รอยจูบที่เปื้อนเลือด

"เลือกเอาสิ รินรดา... ระหว่างความจงรักภักดีที่เธอหยิบยื่นให้คนอย่างมัน กับลมหายใจของคนที่เธอรักที่สุด" เสียงแหบต่ำของคาร์ลอส วาเลนติน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงกว้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างบางที่สั่นเทา มือหนาข้างหนึ่งบีบเข้าที่คางมนแน่นจนรินรดาต้องแหงนเงยขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นของเขามันเหมือนเหวลึกที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่มีความปรานี ไม่มีความอ่อนโยน เหลือเพียงความดิบเถื่อนที่ถูกขับเคลื่อนด้วยโทสะจากการหักหลัง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหน่วยน้ำตา แต่เธอก็ไม่ยอมหลบสายตา "คุณไม่มีสิทธิ์... คุณไม่มีสิทธิ์มาขีดเส้นตายให้กับใครทั้งนั้น คาร์ลอส" "สิทธิ์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เขากระชากร่างเธอเข้ามาใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง "ในโลกของฉัน สิทธิ์มีไว้สำหรับผู้ชนะเท่านั้น และเธอก็เป็นแค่เบี้ยที่เดินหลงทางเข้ามาในกระดานของฉัน" เขาสะบัดหน้าเธอออกอย่างแรงจนรินรดาเซไปปะทะกับขอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ กลิ่นดินปืนและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขาอบอวลไปทั่วอากาศ เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่โคนคอเมื่อมือหนาของเขายังคงตามมาตรึงร่างเธอไว้กับโต๊ะ แรงบีบที่ต้นแขนบ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน "ดอน โดมินิก เสนออะไรให้เธอล่ะ? เงิน? เสรีภาพ? หรือว่า... มันสัญญาว่าจะช่วยครอบครัวของเธอให้พ้นจากเงื้อมมือของฉัน?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินผิวแก้ม แต่มันกลับทำให้รินรดารู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง "เขาไม่ได้สัญญาอะไรทั้งนั้น... เพราะคนที่ทำลายทุกอย่างจริงๆ ก็คือคุณ!" รินรดาตวาดกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "คุณใช้ความกลัวเป็นเครื่องมือ คุณใช้ความรุนแรงทำลายชีวิตคนอื่น และคุณก็กำลังทำลายตัวคุณเองด้วย!" *เพียะ!* ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มเนียนอย่างแรงจนศีรษะของเธอสะบัดไปตามแรงเหวี่ยง รสเค็มปร่าของเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก รินรดานิ่งงัน ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ใบหน้า แต่มันกัดกินลึกลงไปในหัวใจ คาร์ลอสชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นรอยแดงฉานและหยดเลือดที่เปื้อนปลายนิ้วของเขาที่เพิ่งสัมผัสใบหน้าเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยร่องรอยของการแตกสลาย "รินรดา..." เสียงของเขาอ่อนลงเพียงเล็กน้อย ทว่ายังคงความดุดัน "อย่าทำให้ฉันต้องเป็นคนทำลายสิ่งที่ฉันต้องการจะเก็บรักษาไว้" เขาโน้มตัวลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ทำเพื่อรุกราน แต่เป็นการบดขยี้ริมฝีปากของเธอด้วยความดิบเถื่อนที่ปนเปไปกับความเจ็บปวด เขาจูบเธออย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เปื้อนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจากมุมปากของเธอ มันเป็นรสชาติแห่งการลงทัณฑ์และการครอบครองที่รุนแรงเกินกว่าจะทัดทาน รินรดาไม่ขัดขืน ไม่ตอบสนอง เธอปล่อยให้ร่างกายนิ่งเฉยปล่อยให้เขาปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมาจนพอใจ เมื่อเขาผละออก หอบหายใจถี่ด้วยอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับ เขามองรอยเลือดที่เปื้อนบนริมฝีปากของเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "คืนนี้... เธอจะยังไม่ไปไหนจนกว่าฉันจะแน่ใจว่าเธอจะไม่กลับไปหามันอีก" คาร์ลอสกระซิบข้างใบหู ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู "เฝ้าหน้าห้องนี้ไว้ อย่าให้ใครเข้ามา... แม้แต่แมลงตัวเดียวก็อย่าให้รอด" เขาก้าวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดตัวเองแน่น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ความเจ็บปวดที่ได้รับยังไม่เท่ากับความรู้สึกลึกๆ ที่ว่าสายใยระหว่างเธอกับเขามันขาดสะบั้นลงไปตั้งแต่วินาทีที่เขาเลือกใช้ความรุนแรง ทว่าในตอนที่เธอคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงของคาร์ลอส... แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากเหตุการณ์ในอดีต ประตูห้องเปิดออกกว้างอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่แฝงมากับลมเย็นในค่ำคืนนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ไม่ต้องรอเขากลับมาหรอก รินรดา เพราะคนที่จะพาเธอออกไปจากนรกขุมนี้... มีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้น" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากมุมมืดของห้อง พร้อมกับเสียงเหนี่ยวไกปืนที่เบาหวิวแต่กลับดังก้องไปถึงวิญญาณ... มันคือดอน โดมินิกที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ! หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดานะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามกันมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายครับ ภูริศร์