเกรียม รินรดาวิ่งสุดแรงเกิดลงไปยังชั้นใต้ดิน เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปตามทางเดินมืดมิด ทว่าเมื่อเธอมาถึงรถจี๊ปที่จอดรออยู่ เธอกลับต้องหยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทอีกคนยืนพิงรถรออยู่ก่อนแล้ว แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเหนือหัวทำให้เห็นใบหน้าของคนคนนั้นได้อย่างชัดเจน “มาที่นี่ได้เร็วกว่าที่คิดนะ… แม่นกน้อย” เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นจาก ดอน โดมินิก ที่ยืนควงปืนในมืออย่างใจเย็น รินรดาชะงักกึก ความหวังที่เคยพุ่งพล่านในอกดับวูบลงทันที เมื่อเงาของศัตรูตัวฉกาจทอดทับร่างของเธอไว้ “คาร์ลอสกำลังจะตายอยู่ข้างบนนั่น และเขากำลังจะได้เห็นว่า… การสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไป มันทรมานกว่าความตายเสียอีก” โดมินิกก้าวเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเธอแข็งตัว ก่อนที่เขาจะกระชากแขนของเธอไว้แน่นจนรินรดาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด โดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะหันไปดูว่าเบื้องหลังทางเดินนั้น คาร์ลอสกำลังเดินโซซัดโซเซมาหาเธอด้วยร่างกายที่อาบไปด้วยเลือด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนในคืนนี้ของภูริศร์นะครับ