รสสัมผัสแห่งความเจ็บปวด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมากับอากาศธาตุในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอสไม่ใช่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด แต่มันคือความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ซึ่งยืนหันหลังให้เธอต่างหาก รินรดารู้สึกเหมือนปอดของเธอถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ข่าวเรื่องบ้านที่พังทลายลงมาเป็นเพียงเถ้าถ่านยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท พ่อกับแม่... คนที่เธอรักที่สุดในโลกหายไปแล้วจริงๆ หรือ? "นั่นคือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการทรยศไงครับ รินรดา" คาร์ลอสหมุนตัวกลับมา น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนผิวหนัง ดวงตาสีเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรจ้องมองมาที่เธอโดยไร้ซึ่งความปรานี รินรดาสั่นเทิ้ม เธอพยายามก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักจนไม่มีทางหนี "คุณมันปีศาจ... คาร์ลอส คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ ในเมื่อคนพวกนั้นไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจสกปรกของคุณเลยด้วยซ้ำ!" "ผมไม่ได้ทำเพื่อธุรกิจ" เขาขยับกายเข้ามาใกล้ จนเงาร่างกำยำบดบังแสงไฟสลัวในห้องจนมิด กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของชายหนุ่มเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเธอ "ผมทำเพื่อสั่งสอนให้เธอรู้ว่า... โลกที่เธอต้องอยู่นับจากนี้ ไม่มีพื้นที่เหลือให้ความไร้เดียงสาหรอก" มือหนาของเขากระชากต้นคอเธอเข้าหาตัวอย่างแรง ไม่ใช่เพื่อทารุณกรรม แต่เพื่อบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา แรงบีบที่ซอกคอทำเอาเธอตัวสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นแรงดึงดูดประหลาดที่คาร์ลอสมักจะสร้างขึ้นรอบตัวเขาเสมอ "ร้องไห้สิ" เขาบัญชา เสียงของเขาต่ำลึกจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ร้องไห้ออกมาให้หมดในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... หรือที่ที่คุณคิดว่าปลอดภัยที่สุดตรงนี้" "ฉันไม่... ฮึก... ไม่ต้องการความเมตตาจากคุณ" รินรดาเค้นเสียงตอบแม้ลำคอจะตีบตัน คาร์ลอสเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น แต่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย เขาดึงรั้งเธอเข้าหาตัวจนช่องว่างระหว่างทั้งสองหายไป ร่างนุ่มนิ่มของรินรดาปะทะกับแผงอกแข็งแกร่งดุจกำแพงหิน ความรู้สึกดิบเถื่อนเริ่มก่อตัวขึ้นในบรรยากาศ เขาใช้นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้ไปตามริมฝีปากที่สั่นระริกของเธออย่างเชื่องช้า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน "ความเจ็บปวดคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีชีวิตรอดนะรินรดา" เขาพึมพำเบาๆ ราวกับจะร่ายมนตร์สะกด "และคืนนี้ ผมจะเป็นคนสอนบทเรียนนั้นให้เธอเอง... บทเรียนที่เธอจะไม่มีวันลืมไปจนวันตาย" เขากระชากชุดเดรสเนื้อบางของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านอยู่ภายใต้สายตาหิวกระหาย คาร์ลอสไม่ได้รีบร้อน เขาสัมผัสเธอเหมือนนักล่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อที่ติดบ่วง แรงบีบเค้นที่หัวไหล่และสะโพกทำให้รินรดาต้องเผลอครางออกมาด้วยความเจ็บปวดปนกับความสับสนที่เริ่มปั่นป่วนอยู่ในกาย "มองตาผม" เขาคำรามสั่งขณะผลักเธอกระแทกกับผนังห้อง แรงปะทะนั้นรุนแรงจนเธอแทบจุก แต่สัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้ากลับจุดไฟในใจเธอให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ รินรดาเกลียดตัวเองที่ตอบสนองต่อแรงอารมณ์นี้ เธอเกลียดเขา แต่ร่างกายเธอกลับทรยศความรู้สึกนั้นด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสจากเขา "อย่า..." เธออ้อนวอน แววตาสั่นไหวเหมือนลูกกวางที่กำลังจะถูกขย้ำ "หยุดเดี๋ยวนี้..." "คำว่าหยุดของเธอมันไม่มีความหมายอะไรในกรงของผมหรอก" คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู ก่อนจะขบเม้มเบาๆ จนเธอสะดุ้งสุดตัว มือของเขาเลื่อนต่ำลงไปหาจุดที่อ่อนไหวที่สุด ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่ถูกฝังลึกภายใต้ความหวาดกลัวให้ตื่นขึ้น ท่ามกลางเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและกลิ่นอายความใคร่ที่คละคลุ้ง รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดำดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดที่ชื่อว่าคาร์ลอส วาเลนติน เธอรู้ดีว่าหากก้าวข้ามเส้นนี้ไป เธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก... และเมื่อเขากดริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รสสัมผัสแห่งความเจ็บปวดที่ผสมปนเปไปกับความหวามไหวก็ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอแตกกระเจิงจนไม่เหลือชิ้นดี ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแว่วมาจากโทรศัพท์สื่อสารบนโต๊ะทำงานของคาร์ลอสก็ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก ชายหนุ่มชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลกลายเป็นความเหี้ยมเกรียมในชั่วพริบตา เขารีบผละออกจากเธอและหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาอ่านข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่ตัวอักษร ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "โดมินิกไม่ได้แค่เผาบ้าน... แต่มันส่งคนมาลักพาตัว 'น้องสาวแท้ๆ' ของผมไปในขณะที่ผมกำลังอยู่กับเธอที่นี่" เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เดือดดาลราวกับจะเผาทำลายทุกอย่าง "ดูเหมือนว่าเกมนี้จะมีตัวละครโผล่มาสร้างความวุ่นวายมากกว่าที่ผมคิดนะ รินรดา... และคราวนี้ พวกมันไม่ได้มาแค่เพื่อขู่ แต่มันมาเพื่อปิดบัญชีเลือด!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนในครั้งนี้ครับ