กำแพงที่ค่อยๆ พังทลาย

"ถ้าคิดจะทรยศข้า เจ้าก็ควรเล็งให้แม่นกว่านี้ อี้หลาง" เสียงทุ้มต่ำของหลี่จิ่งเหยียนดังลอดไรฟัน ท่ามกลางประกายไฟจากคบเพลิงที่สั่นไหวในยามวิกาล คมดาบที่จ่ออยู่ตรงหน้าอกของเขาไม่ได้ทำให้ท่านแม่ทัพผู้เย็นชาสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบทอดมองมือขวาคนสนิทด้วยความผิดหวังระคนเยือกเย็น แววตาคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัว เจืออยู่เพียงความร้าวรานที่ถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด อี้หลางกัดฟันแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก แม้ปลายดาบจะสั่นน้อยๆ แต่เขากลับไม่กล้ากดมันลงไปลึกกว่านั้น "ท่านแม่ทัพ... ข้าไม่มีทางเลือก ฉินอ๋องกุมครอบครัวของข้าเอาไว้ ท่านก็รู้ว่าข้าต้องทำอย่างไร" "ทางเลือกมีเสมอ... เพียงแต่เจ้าเลือกทางที่ง่ายที่สุดต่างหาก" ซูเหมยที่แอบซ่อนอยู่หลังฉากกั้นไม้แกะสลักในเรือนพักรับรอง ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน มือเรียวที่กำชายเสื้อตัวเองจนยับยู่ยี่บ่งบอกถึงความตึงเครียด นางไม่คาดคิดเลยว่าค่ำคืนนี้ที่ตั้งใจจะมาเจรจาเรื่องเสบียงลับกับหลี่จิ่งเหยียน จะกลายเป็นฉากนองเลือดและการหักหลังครั้งใหญ่เช่นนี้ ฉินอ๋องผู้นั้นช่างน่ากลัวนัก ชักใยผู้คนราวกับหุ่นเชิดเพื่อทำลายล้างหลี่จิ่งเหยียนให้สิ้นซาก ในจังหวะที่อี้หลางหลับตาลงพร้อมกับเงื้อดาบขึ้นสุดแขนหมายจะปลิดชีพนายเหนือหัว ซูเหมยก็ไม่อาจยืนดูอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป *เพล้ง!* แจกันหยกเนื้อดีบนโต๊ะข้างกายถูกปัดตกลงพื้นแตกกระจายเสียงดังสนั่น ดึงดูดสติของทั้งสองคนให้หันขวับมาทางต้นเสียงทันที "อุ๊ย ตายจริง... ข้าซุ่มซ่ามทำของตกเองค่ะ ท่านแม่ทัพโปรดอย่าถือสาคนงานต๊อกต๋อยอย่างข้าเลยนะะคะ" ซูเหมย้าวเท้าสะเอว ก้าวออกมาจากเงาดำด้วยท่าทีเฉิดฉายราวกับนางพญา แม้ในใจจะเต้นรัวรากลองศึก แต่นางใช้รอยยิ้มพราวเสน่ห์กลบเกลื่อนความตื่นกลัวได้อย่างแนบเนียน ดวงตากลมโตตวัดมองอี้หลางด้วยแววตาสมเพชระคนท้าทาย "มือขวาคนสนิทของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ คิดจะใช้แผนสกปรกแทงข้างหลังยามวิกาลเช่นนี้เชียวหรือ? น่าไม่อายสิ้นดี!" อี้หลางหน้าถอดสี รีบเบนปลายดาบมาทางซูเหมยหมายจะปิดปากพยานปากเอก "นังสารเลว! เจ้ากล้าดียังไง..." *ฉับ!* เร็วกว่าความคิด หลี่จิ่งเหยียนเคลื่อนไหวราสายฟ้าแลบ ปลายกระบี่ของเขาซัดเข้าที่ข้อมือของอี้หลางจนดาบหลุดจากมือ ร่างหนาพุ่งเข้าไปประชิดตัวลูกน้องคนทรยศเตะตัดขาจนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นในคราเดียว "เรื่องของข้ากับเขา... เจ้าไม่มีสิทธิ์ยุ่ง" หลี่จิ่งเหยียนหันมาเอ็ดซูเหมยด้วยน้ำเสียงเข้มจัด แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่แววตาที่มองสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้านั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ซ่อนไม่มิด "เจ้าเข้ามาทำไม ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้รอยเร้นเข้ามาในเรือนพักแม่ทัพ รนหาที่ตายหรืออย่างไร" ซูเหมยเบะปากใส่ทันที ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดของท่านแม่ทัพเลยแม้แต่น้อย นางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "ถ้าข้าไม่เข้ามา ท่านคงกลายเป็นผีเฝ้าเรือนไปแล้วกระมังคะ ท่านแม่ทัพผู้เก่งกาจ! หึ... ปากบอกว่าฉลาดเป็นกรด แต่กลับปล่อยให้งูพิษเลื้อยมาพันคอตัวเองถึงในห้องนอน น่าสมเพชจริงๆ" "ซูเหมย!" หลี่จิ่งเหยียนคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกหญิงสาวตรงหน้าตอกหน้าเข้าอย่างจัง คำพูดคำจาของนางช่างเผ็ดร้อนบาดลึกเสียยิ่งกว่าคมกระบี่ในมือเขาเสียอีก อี้หลางที่คุกเข่าอยู่หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างน่าเวทนา "ฮ่าๆๆ... ท่านแม่ทัพ ท่านระวังตัวจากศัตรูแทบตาย แต่สุดท้าย... ก็พ่ายแพ้ให้กับสตรีปากจัดนางนี้สินะ" "หุบปาก!" หลี่จิ่งเหยียนตวัดกระบี่จ่อคออี้หลางทันที ก่อนจะสั่งให้ทหารองครักษ์ด้านนอกเข้ามาคุมตัวคนทรยศออกไปจัดการตามกฎกองทัพ บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความตึงเครียดกลับถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดแปลกประหลาด