ศัตรูหน้าหยก

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเหล้าหมักไป๋จิ่วผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องโถงชั้นในของโรงเตี๊ยมจันทรา ทว่าสิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าความหนาวเหน็บในยามวิกาล กลับเป็นรอยยิ้มพVรายที่มุมปากของบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า "แม่นางซู... ดูท่าทางเจ้าจะประเมินหมากตานี้ต่ำไปเสียแล้วกระมั้ง" ฉินอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่แฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ ในมือของเขายังคงหมุนจอกสุราเคลือบหยกเล่นอย่างเชื่องช้า ราวกับสถานการณ์นองเลือดรอบกายเป็นเพียงฉากหลังในการแสดงงิ้วฉากหนึ่งเท่านั้น ซูเหมยเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะไม่มีสีเลือด สมองของนางหมุนวนด้วยความเร็วสูงราวกับกงล้อเหล็กที่ถูกกระตุ้นด้วยไฟ นัยน์ตากลมโตฉายแวววาววับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ภายในใจจะตระหนักดีแล้วว่า เป้าหมายที่แท้จริงของฉินอ๋องในค่ำคืนนี้... ไม่ใช่แค่การกำจัดหลี่จิ่งเหยียน แต่คือการกวาดล้างโรงเตี๊ยมจันทราของนางให้ราบคาบเพื่อตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงทั้งหมด! "ฝ่าบาททรงล้อเล่นแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงแม่ค้าตัวเล็กๆ หาเช้ากินค่ำ ไฉนเลยจะมีค่าคู่ควรให้ถึงมืออ๋องผู้สูงศักดิ์มาวางแผนกวาดล้างด้วยพระองค์เอง" ซูเหมยเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดบนใบหน้าสะสวยที่แม้จะเปื้อนเขม่าควันก็ยังคงความงามหยาดเยิ้ม นางก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับกำแพงไม้เย็นเฉียบ ทว่าเงาร่างสูงใหญ่ของหลี่จิ่งเหยียนกลับก้าวเข้ามาขวางกั้นระหว่างนางกับฉินอ๋องไว้เสียก่อน ท่านแม่ทัพหนุ่มใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมปลาบดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อ อาภรณ์สีเข้มของเขาชุ่มโชกไปด้วยหยาดโลหิตแต่วิถีการยืนยังคงสง่างามมั่นคง ไหล่กว้างที่แผ่ไอสังหารออกมาคุกคามรอบด้านทำให้บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "หากอยากแตะต้องโรงเตี๊ยมจันทรา... ก็ต้องก้าวข้ามศพของข้าไปก่อน" หลี่จิ่งเหยียนเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ทรงพลังจนฉินอ๋องต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ฉินอ๋องหัวเราะหึๆ ในลำคอ วางจอกสุราลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ก๊อก* "แม่ทัพหลี่... ท่านช่างเป็นสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีเสียจริง ปกป้องทั้งบัลลังก์ และยังอุตส่าห์เอาชีวิตมาปกป้องแม่ค้าปากจัดนางนี้อีก น่าซาบซึ้งใจเสียจริงนะ" ฉินอ๋องกวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยแววตาสมเพชเวทนา "แต่ท่านคิดจริงๆ หรือว่าสภาพปางตายเช่นนี้ จะต้านทานกองกำลังนับร้อยที่ปิดล้อมอยู่ด้านนอกได้?" ซูเหมยแอบชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังนางไว้ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก นางเกลียดความดื้อรั้นหัวแข็งของเขา เกลียดความเผด็จการที่ชอบออกคำสั่ง แต่วินาทีนี้... แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยบาดแผลนั้นกลับดูพึ่งพาได้อย่างน่าประหลาด "ท่านแม่ทัพ..." ซูเหมยกระซิบแผ่วเบา เอื้อมมือเรียวไปแตะชายเสื้อสีเข้มของเขาโดยไม่รู้ตัว "อย่าเพิ่งทำตัวเป็นวีรบุรุษผู้เสียสละตอนนี้เลย เจ้าคนแซ่ฉินไม่ได้มาเพื่อเจรจา... เขามันพวกหมาป่าเจ้าเล่ห์" หลี่จิ่งเหยียนเหลือบสายตากลับมามองนางนิดหนึ่ง นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่หาได้ยากยิ่ง "เพิ่งรู้หรือไงว่าข้าฉลาด... ถอยไปอยู่ข้างหลังเงียบๆ เถอะน่า ยัยตัวแสบ เรื่องต่อปากต่อคำกับคนสารเลว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง" "นี่ท่าน!" ซูเหมยเกือบจะถลึงตาใส่ร่างสูงอยู่รำคาญ หากไม่ใช่เพราะเสียงตบมือเบาๆ ของฉินอ๋องดังขัดจังหวะเสียก่อน "ช่างเป็นคู่กัดที่น่าอิจฉาเสียจริง..." ฉินอ๋องก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว องครักษ์เงาทั้งสี่พุ่งตัวออกมาจากความมืดพร้อมชักดาบออกจากฝักประกบซ้ายขวา "เอาล่ะ แม่นางซู ทางเลือกของเจ้ามีไม่มากนักหรอกนะ หนึ่ง... ยอมเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์โรงเตี๊ยมแห่งนี้ให้ข้าแต่โดยดี แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้ากับท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรผู้นี้ หรือสอง... นอนตายเป็นผีเฝ้าร้านพร้อมกับซากปรักหักพังแห่งนี้ไปพร้อมกัน!" กระดาษสัญญาแผ่นหนึ่งถูกโยนลงมาแทบเท้าของซูเหมย มันคือเอกสารสิทธิ์การค้าทั้งหมดที่นางใช้หยาดเหงื่อแรงกายสร้างมากับมือ! ซูเหมยก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น แววตาไหวระริกด้วยความโกรธแค้น มือเรียว กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บแปลบ นางเป็นคนหาเงินเก่ง เป็นแม่ค้าผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เหตุใดวันนี้ต้องมาถูกบีบคั้นด้วยอำนาจมืดเช่นนี้เล่า? "ถ้าข้าไม่เซ็นล่ะ?" ซูเหมยเงยหน้าขึ้นสบตาฉินอ๋องตรงๆ น้ำเสียงของนางแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยแรงพยศที่ไม่เคยลดลง "คิดว่าคนอย่างซูเหมยจะยอมก้มหัวให้โจรห้าร้อยที่มีบรรดาศักดิ์เป็นถึงอ๋องอย่างท่านงั้นหรือ ฝันไปเถอะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินอ๋องเลือนหายไปในพริบตา แววตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียม "ปากดีนักนะ... ถ้าเช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี!" ฉินอ๋องสะบัดมือเป็นสัญญาณ องครักษ์เงาพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกันในเสี้ยววินาที! หลี่จิ่งเหยียนไม่รอช้า กระชับกระบี่ในมือพุ่งเข้าปะทะกับคมดาบของศัตรูอย่างดุเดือด เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวประกายไฟแลบแปลบปลาบ ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย ซูเหมยถูกแรงกระแทกจนเซถอยหลัง ร่างบางล้มลงไปกระแทกกับชั้นวางสุราด้านหลัง ขวดเหล้าหล่นลงมาแตกกระจายส่งกลิ่นฉุนคละคลุ้ง ทว่า... ในจังหวะที่คมดาบเล่มหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาหมายจะปลิดชีพอ่านางจากทางด้านหลัง *ฉับ!* ร่างของหลี่จิ่งเหยียนพุ่งเข้ามาขวางไว้ได้ทัน เขาใช้แขนข้างหนึ่งรวบเอวบางของซูเหมยเข้าหาตัวอย่างแรงจนนางแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งที่ชุ่มเลือด ขณะที่มืออีกข้างใช้กระบี่ตวัดปัดคมดาบของศัตรูจนกระเด็นหลุดมือ กลิ่นไอคาวเลือดผสมกับกลิ่นกายบุรุษอบอวลอยู่ปลายจมูก ซูเหมยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงยามเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเจือความดุของคนตรงหน้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันและกัน "เจ้า... บ้าหรือเปล่า!" ซูเหมยเอ่ยเสียงสั่น หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าเสียงกลองศึก หลี่จิ่งเหยียนก้มมองสตรีในอ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยแต่แววตากลับไหวระริก เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน "ถ้าเจ้าตาย... แล้วใครจะคอยต่อปากต่อคำกับข้าไปตลอดชีวิตเล่า?" ยังไม่ทันที่ซูเหมยจะได้เอ่ยคำใดโต้ตอบ ประตูไม้บานใหญ่ทางด้านหน้าโรงเตี๊ยมก็ถูกถีบกระเด็นหลุดออกด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงฝีเท้าม้าและเสียงตะโกนก้องกังวานของกองกำลังเสริมก็ดังขึ้นท่ามกลางราตรีอันมืดมิด "ท่านแม่ทัพ! กองกำลังพิทักษ์เมืองมาถึงแล้ว!" ฉินอ๋องหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์พลิกผัน ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว จู่ๆ ลูกธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งตรงมาจากมุมมืด ปักเข้าที่หัวไหล่ของฉินอ๋องอย่างแม่นยำจนเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด! "ใคร!" ฉินอ๋องคำรามลั่น กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก จากเงามืดบริเวณคานไม้ชั้นสอง ร่างโปร่งบางในชุดอาภรณ์สีดำสนิทผู้สวมหน้ากากเงินก็ก้าวย่างลงมาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องโถงถึงกับหยุดหายใจ "เกมสนุกๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... เสด็จอา" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ!