กำแพงกั้น

“ลดปืนลงซะ โดมินิก... ก่อนที่เลือดของแกจะนองพื้นห้องทำงานฉัน” น้ำเสียงของคาร์ลอสราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กึ่งกลางระหว่างพยัคฆ์สองตัวที่จ้องจะขย้ำคอกัน เธอเห็นเงาร่างของดอน โดมินิกในเงามืด ปลายกระบอกปืนสีเงินวาววับจ่อตรงมายังตำแหน่งหัวใจของคาร์ลอส แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือดวงตาของชายผู้นั้นที่มองผ่านไหล่ของเธอมาด้วยความสมเพช “แหม... ดูเหมือนความรักจะทำให้แกเชื่องลงไปเยอะนะ คาร์ลอส” โดมินิกแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับเหล็ก “ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้มาปั่นหัวจนลืมหน้าที่... หรือว่าแกติดใจรสชาติความหวานจนลืมกลิ่นคาวเลือดไปแล้ว?” รินรดาไม่หันไปมองคาร์ลอส แม้จะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากด้านหลัง เธอเลือกที่จะจ้องมองดอน โดมินิกด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง แม้ในใจจะสั่นไหวจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เธอก็เรียนรู้แล้วว่าในโลกมาเฟียแห่งนี้ ความอ่อนแอคือตั๋วใบเดียวที่พาไปสู่ความตาย “ถ้าคุณคิดจะยิง ก็ยิงเสียสิคะ” รินรดากล่าวขึ้น เสียงของเธอเรียบสนิทจนน่าตกใจ “จะรออะไรอยู่ล่ะคะ? ในเมื่อคุณเข้ามาถึงในนี้ได้ การเหนี่ยวไกคงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรสำหรับคนอย่างคุณ” คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นมือที่กุมขยับเสื้อคลุมของรินรดาแน่นจนเส้นเลือดปูด แต่ใบหน้าของเธอกลับไร้อารมณ์เสียจนเขารู้สึกแปลบที่หัวใจ มันเป็นความเย็นชาที่เขาไม่คุ้นเคย และมันบาดลึกยิ่งกว่ากระสุนปืนนัดใด “รินรดา ถอยออกมา” คาร์ลอสสั่งเสียงต่ำ สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องที่โดมินิก “ไม่ค่ะ” เธอตอบโดยไม่หันกลับไป “ในเมื่อคุณสองคนมีเรื่องต้องสะสาง ก็เชิญทำต่อให้จบเถอะค่ะ ฉันแค่คนนอก... ที่อยู่ผิดที่ผิดเวลามานานเกินไปแล้ว” คำว่า ‘คนนอก’ กระแทกเข้าที่อกของคาร์ลอสอย่างจัง เขารู้ดีว่าความเย็นชาที่เธอแสดงออกมานั้นไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือการ ‘ปิดตาย’ หัวใจเพื่อป้องกันตัวเองจากความโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญเพราะเขา โดมินิกลดปืนลงเล็กน้อย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้า “ได้ยินไหมคาร์ลอส? แม้แต่ผู้หญิงของแกยังทนความโสมมของแกไม่ไหวเลย” “หุบปาก” คาร์ลอสขยับตัวเพียงเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกส่วนเตรียมพร้อมสำหรับการจู่โจม “ฉันบอกให้แกไสหัวไป ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้แกได้เดินออกไปจากที่นี่ด้วยขาของตัวเอง” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิด คาร์ลอสขยับร่างเข้าไปใกล้รินรดา มือหนาของเขาเอื้อมหมายจะคว้าไหล่เธอเพื่อดึงให้พ้นรัศมีอันตราย ทว่ารินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายของเธอที่เคยหอมหวานสำหรับเขากลับดูห่างเหินราวกับอยู่คนละโลก “อย่าแตะตัวฉันค่ะ” รินรดาเอ่ยเบาๆ แต่ชัดเจน “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือคะคาร์ลอส? ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น... มันก็แค่พันธะทางธุรกิจ” คาร์ลอสรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความจริงที่เขาเองเป็นคนสร้างขึ้น ความดิบเถื่อนในใจของเขาสั่นคลอน เขาอยากจะกระชากเธอเข้ามาจูบให้หายโกรธ อยากจะบังคับให้เธอยอมรับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาไม่ใช่แค่เรื่องเงินตรา ทว่าสายตาที่ว่างเปล่าของรินรดากลับเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยเจอมา โดมินิกหัวเราะร่าอย่างชอบใจ “ดูท่าทางพวกแกจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาวนะ... แต่เอาเถอะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูหนังรัก” เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงของคาร์ลอส เสียงซองกระทบพื้นผิวไม้ดังปึก “นี่คือหลักฐานที่แกอยากได้นักหนา... เรื่องเรือสินค้าที่ท่าเรือทางเหนือ มันมีชื่อแกแปะอยู่ทุกตู้คอนเทนเนอร์ ถ้าแกไม่อยากให้ตำรวจทั้งประเทศรุมทึ้งแกภายในคืนนี้ ก็จงส่งตัวผู้หญิงคนนี้มาให้ฉัน... แลกกับความเงียบของฉัน” คาร์ลอสชะงัก ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เขามองซองเอกสาร แล้วมองไปที่รินรดาที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง รินรดาหันมามองคาร์ลอส ดวงตาของเธอฉายแววท้าทายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “ถ้ามันจะทำให้ทุกอย่างจบลง... ถ้ามันจะทำให้ฉันหลุดพ้นจากพันธะเถื่อนๆ ของคุณได้ คุณก็น่าจะเลือกทางนั้นนะคะ คาร์ลอส” คาร์ลอสขบกรามแน่น แรงบีบที่มือของเขาสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาเดินก้าวไปหาเธอช้าๆ จนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดใบหน้าของเธอ แต่รินรดาไม่ถอยหนี “เธอคิดจริงๆ หรือว่าฉันจะยอมปล่อยเธอไปให้คนอย่างมัน?” คาร์ลอสถามด้วยเสียงที่สั่นพร่าด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่เขาสั่งห้ามไม่ให้เผยออกมา “ไม่ใช่เพราะรักหรอกค่ะ” รินรดายิ้มเย็นที่มุมปาก “แค่เพราะคุณยังเป็นเจ้าของฉันอยู่... และคุณก็ไม่ยอมให้ใครมาแตะต้อง ‘ของ’ ของคุณก่อนที่คุณจะเบื่อมันเองใช่ไหมคะ?” คาร์ลอสกระชากแขนเธอเข้ามาแนบชิดจนร่างของเธอกระแทกกับแผงอกแกร่งของเขา ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นผ่านผิวหนังที่สัมผัสกัน เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความโกรธขึ้ง “ถ้าเธอคิดว่านี่เป็นแค่เกม... ฉันจะทำให้เธอเห็นว่า ฉันเล่นเกมนี้โหดกว่าที่เธอคิดมาก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงปลดล็อกปืนดังระงมไปทั่วบริเวณ ประตูห้องถูกถีบออกอย่างแรงพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่กรูเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้คาร์ลอสต้องเบิกตากว้างไม่ใช่จำนวนศัตรู... บุคคลที่เดินเข้ามาท่ามกลางกลุ่มชายชุดดำคือหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดสีขาวสะอาดตา เธอมองมาที่คาร์ลอสด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า ในมือของเธอถืออาวุธที่คาร์ลอสรู้จักดีที่สุด... มันคือปืนกระบอกเดียวกับที่เขาเคยมอบให้รินรดาใช้ป้องกันตัว แต่ตอนนี้มันกลับเล็งไปที่หัวใจของรินรดาโดยตรง “คุณพ่อบอกว่า... ถ้าฉันไม่ได้คุณมาครอบครอง ก็อย่าหวังว่าใครจะได้ไป” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของคาร์ลอสหยุดเต้น “คาร์ลอส... ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกของฉันค่ะ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความดุดันในโลกของพวกเขาอย่างเหนียวแน่นนะครับ หากชื่นชอบผลงานของผม อย่าลืมกดติดตามกันไว้ตอนหน้ามีจุดพลิกผันที่คาดไม่ถึงรออยู่แน่นอนครับ ภูริศร์ครับ