หลี่จิ่งเหยียนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างหมดแรง มือหนานวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากศึกสงครามและการถูกหักหลังโถมเข้าใส่จนร่างสูงเซเล็กน้อย บนโต๊ะตรงหน้ามีไหสุราหมักชั้นดีที่ยังไม่ได้เปิดผนึกวางอยู่ ซูเหมยลอบมองท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เลือนหาย เหลือเพียงชายหนุ่มผู้โดดเดี่ยวและแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่า หัวใจที่แข็งกระด้างของแม่ค้าปากร้ายไหววูบอย่างห้ามไม่ได้ นางถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้ รินสุราใส่จอกกระเบื้องเคลือบยื่นส่งให้เขา "ดื่มเสียหน่อยเถอะค่ะ... สุราไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา แต่มันช่วยให้ลืมความโง่เขลาที่ไว้ใจคนผิดไปได้ชั่วขณะ" หลี่จิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง แววตาคู่คมไหวระริกยามต้องแสงตะเกียงที่วับแวม เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ทว่ามือกลับยื่นออกไปรับจอกสุรานั้นมาดื่มรวดเดียวหมดจด ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์ไหลลามลงคอ ช่วยบรรเทาความหนเหน็บในอกได้บ้าง "เจ้าไม่กลัวข้าหรือ?" เสียงทุ้มเอถามเบาๆ ขณะรินสุราใส่จอกให้ตัวเองอีกครั้ง "ข้าทั้งเย็นชา เกรี้ยวกราด และบางครั้ง... ก็อันตรายเกินกว่าที่สตรีเช่นเจ้าควรเข้ามาข้องแวะ" ซูเหมยยิ้มมุมปาก นางดึงจอกสุราจากมือเขามาถือไว้เสียเอง ก่อนจะยกขึ้นจิบเบาๆ รสชาติร้อนแรงบาดคอทำให้นางต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับพราวระยับ "กลัวสิคะ... ใครจะไม่กลัวท่านแม่ทัพผู้สามารถเด็ดหัวคนได้เพียงพริบตากันเล่า แต่..." นางเว้นจังหวะ ก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มจนระยะห่างแทบไม่เหลือ ดวงตากลมโตช้อนมองเขาอย่างท้าทาย "คนที่น่ากลัวที่สุด มักเป็นคนที่ซ่อนความอ่อนแอไว้ใต้ท่าทีเย็นชาต่างหากล่ะคะ" หลี่จิ่งเหยียนชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของหญิงสาวเป่ารดอยู่บริเวณปลายคาง กลิ่นหอมละมุนประจำตัวของซูเหมยปะปนกับกลิ่นฉุนของสุรา สร้างความมึนเมาที่รุนแรงยิ่งกว่าฤทธิ์สุรานับร้อยเท่า มือหนาเผลอยื่นออกไปโอบเอวคอดกิ่วของนางไว้โดยไม่รู้ตัว รั้งร่างบางให้เข้าหาอย่างแนบชิด "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว... ซูเหมย" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของแม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ซูเหมยไม่ได้ขัดขืน นางเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ปลายนิ้วเรียวไล้เบาๆ บนปกเสื้อของเขาอย่างยั่วเย้า "ถ้าไม่พูด... แล้วท่านจะยอมเปิดใจให้ข้าเห็นความรู้สึกจริงๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างในหรือคะ... ท่านแม่ทัพ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำเป็นจังหวะเดียวกัน หลี่จิ่งเหยียนจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเจรจาพาทีด้วยความหมั่นไส้ระคนเสน่หา ความลับในใจที่ถูกเก็บงำมานานนับปี รสชาติความเจ็บปวดจากการสูญเสีย และความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณ กำลังจะหลุดรอดจากริมฝีปากของเขา... ทว่า... *ปัง!* ประตูด้านนอกถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศโรแมนติกพังทลายในพริบตา "ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังทหารลึกลับนับพันนายจากฉินอ๋อง กำลังเคลื่อนพลปิดล้อมโรงเตี๊ยมจันทรา และพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่แล้ว!" หลี่จิ่งเหยียนผุดลุกขึ้นยืนทันที สติที่เคยมึนงาบจากฤทธิ์สุราตื่นเต็มตา แววตากลับมาเฉียบคมดุดันดังเดิม เขาหันขวับมามองซูเหมยที่ใบถอดสีลงเล็กน้อย ทว่ายังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้ ซูเหมยเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อตระหนักว่า เป้าหมายที่แท้จริงของฉินอ๋องในค่ำคืนนี้... ไม่ใช่แค่การกำจัดหลี่จิ่งเหยียน แต่คือการกวาดล้างโรงเตี๊ยมจันทราของนางให้ราบคาบเพื่อตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงทั้งหมด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางความแซ่บนี้ไปด้วยกันนะคะ