รอยประทับ

"ถ้ามันแตะต้องน้องสาวผมแม้แต่ปลายเล็บ รินรดา... ผมจะทำให้มันรู้ว่าการตายอย่างรวดเร็วมันเป็นของขวัญที่หรูหราเกินไปสำหรับพวกมัน" เสียงของคาร์ลอสต่ำพร่าและสั่นสะเทือนด้วยอำนาจมืด เขาบีบข้อมือของหญิงสาวแน่นจนขึ้นรอยแดง มิใช่ด้วยความเกลียดชัง แต่ด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนหาที่ลงไม่ได้ ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพงและกลิ่นกายดุดันของบุรุษเพศ บรรยากาศดูจะเบาบางลงเมื่อคาร์ลอสลากร่างของรินรดามาประชิดตัว แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอกลายเป็นกรงขังที่ไม่มีใครยอมถอย รินรดาสบตาสีเข้มที่ดั่งพายุหมุนของเขา ความกลัวในใจเธอกำลังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยามได้ เธอเห็นความเปราะบางบางอย่างซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น—ความเปราะบางที่มาพร้อมกับการครอบครอง "คุณจะทำอะไรคะคาร์ลอส... คุณจะลงที่ฉันหรือเปล่า?" เธอถามเสียงสั่น แต่สายตาไม่เคยหลบหลีก คาร์ลอสเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น เขาปล่อยข้อมือเธอแล้วเปลี่ยนมาใช้นิ้วเรียวยาวสากระคายกรีดไล้ตามแนวกรามของเธออย่างเชื่องช้า "ลงที่เธอ? ไม่หรอกรินรดา ผมมีวิธีที่ดีกว่านั้นสำหรับการแสดงความเป็นเจ้าของ ในเวลาที่ศัตรูกำลังรุกคืบเข้ามาใกล้หัวใจของผมแบบนี้" มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นต้นคอเธอเบาๆ ก่อนจะกระชากร่างเธอให้ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอถูกกลบด้วยกลิ่นอายมาเฟียของเขาจนหมดสิ้น รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อคาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน "โดมินิกคิดว่ามันพรากสิ่งที่สำคัญที่สุดของผมไปได้ง่ายๆ งั้นหรือ..." คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ขนอ่อนบนกายของเธอตั้งชัน "มันพรากได้แค่คน แต่มันไม่มีวันพราก 'รอยประทับ' ที่ผมจะฝากไว้บนตัวเธอได้" เขาไม่รอช้า ฝ่ามือใหญ่รวบข้อมือเธอไพล่ไปด้านหลังด้วยมือเดียว ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน สัมผัสที่ไร้ความปรานีแต่เต็มไปด้วยความหิวกระหายทำให้รินรดาต้องแหงนหน้าขึ้น ร่างกายเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเขากดริมฝีปากลงบนผิวเนื้ออย่างหนักหน่วง ราวกับกำลังประทับตราตีเหล็กเพื่อประกาศอาณาเขต "คาร์ลอส... มันเจ็บ..." เธอครางเสียงแผ่ว "เจ็บสิ... เจ็บเพื่อให้เธอจำว่าตอนนี้ใครที่เป็นเจ้าของชีวิตเธอ" เขาผละออกมาจ้องมองรอยสีแดงจางๆ ที่ทิ้งไว้บนลำคอระหง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความปรารถนาที่มืดดำ "ในเมื่อโดมินิกอยากเล่นเกมเลือด ผมก็จะเป็นคนเขียนกฎกติกาใหม่เอง... และเธอนั่นแหละที่จะต้องเป็นของเดิมพันที่มีค่าที่สุด" คาร์ลอสคว้ามีดพับเล่มเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา รินรดาสะดุ้งสุดตัว ทว่าเขากลับเพียงแค่กรีดปลายมีดผ่านอากาศก่อนจะกอดรัดเธอไว้แน่นขึ้น เขาก้มลงกัดที่ติ่งหูเธอเบาๆ จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว "รินรดา..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที "คืนนี้อย่าไปไหน ผมไม่อยากเห็นเธอคลาดสายตาไปแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าโดมินิกอยากได้ชีวิตน้องสาวผม มันก็ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่มันรัก... ส่วนเธอ หน้าที่ของเธอคือการอยู่ที่นี่ ให้ผมได้ตรวจสอบว่ารอยประทับพวกนี้จะยังคงอยู่ดีไหมเมื่อแสงอาทิตย์ขึ้น" รินรดาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง มืดมิดและไร้ทางออก ราวกับชีวิตของเธอได้ถูกตีตราประทับตราด้วยมือของผู้ชายคนนี้ไปตลอดกาล แต่ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและกระวนกระวายผิดปกติ คาร์ลอสหยุดชะงัก ทันใดนั้น เขาก็ปล่อยรินรดาแล้วเดินไปกระชากประตูเปิดออก ลูกน้องคนหนึ่งยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า ใบหน้ามีรอยเลือดเปรอะเปื้อน "นายครับ... เรื่องไม่ดีแล้วครับ มันไม่ได้ส่งคนมาลักพาตัวน้องสาวนายไปเพียงอย่างเดียว แต่มัน... มันเพิ่งส่งกล่องพัสดุมาที่หน้าคฤหาสน์" คาร์ลอสขมวดคิ้วแน่น "ข้างในนั้นคืออะไร?" ลูกน้องหน้าซีดเผือดก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคาร์ลอสแข็งตัว "มันส่ง... แหวนแต่งงานของนายที่น้องสาวคุณใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา... พร้อมกับรูปถ่ายที่บอกว่า ถ้าอยากได้ตัวคืน ต้องแลกด้วยชีวิตของ 'ผู้หญิงที่อยู่กับคุณในห้องนี้' ภายในเที่ยงคืนวันนี้ครับ" คาร์ลอสค่อยๆ หันกลับมามองรินรดา สายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความปรารถนาอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้าให้แหลกคามือ เขาก้าวเข้าหารินรดาช้าๆ ในขณะที่เงาดำของเขาทาบทับร่างของเธอจนมิด "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะไม่ได้มีแค่ตัวละครที่น่ารำคาญแล้วนะรินรดา" เขาแสยะยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "แต่มันคือการตัดสินใจครั้งสุดท้าย... ระหว่างเลือดเนื้อเชื้อไขของผม กับผู้หญิงที่เพิ่งจะถูกผมตีตราเป็นเจ้าของ... เธอคิดว่าผมควรจะเลือกใคร?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ภูริศร์