บาดแผลที่ได้รับ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปกับไอฝนหลังม่านหน้าต่างห้องทำงานที่คาร์ลอสใช้เป็นฐานที่มั่นชั่วคราว มันทำให้บรรยากาศภายในห้องดูหนักอึ้งราวกับอากาศกำลังจะหมดไปจากปอด รินรดายืนนิ่งงันอยู่หน้าโซฟาหนังตัวยาว มือไม้สั่นเทาขณะมองแผ่นหลังกว้างของชายผู้ที่ขึ้นชื่อว่าไร้ความปราณี แต่ในเวลานี้เขากำลังหอบหายใจรวยรินหลังจากที่เพิ่งพาเธอหนีพ้นจากเงื้อมมือของดอน โดมินิกมาได้อย่างหวุดหวิด "อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าเอ่ยขึ้นโดยที่เขาไม่ได้หันมามอง "มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ทั้งที่จริง... แผลแค่นี้มันไม่ได้ทำให้พยัคฆ์อย่างผมสิ้นลายหรอก" คาร์ลอสพยายามพยุงตัวนั่งลงบนโซฟา ความเจ็บปวดจากการถูกคมกระสุนเฉี่ยวเข้าที่ชายโครงขวาส่งผลให้กล้ามเนื้อแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสักพยัคฆ์ขดเกร็ง รินรดาไม่รอช้า เธอรีบทรุดตัวลงข้างๆ เขา ความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดพังทลายลงในวินาทีที่เห็นคราบเลือดสีเข้มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงจนกลายเป็นสีสนิม "คุณมันบ้า... ทำไมต้องเอาตัวมาบังไว้ด้วย" เธอตัดพ้อ เสียงสั่นเครือ มือเรียวบางเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเขาด้วยความลนลาน "ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไง... คนใจร้ายอย่างคุณ ใครจะอนุญาตให้ตายกัน" "หึ... ก็ดีแล้วไง" คาร์ลอสแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ถ้าผมตาย คุณก็จะได้เป็นอิสระจากพันธะเถื่อนๆ ของผมเสียที ไม่ดีหรือไงริน?" รินรดาหยุดชะงัก สายตาสบเข้ากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่แฝงความนัยบางอย่างเกินกว่าที่เธอจะตีความได้ ในวินาทีนั้นความกังวลเปลี่ยนแปรเป็นความรุ่มร้อนที่จู่โจมหัวใจ เธอไม่ได้ต้องการอิสระ... เธอต้องการเขา "อย่าพูดแบบนั้นอีก" เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตของเขาออก เผยให้เห็นรอยแผลสดที่น่าหวาดเสียว เลือดที่ยังคงไหลซึมออกมาทำให้เธอหน้าซีด แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นอายกายผู้ชายที่อบอวลอยู่รอบตัวเขากลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายเธอให้ตื่นขึ้น รินรดาจัดการทำความสะอาดแผลด้วยความเบามือที่สุด ทว่าทุกสัมผัสของสำลีที่แตะลงบนผิวเนื้อแน่นตึงของเขากลับเปรียบเสมือนการกรีดลากความต้องการ คาร์ลอสสูดปากครางต่ำเมื่อแอลกอฮอล์สัมผัสแผล เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งใจปรนนิบัติเขาด้วยสายตาร้อนแรงราวกับจะกลืนกิน "คุณรู้ไหมริน... ความเจ็บปวดมันทำให้คนเราต้องการอะไรบางอย่างมาบรรเทา" คาร์ลอสกระซิบชิดใบหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มจนเธอขนลุกชัน "และตอนนี้... ร่างกายผมมันเรียกร้องหาคุณจนแทบบ้า" ไม่รอคำตอบ คาร์ลอสโน้มตัวลงไปประกบริมฝีปากจูบเธออย่างหิวกระหาย รสจูบที่เริ่มจากความนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและรุนแรงราวกับพายุที่พัดโหมกระหน่ำ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน มือหนาที่เคยอ่อนแรงกลับเปลี่ยนมาเชยคางเธอไว้แน่น บังคับให้เธอรับสัมผัสที่ซาบซ่านนั้นอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามสรีระของเธอนั้นช่างหนักแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของ รินรดารู้สึกเหมือนกายของเธอถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่เขาสร้างขึ้น เธอสนองตอบเขาด้วยการขยุ้มกลุ่มผมหนาของเขาแน่น แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้น แม้ความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ตรงชายโครง แต่คาร์ลอสกลับใช้ความปรารถนาข่มความเจ็บจนหมดสิ้น เขาพลิกตัวเธอนอนลงใต้ร่างอย่างชำนาญ การเคลื่อนไหวของเขาทรงพลังและดุดันราวกับพยัคฆ์ที่กำลังขย้ำเหยื่ออันเป็นที่รัก รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสที่เขามอบให้ ความสุขสมที่สอดประสานกันนั้นรุนแรงและลึกซึ้งจนเธอแทบขาดใจ ทุกจังหวะการขยับไหวคือการตอกย้ำพันธะระหว่างกันให้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าโซ่ตรวนใดๆ คาร์ลอสคำรามในลำคอเมื่ออารมณ์ใกล้แตะขอบฟ้า เขาจ้องมองใบหน้าเว้าวอนของหญิงสาวใต้ร่างด้วยความหลงใหล ก่อนจะโถมแรงทั้งหมดเข้าใส่เป็นครั้งสุดท้าย ท่ามกลางเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและการสั่นสะท้านของร่างกายที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้เงาแห่งความตายที่ยังไม่จางหาย ...ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันหลังพายุอารมณ์สงบลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจของรินรดาตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม "นายครับ... ลูกน้องของดอน โดมินิก ตามมาถึงหน้าตึกแล้วครับ และที่สำคัญ... ดูเหมือนมันจะไม่ได้มาแค่ตัวเดียว แต่มันพาสิ่งที่น่าจะทำให้ท่าน 'เจ็บปวด' ยิ่งกว่ากระสุนนัดนั้นมาด้วยครับ" คาร์ลอสลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเย็นเยียบ เขาคว้าเสื้อขึ้นมาสวมทั้งที่เลือดเริ่มซึมออกมาอีกครั้ง รินรดามองดูร่างสูงสง่านั้นที่กำลังก้าวเดินไปหาความตายด้วยความหวาดหวั่น ก่อนที่เสียงปืนหนึ่งนัดจะดังขึ้นจากหน้าประตูพร้อมกับการพังทลายของบานประตูที่ถูกถีบเข้าหาอย่างจัง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนในคืนนี้ของภูริศร์นะครับ