พันธสัญญาใจ

“อย่าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอ... ดอน” เสียงของคาร์ลอส วาเลนติน ต่ำลึกและก้องกังวานดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังถูกต้อนให้จนมุม มือหนาของเขาบีบกระชับต้นแขนของรินรดาไว้แน่นจนเธอสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านที่ไม่ได้มาจากความกลัว แต่มาจากแรงปะทะของโทสะที่คาร์ลอสพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เบื้องหน้าของพวกเขาคือดอน โดมินิก ศัตรูคู่อาฆาตที่กำลังยืนยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของคาร์ลอสกระตุกวูบไม่ใช่รอยยิ้มนั้น แต่มันคือร่างของ ‘เอลีน่า’ คนรักเก่าที่เขาเคยฝังความทรงจำเกี่ยวกับเธอไว้ในหุบเขาแห่งอดีต บัดนี้เธอกำลังยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ดอน โดยมีอุปกรณ์บางอย่างที่ส่งเสียงติ๊ดๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอพันธนาการอยู่รอบเอวบาง “ใจเย็นน่า คาร์ลอส” ดอนเอ่ยเสียงเรียบ ท่าทีสุขุมนั้นช่างขัดกับสถานการณ์ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย “เราไม่ได้เจอกันนาน จนผมเกือบลืมไปแล้วว่าคุณเป็นพวก ‘ปกป้องของรัก’ ได้บ้าคลั่งแค่ไหน... แต่ก็นะ ของรักเก่ากับของใหม่... คุณจะเลือกใครล่ะ?” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงรอยแยกในหัวใจของคาร์ลอส มันไม่ใช่เรื่องของความรักในอดีต แต่มันคือการเดิมพันด้วยความเป็นมนุษย์ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากมาเฟียเลือดเย็น “คาร์ลอส...” รินรดาเรียกชื่อเขาเบาๆ มือบางแตะลงบนท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา สัมผัสของเธอทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย สายตาคมกริบของคาร์ลอสที่จดจ้องศัตรูค่อยๆ เบนลงมามองเธอ ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความลังเล มีเพียงเพลิงแค้นและแรงปรารถนาที่ยากจะอธิบาย “อย่ากลัว” เขาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยอำนาจดิบเถื่อน “ต่อให้ต้องทำลายทั้งเมืองนี้ ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาพรากเธอไป... แม้แต่เงาของอดีตก็ตาม” “ถ้าอย่างนั้นก็เลือกเอาเลย!” ดอนตะโกนก้อง นิ้วชี้จ่ออยู่กับรีโมตในมือ “เวลาของเอลีน่าเหลือไม่ถึงห้านาที ถ้าคุณอยากเล่นบทพระเอก ก็เข้ามาช่วยเธอสิ แต่ถ้าคุณก้าวออกจากรินรดาแม้แต่นิ้วเดียว... ผมจะลั่นไกใส่หัวใจผู้หญิงคนใหม่ของคุณทันที!” สถานการณ์กลายเป็นภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คาร์ลอสถูกบีบให้เลือกระหว่างมโนธรรมในอดีตกับความเร่าร้อนที่เป็นพันธะผูกมัดหัวใจของเขาในปัจจุบัน รินรดามองเห็นโอกาส เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาอ่อนแอ เธอขยับตัวเข้ามาใกล้คาร์ลอสจนแผ่นหลังของเขาแนบชิดกับอกของเธอ ก่อนจะกระซิบผ่านริมฝีปากที่สั่นเทา “คุณไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าจะในอดีตหรืออนาคต... คาร์ลอส ฟังฉันนะ หากคุณต้องการจะรักษาทุกอย่างไว้ คุณต้องทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด” คำพูดของรินรดาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง คาร์ลอสกระตุกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดที่เธอเคยเห็นมา เขาไม่ได้หวาดกลัวต่อระเบิด ไม่ได้หวาดกลัวต่อความตาย แต่เขากำลังมองหาทางออกที่เลือดเย็นพอที่จะจบเรื่องนี้ด้วยมือของเขาเอง “ดอน” คาร์ลอสเรียกศัตรูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “นายรู้อะไรไหม สิ่งที่นายพลาดที่สุดคือการคิดว่าฉันยังเหลือหัวใจไว้ให้กับอดีต... สำหรับฉัน เอลีน่าตายไปตั้งแต่เธอกล้าหันหลังให้ฉันแล้ว” สิ้นคำกล่าว คาร์ลอสไม่รอช้า เขาคว้าปืนพกคู่กายจากซองใต้เสื้อสูทแล้วลั่นไกอย่างแม่นยำ ไม่ใช่ไปที่ดอน แต่เป็นไปที่ขาของเอลีน่าเพื่อให้เธอล้มลง พริบตาที่เอลีน่าทรุดตัวลง ดอนเสียจังหวะและชะงักไปชั่วครู่ คาร์ลอสอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั่นพุ่งตัวเข้าหารินรดาและโอบอุ้มเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ก่อนจะพาทั้งคู่กระโดดหลบหลังเสาหินขนาดใหญ่ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงอัดมหาศาลทำให้เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วขณะ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น คาร์ลอสไม่ได้ปล่อยมือจากรินรดาเลยแม้แต่นิดเดียว เขากดร่างเธอไว้กับอก แผ่นอกกว้างที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจทำหน้าที่เป็นโล่กำบังให้กับเธอ เมื่อฝุ่นจางลง เสียงปืนกระบอกเล็กของรินรดาที่เธอดึงออกมาจากข้อเท้าตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ กลับกลายเป็นเสียงสุดท้ายที่ดังขึ้นในความเงียบ เธอเล็งปืนไปทางร่างที่นอนจมกองเลือดของดอนที่พยายามจะคลานหนี “จบเรื่องเสียที” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด คาร์ลอสเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวในอ้อมกอด ดวงตาของเขาฉายแววทึ่งและหลงใหลในเวลาเดียวกัน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้าของเธอ กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนของผู้ชายอันตรายทำให้สติของรินรดากระเจิง “เธอช่างร้ายกาจ... เหมือนกับฉันไม่มีผิด” คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก เธอสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ปะทุขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง “เราสร้างพันธะนี้ขึ้นมาด้วยเลือดและความตาย... ตั้งแต่วินาทีนี้ไป เธอหนีฉันไม่พ้นอีกแล้ว รินรดา” ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะประทับจูบเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ สายตาของรินรดากลับเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดหลังซากตึก เธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'เอลีน่า' ที่รอดพ้นจากแรงระเบิดมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ และในมือของเธอกำลังถือมีดสั้นที่เล็งตรงมาที่แผ่นหลังของคาร์ลอส “ระวัง!” รินรดาแผดเสียงร้องพร้อมกับผลักคาร์ลอสออกไปสุดแรง แต่คมมีดกลับเฉี่ยวผ่านไหล่ของเขาไปเพียงนิดเดียว เลือดสีสดค่อยๆ ซึมออกมาจากชุดสูทราคาแพง คาร์ลอสชะงักไป เขาก้มมองรอยเลือดบนไหล่ตนเองก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่อีกด้านด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น คือเสียงกริ๊กเบาๆ ของกลไกบางอย่างที่ดังขึ้นจากใต้เท้าของคาร์ลอส มันไม่ใช่ระเบิดของดอน... แต่มันคือกับดักที่ถูกวางซ้อนไว้ใต้แผ่นหินที่พวกเขากำลังเหยียบอยู่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความดิบเถื่อนนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภูริศร์