กฎข้อแรกคือห้ามขัดขืน

"ของขวัญชิ้นนี้... โดมินิกเลือกมาได้ถูกใจผมจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ คาร์ลอส วาเลนติน ก้าวเท้าหนักแน่นเข้าหาหญิงสาวที่ถูกมัดมือไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ กลางคลังสินค้าโซน C กลิ่นอายของความตายและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่ว แต่ทว่าสิ่งที่คาร์ลอสสนใจในนาทีนี้ กลับเป็นเพียงใบหน้าซีดเผือดแต่ทว่านัยน์ตาเต็มไปด้วยความพยศของรินรดา "ปล่อยฉันไปเถอะ... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรกับธุรกิจสกปรกของพวกคุณทั้งนั้น" รินรดาเค้นเสียงตอบ มือที่ถูกมัดสั่นเทาแต่เธอก็พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเธอ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของหญิงสาว นิ้วเรียวยาวแข็งกระด้างราวกับเหล็กกล้าเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา "คำว่า 'ไม่รู้' เป็นคำพูดที่น่าเบื่อที่สุดที่ผมเคยได้ยิน... ดอน โดมินิกส่งเธอมาเพื่อเป็นเครื่องบูชายัญ และกฎข้อแรกของที่นี่คือ 'ห้ามขัดขืน' ไม่ว่าจะเป็นคำสั่ง หรือ... ร่างกายของเธอ" เขากระชากผ้าผูกมือของเธอออกด้วยแรงมหาศาล รินรดาอาศัยจังหวะที่เขาลดการป้องกันตบเข้าที่ใบหน้าของมาเฟียหนุ่มอย่างจัง เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นไปทั่วคลังสินค้า ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่คาร์ลอสจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาสีเทาเข้มของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับพายุที่กำลังก่อตัว "กล้ามากนะ" เขาพึมพำ ก่อนจะกระชากแขนเธอจนร่างบางลอยละล่องเข้ามาปะทะกับอกแกร่ง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่ระเบิดออกราวกับสารเคมีที่ผิดพลาด คาร์ลอสบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ไม่ใช่สัมผัสที่ทะนุถนอม แต่เป็นการประกาศอาณาเขตและกักขัง รินรดาดิ้นรน พยายามใช้เล็บจิกทึ้งแผ่นหลังของเขา แต่ความแข็งแกร่งของชายหนุ่มเหนือกว่ามหาศาล เขายกตัวเธอขึ้นพาดบ่าอย่างไม่สนใจเสียงทักท้วง ก่อนจะตรงไปยังห้องพักส่วนตัวภายในคลังสินค้าที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน เมื่อบานประตูไม้หนักอึ้งปิดลง คาร์ลอสเหวี่ยงร่างของเธอลงบนเตียงกว้าง กลิ่นกายของเขา—กลิ่นยาสูบและน้ำหอมราคาแพง—กลายเป็นกรงขังที่รินรดาไม่มีวันหลุดพ้น "มองผมสิรินรดา" เขาขบเม้มที่ซอกคอขาวระหง "มองดูสิ่งที่เธอกำลังจะเสียไปให้คนอย่างผม" "คุณมันปีศาจ... คาร์ลอส!" เธอตะโกนทั้งน้ำตา แผ่นหลังแนบชิดกับที่นอนนุ่มขณะที่เขาทาบทับลงมา ร่างกายของเธอกำลังสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ยากจะควบคุมเมื่อมือหนาเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้นด้วยความชำนาญ คาร์ลอสไม่ได้ใช้เพียงกำลัง แต่เขาใช้สัมผัสที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ในความดิบเถื่อน ปลายนิ้วของเขาลากไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธอราวกับกำลังสำรวจสมบัติล้ำค่าที่เขาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ ทุกจังหวะการสัมผัสเป็นไปอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน จนรินรดาเผลอหลุดเสียงครางที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ "จำไว้ให้ดี" เขาหยุดเคลื่อนไหวเพียงชั่วครู่ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่าเลือนไปด้วยอารมณ์ของเธอ "คืนนี้เธอไม่ใช่เชลยศึก... แต่เธอเป็นพันธะของผม" ท่ามกลางแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนที่แสนยาวนาน ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงกระซิบแห่งความต้องการที่ไม่มีใครยอมใคร รินรดาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความโหดร้ายของมาเฟียคนนี้ ไม่ใช่แค่การฆ่าฟัน แต่มันคือการแทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอจนไม่อาจถอนตัว เมื่อทุกอย่างสงบลงในยามค่ำคืนที่ล่วงเลยมาจนเกือบเช้า คาร์ลอสลุกขึ้นยืนหันหลังให้หญิงสาวที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง เขาหยิบปืนพกกระบอกประจำกายขึ้นมาเช็ดอย่างใจเย็น รินรดาที่กำลังจะขยับตัวกลับหยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างในมือของเขา ที่โต๊ะข้างเตียง มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเปิดทิ้งไว้ มันไม่ใช่เอกสารธุรกิจ แต่เป็น 'ประวัติ' ของตัวเธอเองที่ละเอียดจนน่าขนลุก รวมถึงภาพถ่ายใบหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าครอบครัวของเธอกำลังถูกจับตามองโดยชายชุดดำสามคน—ไม่ใช่คนของคาร์ลอส แต่เป็นคนของโดมินิกที่แทรกซึมเข้ามาในเขตของเขา "คุณ... คุณไม่ได้เป็นคนจับครอบครัวฉันมา?" เสียงของรินรดาสั่นพร่า คาร์ลอสไม่หันกลับมามอง แต่เสียงของเขาเย็นเยียบและราบเรียบกว่าเดิมหลายเท่า "ผมไม่ได้จับพวกเขามา... แต่ตอนนี้ โดมินิกเพิ่งส่งข้อความมาบอกผมว่า เขาเพิ่งระเบิดบ้านที่พ่อแม่เธออาศัยอยู่ไปเมื่อสิบนาทีก่อน... และคนที่รอดชีวิต มีเพียงแค่เธอคนเดียวในฐานะ 'ตัวประกัน' ของผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความมืดมิดกับภูริศร์นะครับ