สัมผัสที่คาดไม่ถึง

"หากท่านแม่ทัพยังเอาแต่จ้องข้าด้วยสายตาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อเช่นนี้ เกรงว่าข้าวของในโรงเตี๊ยมจันทราของข้าคงจะแตกละเอียดคามือท่านเสียก่อนนะคะ..." น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่ทว่าแฝงความระแวดระวังดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บฟืนคับแคบหลังโรงเตี๊ยม ความมืดสลัวยามค่ำคืนขับเน้นให้บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง กลอนประตูที่หักสะบั้นลงจากแรงปะทะเมื่อครู่ ปิดตายหนทางหลบหนีและตัดขาดพวกเขาทั้งสองออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง หลี่จิ่งเหยียนไม่แม้แต่จะขยับกายถอยหลัง เขายังคงยืนค้ำร่างสูงใหญ่ตรึงซูเหมยไว้ชิดกับผนังไม้เก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายบุรุษเพศที่เจือด้วยกลิ่นอายสนและฝุ่นควันจากการเดินทางไกลลอยวนอยู่ปลายจมูก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ยิ่งยามที่ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่เหนือลาดไหล่ ยิ่งทำให้สตรีผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใดอย่างซูเหมยถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าคมคายของท่านแม่ทัพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาบัดนี้อยู่ห่างเพียงคืบ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองริมฝีปากที่ยังคงต่อล้อต่อเถียงเขาไม่หยุดหย่อนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับลึกล้ำและร้อนรุ่มเสียจนซูเหมยต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น "เจ้ากล้าดียังไงถึงกล้าเข้าไปพัวพันกับคนของฉินอ๋อง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใยที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ ออกมาเป็นกระแสเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟบรรลัยกัลป์ สตรีปากจัดเช่นเจ้าต่อให้มีเก้าชีวิตก็ไม่พอให้คนพวกนั้นเชือดทิ้งหรอกนะ" "ห่วงข้าหรือคะ?" ซูเหมยหันกลับมาสบตา ประกายตาคู่สวยไหวระริกแต่ยังคงรอยยิ้มเยาะหยันไว้ที่มุมปาก แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองศึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "ท่านแม่ทัพผู้สูงส่ง ไยต้องมาใส่ใจความเป็นความตายของแม่ค้าต้อยต่ำเช่นข้าด้วยเล่า หรือว่า... กลัวว่าหากข้าตายไป จะไม่มีคนคอยต่อปากต่อคำให้ท่านต้องปวดหัวเล่นกันแน่คะ" "เจ้า...!" หลี่จิ่งเหยียนแค่น "ฮึ" ในลำคอ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับผนังไม้เพื่อกักขังร่างบางไว้ให้มั่นยิ่งขึ้น ปลายนิ้วแกร่งเฉียดผ่านเส้นผมดำขลับที่หลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียแก้มเนียน สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาซูเหมยสะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวและพร้อมปะทะทุกสถานการณ์กลับอ่อนปวกเปียกขึ้นมาดื้อๆ ยามเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นไล้ผ่านกรอบหน้าอย่างเผลอไผล ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามกลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่ มากกว่าคำพูดใดๆ ดวงตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงเขาเมื่อครู่ สัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษเพศกำลังร่ำร้องให้ทำลายความอวดดีของสตรีตรงหน้าด้วยการปิดปากเสียให้สิ้นเรื่อง ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังสร้างแรงกระเพื่อมรุนแรงในใจของชายผู้ที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อเล่ห์กลใดในสนามรบ หลี่จิ่งเหยียนรู้สึกราวกับสติสัมปชัญญะของตนกำลังจะหลุดลอยไปกับกลิ่นกายหอมหวานละมุนที่ยากจะต้านทาน ซูเหมยรับรู้ถึงอันตรายระดับวิกฤต เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่มาจากร่างของบุรุษตรงหน้า และที่สำคัญ... หัวใจของเธอก็ไม่ได้รักดีเอาเสียเลย มันทรยศด้วยการเต้นถี่รัวจนน่าอับอาย ยิ่งเขาก้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สติของเธอก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิง "ถอย... ถอยไปนะท่านแม่ทัพ..." ซูเหมยเอ่ยเสียงสั่น พยายามใช้มือเล็กดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่กลับกลายเป็นการสัมผัสกล้ามเนื้อแน่นตึงที่ร้อนดั่งไฟ จนเธอต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกน้ำร้อนลวก "ข้าไม่ถอย..." หลี่จิ่งเหยียนกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุม "ในเมื่อเจ้าเป็นคนดึงข้าเข้ามาในวังวนนี้เอง ซูเหมย... เจ้าก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกที่มันปั่นป่วนอยู่ในอกข้าตอนนี้ให้ได้เสียก่อน" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักลึกก็โน้มลงมาหาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ความตกใจทำให้ซูเหมยเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนกผสมผสานกับความวูบวาบแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาไม่ได้รุนแรง แต่กลับลึกล้ำและดึงดูดจนสติสตังของเธอหลุดลอยไปไกลแสนไกล ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจกำลังจะหลอมละลายไปกับสัมผัสอันตรายนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกโรงเตี๊ยม พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว "ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! สายข่าวรายงานว่ากองกำลังของฉินอ๋องกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ พร้อมกับราชโองการลับ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมใจฟูไปกับโมเมนต์นี้ของท่านแม่ทัพกับซูเหมยนะคะ