ค่ำคืนที่ไม่จบสิ้น

“อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ รินรดา... บนเตียงนี้ไม่มีที่ว่างให้ความลังเล หรือคำถามโง่ๆ ที่จะทำให้คุณรอดพ้นจากหนี้ก้อนนี้ไปได้” เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอส วาเลนติน ดังแทรกผ่านความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพงและน้ำหอมผู้ชายที่ดูอันตราย เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ร่างกายกำยำเอนพิงพนักกึ่งจ้องมองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า มือเรียวของรินรดากำชายเสื้อจนยับยู่ยี่ เธอพยายามข่มหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบให้สงบลง ทว่าสัมผัสจากคำเตือนของศัตรูที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ยังคงกรีดลึกอยู่ในความรู้สึก “ฉัน... ฉันแค่สงสัยว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ คาร์ลอส” เธอเค้นเสียงตอบพยายามไม่ให้มันสั่น “ในเมื่อเงินก้อนนั้นฉันชดใช้คืนคุณไปเกือบหมดแล้ว ทำไมยังต้อง—” “เงินหรือ?” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ภายใต้ชุดสูทเนื้อดีดูราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค “คุณคิดว่าผมทำธุรกิจการกุศลหรืออย่างไร รินรดา? หนี้ของพ่อคุณไม่ใช่แค่ตัวเลขในบัญชี แต่มันคือ ‘ความจงรักภักดี’ ที่คุณต้องชดใช้ด้วยตัวของคุณเอง” คาร์ลอสเชยคางมนขึ้น สัมผัสจากนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านผิวแก้มเนียนละเอียดลงมาถึงซอกคอ เขาสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นแรงของเธอ มันคือรสชาติแห่งความหวาดหวั่นที่เขาโปรดปรานที่สุด ก่อนที่มือแกร่งจะกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนอกอิ่มปะทะกับแผงอกหนาแน่นอย่างจัง รินรดาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นกายของคาร์ลอสทำให้สมองเธอพร่าเลือน มันคือความหอมที่เจือด้วยกลิ่นดินปืนและอำนาจดิบเถื่อน เธออยากจะผลักเขาออก แต่เรียวขากลับอ่อนแรงลงอย่างช่วยไม่ได้ “ถ้าผมต้องการให้คืนนี้ไม่มีวันสิ้นสุด คุณคิดว่าคุณจะปฏิเสธได้จริงๆ หรือ?” เขาไม่รอคำตอบ ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงบนซอกคอระหงทันที รินรดาหลุดเสียงครางแผ่วออกมาโดยไม่ตั้งใจ ความขัดแย้งในใจของเธอพุ่งพล่าน ระหว่างความโกรธแค้นที่ถูกเหยียดหยาม กับแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้เธอยอมจำนนต่อสัมผัสของปีศาจตนนี้ คาร์ลอสอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะตรงไปยังเตียงกว้างในห้องนอนส่วนตัวที่อยู่ติดกัน เขาไม่ได้เบามือนักเมื่อวางเธอลงบนฟูกหนา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองสบตากับดวงตาสั่นระริกของหญิงสาว “จำไว้ว่า นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่มันคือการทวงสิทธิ์” เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นแผงอกที่มีรอยแผลเป็นจางๆ อันเป็นร่องรอยของสมรภูมิที่ผ่านมา ความดิบเถื่อนในแววตาของคาร์ลอสทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมในกรงขังที่มองไม่เห็น แต่ในขณะเดียวกัน สัมผัสที่เขาเริ่มไล้ไปตามเรียวขาขาวผ่องก็ปลุกเร้ากระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อคาร์ลอสโน้มตัวลงมาทาบทับ รินรดาหลับตาลงแน่น เธอรู้สึกเหมือนชีวิตกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล หากเธอปล่อยให้ค่ำคืนนี้ดำเนินไปตามเกมของเขา เธออาจจะสูญเสียหัวใจไปพร้อมกับอิสรภาพ แต่น่าแปลกที่ในส่วนลึกของจิตใจ เธอกลับโหยหาสัมผัสที่หนักแน่นและเร่าร้อนนี้เพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย ทว่า ในจังหวะที่คาร์ลอสกำลังจะฝังคมเขี้ยวแห่งความปรารถนาลงบนเนินอกนุ่ม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง “นายครับ... ดอน โดมินิก ส่งคนมาปิดล้อมคฤหาสน์เราจากฝั่งตะวันตก ตอนนี้สถานการณ์เริ่มไม่น่าไว้วางใจแล้วครับ” คาร์ลอสชะงัก ร่างกายที่แข็งแกร่งตึงเครียดขึ้นทันที เขาละริมฝีปากจากซอกคอของรินรดาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันไปคว้าปืนพกที่วางอยู่บนหัวเตียงมาถือไว้แน่น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความใคร่แปรเปลี่ยนเป็นประกายสังหารในเสี้ยววินาที รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสีหน้าของคาร์ลอส ความเงียบงันที่แสนเปราะบางถูกทำลายลงด้วยเสียงปืนนัดแรกที่ดังมาจากชั้นล่างของคฤหาสน์ “อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” คาร์ลอสสั่งเสียงเข้มก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางประตูทิ้งให้รินรดานั่งเคว้งคว้างอยู่บนเตียงกลางความมืดมิด ทว่าในขณะที่เธอพยายามตั้งสติ เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งระเบียงก็ดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เมื่อเธอหันไปมองเงามืดที่อยู่นอกหน้าต่าง หัวใจของเธอก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ เพราะเงาร่างนั้น... ไม่ใช่คนของคาร์ลอส แต่มันคือคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของภูริศร์มาโดยตลอดนะครับ