ข้อตกลงใหม่

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในมุมมืดของคฤหาสน์หรู ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบกดลึกลงบนผิวเนื้อบริเวณขมับของรินรดา มันไม่ใช่แค่ความเย็นที่ทำให้เธอขนลุกชัน แต่มันคือความตายที่ลอยวนอยู่เหนือลมหายใจ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... คุณผู้หญิงของคาร์ลอส" เสียงของดอน โดมินิกแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับงูพิษที่กำลังขดตัวรอจังหวะฉก รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่ในความหวาดกลัวนั้น ความคิดของเธอกลับแล่นเร็วราวกับติดปีก เธอรู้ดีว่าหากสั่นไหวในตอนนี้ เธอจะไม่มีวันได้กลับไปหาคาร์ลอสอีกตลอดกาล รินรดาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ บังคับให้มือที่สั่นเทาของตนประสานกันไว้ที่หน้าท้อง เธอไม่ได้หันไปเผชิญหน้ากับศัตรู แต่เลือกจะจ้องมองไปยังเงาสะท้อนของเขาในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "คุณดอน โดมินิก..." รินรดาเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงอย่างน่าประหลาด "ปืนกระบอกนี้อาจจะฆ่าฉันได้ แต่คุณจะได้อะไรนอกจากศพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีค่าพอจะไปต่อรองอะไรกับคาร์ลอสได้เลย?" ปลายกระบอกปืนขยับเล็กน้อย โดมินิกหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "คุณคิดว่าตัวเองสำคัญน้อยขนาดนั้นเชียวหรือครับ รินรดา? คาร์ลอส วาเลนตินไม่เคยเก็บ 'ของเล่น' ไว้ในกรงทองหรูหราขนาดนี้ ถ้าคุณไม่สำคัญจริง ป่านนี้คุณคงกลายเป็นอาหารปลาที่ก้นอ่าวไปนานแล้ว" รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอกล้าได้กล้าเสียในจังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ถ้าอย่างนั้น เรามาตกลงกันใหม่ดีไหมครับ? หากคุณต้องการทำลายคาร์ลอส คุณไม่ได้ต้องการร่างที่ไร้วิญญาณของฉัน แต่คุณต้องการ 'พันธะ' ที่จะทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด" เงาในกระจกเริ่มขยับ โดมินิกโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของเธอ กลิ่นซิการ์ราคาแพงฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน มือหยาบกร้านของเขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตากับดวงตาคมปลาบที่แฝงไปด้วยความอำมหิตในกระจก "ข้อตกลงใหม่หรือครับ? น่าสนใจ... ไหนลองเสนอมาสิ" "ฉันจะยอมเป็นคนส่งข่าวให้คุณ แลกกับการที่คุณต้องถอนหนี้ทั้งหมดของตระกูลฉัน และรับรองความปลอดภัยของน้องชายฉัน" รินรดาเอ่ยข้อเสนอที่เหมือนการเดินบนเส้นลวด เธอไม่ได้วางแผนจะทรยศคาร์ลอสจริงๆ แต่เธอต้องการใช้ช่องว่างนี้ในการสืบหาความลับและกำจัดโดมินิกจากภายใน โดมินิกนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสังเกตใบหน้าของหญิงสาวที่ดูไร้เดียงสาแต่แววตากลับกล้าหาญเกินตัว ก่อนจะค่อยๆ ลดปืนลงช้าๆ แต่ยังคงวางพาดไว้บนไหล่ของเธอ "คุณฉลาด... และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมนึกอยากจะขยี้คุณให้แหลกคามือเสียจริง" โดมินิกกระซิบชิดใบหู "ตกลงครับ ผมจะรอฟังข่าวแรกจากคุณ แต่จำไว้ว่า ถ้าคุณตุกติก... ผมจะทำให้คนรักของคุณเห็นคุณในสภาพที่เขาไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง รินรดาสะดุ้งสุดตัว โดมินิกขยับตัวเข้าซ่อนในเงามืดอย่างรวดเร็วราวกับปีศาจที่ไร้ตัวตน ทิ้งให้รินรดายืนอยู่เพียงลำพังด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น บานประตูไม้โอ๊คถูกผลักออกอย่างแรง คาร์ลอส วาเลนติน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด ดวงตาสีเข้มดุจพยัคฆ์กวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยุดอยู่ที่รินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง "เกิดอะไรขึ้น?" เสียงของคาร์ลอสทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติที่ปลายนิ้วของเขา... กลิ่นอายของศัตรูที่ยังคงตกค้างอยู่ในอากาศจางๆ รินรดาหันไปมองเขา พยายามปั้นยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ไม่มีอะไรครับ แค่... ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อย" คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้ เขาคว้าข้อมือของเธอไว้ สัมผัสของเขาอบอุ่นแต่หนักแน่น เขากวาดสายตามองสำรวจไปทั่วร่างกายของเธอราวกับกำลังตามหาร่องรอยของสิ่งแปลกปลอม ก่อนจะหยุดที่แววตาที่สั่นไหวของเธอ "รินรดา... บอกผมมาว่าเมื่อครู่นี้ ใครอยู่ในห้องนี้กับคุณ?" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เอ่ยคำโกหกใดๆ เสียงโทรศัพท์ในมือของคาร์ลอสก็สั่นขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ แววตาดุจพยัคฆ์ก็เปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง "ดูเหมือนว่า 'ข้อตกลง' ของคุณกับมัน... จะเริ่มเร็วกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีกนะ" คาร์ลอสชูโทรศัพท์ขึ้น หน้าจอแสดงรูปถ่ายของเธอและดอน โดมินิกที่ยืนอยู่ด้วยกันในมุมมืดของห้องนี้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน รินรดาหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยรู้เลยว่าถูกจับตาดูอยู่ทุกฝีก้าว ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้ และขอให้ทุกท่านเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะเกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้นครับ - ภูริศร์