ความหวังท่ามกลางสายฝน

เสียงควบม้าฝ่าสายฝนกระหน่ำดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกลองศึก ประตูไม้สักหนาหนักของโรงเตี๊ยมจันทราถูกกระแทกเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ เม็ดฝนสาดซัดเข้ามาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ซูเหมยที่กำลังยืนตรวจบัญชีอยู่หลังเคาน์เตอร์ขมวดคิ้วมุ่น นางตบโต๊ะปังใหญ่ ดวงตากลมโตฉายแววตึงเครียดทันทีเมื่อเห็นสภาพของผู้มาเยือน "นี่พวกท่านเสียสติไปแล้วหรือไร ถึงได้พาคนใกล้ตายมารกโรงเตี๊ยมข้า!" นางเอ่ยเสียงแข็ง ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย ท่ามกลางทหารฉกรรจ์ในชุดเกราะชุ่มโชกที่แบกร่างอาบเลือดเข้ามานับสิบชีวิต หลี่จิ่งเหยียนก้าวตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย หยาดน้ำฝนไหลหยดตามกรอบหน้าคมคายและสันจมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวตวัดมองสตรีปากจัดที่ยืนเท้าสะเอววางท่าเป็นเจ้าแม่โรงเตี๊ยมโดยไม่เกรงกลัวอำนาจใด "โรงเตี๊ยมของเจ้าใหญ่โตพอที่จะใช้เป็นที่หลบภัยชั่วคราว... ซูเหมย อย่าทำให้เรื่องมันมากความ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่พยุงนายทหารยศน้อยคนหนึ่งที่ถูกฟันเข้าที่หัวไหล่จนกระดูกโผล่เข้ามาด้วยตนเอง ซูเหมยแค่น "หึ" ออกมาคำหนึ่ง นางก้าวฉับๆ ลงจากแท่นยืน เข้าไปขวางทางเดินของท่านแม่ทัพผู้เย็นชาเอาไว้ มือเรียวบางคว้าแขนแกร่งที่เปียกชุ่มไว้แน่น แรงบีบไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย "ท่านแม่ทัพหลี่ ท่านคิดว่าโรงเตี๊ยมข้าเป็นโรงพยาบาลสนามหรือไงคะ? อยากจะพาใครตายก็พาเข้ามาเนี่ย ได้จ่ายค่าทำขวัญให้ข้าหรือยัง? แล้วดูเลือดพวกนี้ส ะอาดยากแค่ไหน ท่านรู้ไหมว่าพื้นไม้สักนี่ข้าสั่งนำเข้าจากแดนใต้มาแพงแค่ไหน!" หลี่จิ่งเหยียนก้มมองมือเรียวที่จิกอยู่บนแขนเสื้อเกราะของตน กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของนางลอยปะปนมากับกลิ่นฝนและคาวเลือด ทำให้หัวใจที่เต้นรัวจากสนามรบเมื่อครู่กระตุกวูบอย่างประหลาด เขาขยับเข้าใกล้จนร่างทั้งสองแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของนาง "ถ้าพวกมันตายที่นี่ โรงเตี๊ยมของเจ้าก็คงไม่เหลือซากให้เสียดายหรอก... เสด็จอาส่งคนตามล่าพวกเรา รอยเลือดพวกนี้ซ่อนไม่พ้นหรอกนะ ซูเหมย" คำพูดกระซิบต่ำทว่าจริงจังทำให้ซูเหมยชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางรู้ดีว่าฉินอ๋องโหดเหี้ยมเพียงใด การที่ทหารเหล่านี้บาดเจ็บหนีตายมาถึงที่นี่หมายความว่าความลับเรื่องการซ่องสุมกำลังของฝ่ายนั้นกำลังจะถูกเปิดโปง และโรงเตี๊ยมของนางก็กลายเป็นหมากในกระดานนี้ไปเสียแล้ว "ท่านนี่มัน... ตัวซวยจริงๆ หลี่จิ่งเหยียน" ซูเหมยเค้นเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยออกมา แม้ปากจะบ่นแต่มือกลับคว้าผ้าสะพักผืนสะอาดจากบ่าของสาวใช้มาโยนใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงใจ "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะเพคะ! ไปช่วยกันยกคนเจ็บไปไว้ที่ห้องโถงด้านหลังโน่น! อาชิง! ไปต้มน้ำร้อน ผสมสมุนไพรห้ามเลือดมาเร็วเข้า!" ความวุ่นวายโกลาหลเกิดขึ้นในโรงเตี๊ยมจันทราทันที ทหารบาดเจ็บถูกจัดการทำแผลอย่างเร่งด่วน ซูเหมยลงมือเองในหลายเคส นางใช้มีดกรรไกรตัดเสื้อผ้าที่ชุ่มเลือดออกอย่างคล่องแคล่ว แววตาเด็ดเดี่ยวและจริงจังทำให้หลี่จิ่งเหยียนที่ยืนมองอยู่มุมห้องถึงกับละสายตาไม่ได้ เขายืนกอดอกพิงเสาไม้ มองดูสตรีปากจัดที่บ่นกระปอดกระแปดตลอดเวลาแต่กลับช่วยชีวิตคนของเขาไว้ทีละคนด้วยความใส่ใจ "มองอะไรคะท่านแม่ทัพ? หน้าฉันมีทองคำติดอยู่หรือไง ถึงได้เอาแต่จ้องอยู่ได้ ไปช่วยยกถังน้ำนู่นไป!" ซูเหมยหันมาตวาดแว้ดใส่เมื่อเห็นเขายืนมองนางนิ่งๆ หลี่จิ่งเหยียนไม่โต้ตอบ เขาเดินเข้าไปใกล้ ช้อนสายตาคมกริบมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เจ้าไม่กลัวหรือไง... ฉินอ๋องส่งคนมาฆ่าข้า และตอนนี้พวกมันอาจจะกำลังล้อมโรงเตี๊ยมนี้อยู่" ซูเหมยชะงักมือที่กำลังพันแผลให้นายทหาร นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่มีเพียงไม่กี่คืบ เคมีร้อนแรงบางอย่างแผ่ซ่านท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของสายฝนภายนอก "กลัวสคะ... ใครจะไม่กลัวตาย" ซูเหมยเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "แต่ถ้าจะต้องตายเพราะช่วยคนปากแข็งอย่างท่าน สู้ฉันลากท่านไปตายก่อนไม่ดีกว่าหรือคะ?" ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง หลี่จิ่งเหยียนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สุ้มเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากนาง "ถ้าอย่างนั้น... เรามาลองเสี่ยงตายไปด้วยกันดูสักตั้งไหมล่ะ ซูเหมย" หัวใจของซูเหมยกระตุกวูบ นางกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำแสบสันเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว ทว่า... *ปัง!* หน้าต่างไม้ชั้นสองถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเงาดำในชุดนักฆ่าพุ่งทะยานเข้ามาในห้องโถง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของบ่าวไพร่ และประกบดาบวาววับที่พุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความปากแข็งของท่านแม่ทัพกับแม่นางซูเหมยในตอนนี้นะคะ